ഓസ്ട്രേലിയ അടുത്തിടെ ഒരു ധീരമായ പരീക്ഷണം ആരംഭിച്ചു: ഡിസംബർ 10 മുതൽ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന,16 വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് സോഷ്യൽ മീഡിയ നിരോധനം. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കെടുതികളിൽ നിന്ന് സമഗ്രമായ രീതിയിൽ ബാല്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ രാജ്യമാണിത്. അതിനാൽ, ഭേദമാക്കാനാവാത്ത ഒരു രോഗത്തിൽ ഒരു പുതിയ മരുന്നിന്റെ ഫലം കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നതു പോലെ, ലോകത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഈ ചെറിയ ഭൂഖണ്ഡത്തിലാണ്. ഈ നിയമം എത്രത്തോളം കർശനമാണ് എന്നതല്ല ചോദ്യം. ഈ കർശനതയ്ക്ക് പിന്നിൽ ആരുടെ വേദനയും ഭയവും ആശയക്കുഴപ്പവുമാണെന്നതാണ്. കുട്ടികളുടെയോ, മാതാപിതാക്കളുടെയോ, അതോ സ്വന്തം കുട്ടികളെ അൽഗോരിതങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്റെയോ?
ലളിതമായ ഒരു നയ ചർച്ചയിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് നിരവധി ആഘാതകരമായ സംഭവങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ തീരുമാനം ഉണ്ടായത്. ഈ വർഷം ആദ്യം, 14 വയസ്സുള്ള ഒല്ലി ബെന്നിസ്റ്റർ എന്ന കുട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ടിക് ടോക്ക് വീഡിയോകൾ കാണുന്നത് അവനെ സ്വന്തം ശരീരത്തെ വെറുക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഭക്ഷണത്തോടുള്ള ഭയം, ശരീരത്തോടുള്ള വെറുപ്പ്, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ നിരന്തരമായ അപമാനം അവനെ വിഴുങ്ങി. സ്നാപ്ചാറ്റിൽ അവന്റെ ചുവന്ന മുടിയെ പരിഹസിച്ചവരിൽ ആർക്കും അൽഗോരിതങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം മാനസിക സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. ഒല്ലിയുടെ മരണം ഓസ്ട്രേലിയയെ മുഴുവൻ ഇളക്കിമറിച്ചെന്നും മാത്രമല്ല, ഒരു പുതിയ ചർച്ചയ്ക്ക് തുടക്കമിടുകയും ചെയ്തു. പ്രധാനമന്ത്രി ആന്റണി അൽബനീസ് സോഷ്യൽ മീഡിയ നിരോധനം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, ഒല്ലിയുടെ അമ്മ മിയ ബെന്നിസ്റ്റർ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം വേദിയിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പറഞ്ഞു, "ഇപ്പോൾ കുടുംബങ്ങൾ നിയന്ത്രണം തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നു." ഇത് കൂട്ടായ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഒരു സമ്മതമാണ്. ആധുനിക സമൂഹം ഇപ്പോൾ ഇത് തിരിച്ചറിയുന്നു. കുട്ടികളെ വിപണിയിലേക്കും സ്ക്രീനുകളിലേക്കും വളർത്തുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം അത് നിശബ്ദമായി കൈമാറി.
10 നും 15 നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കുട്ടികളിൽ 96 ശതമാനവും ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള സോഷ്യൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലാണെന്ന് ഓസ്ട്രേലിയൻ ഗവൺമെന്റ് റിപ്പോർട്ട് കാണിക്കുന്നു. അക്രമം, വിദ്വേഷം, ശാരീരിക അപചയം, ആത്മഹത്യ എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഉള്ളടക്കം മിക്കവരും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. രണ്ടിൽ ഒരാൾക്ക് സൈബർ ഭീഷണി നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഏഴ് കുട്ടികളിൽ ഒരാൾ ഗ്രൂമിംഗിന് ഇരയായിട്ടുണ്ട്, അവിടെ മുതിർന്നവർ കുട്ടികളെ ഓൺലൈനിൽ മധുര ഭാഷണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വശീകരിച്ച് ചൂഷണം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഈ കണക്കുകൾ വെറും ഡാറ്റയല്ല, മറിച്ച് രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ മൊബൈൽ ഫോണുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു തലമുറ മുഴുവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന ആ അദൃശ്യ നിലവിളിയുടെ ശബ്ദമാണ്. കൗമാരക്കാരുടെ വൈകാരിക ആരോഗ്യത്തിന് സോഷ്യൽ മീഡിയ വലിയ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നു. അവരുടെ ശ്രദ്ധ വഴിതിരിച്ചു വിടപ്പെടുന്നു. കോപവും ക്രോധവും വർദ്ധിച്ചുവരികയാണ്. താരതമ്യത്തിന്റെ രോഗം എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും വിഴുങ്ങുകയാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഈ നിരോധനം കുട്ടികളുടെ ബാല്യത്തെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുമെന്ന് വിദഗ്ദ്ധർ വിശ്വസിക്കുന്നു. വീടുകളിലെ ആശയവിനിമയം വീണ്ടും ആരംഭിക്കാം. എന്നാൽ, വൈകാരിക പിന്തുണയും ആശയവിനിമയവും കൂടി ചേർത്താൽ മാത്രമേ ഈ നിരോധനം ഫലപ്രദമാകൂ എന്നും അല്ലാത്തപക്ഷം ഈ ആഘാതം കുട്ടികളെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ തകർക്കുമെന്നും മനോരോഗ വിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
ഈ ഓസ്ട്രേലിയൻ നിയമം സവിശേഷമാണ്. കാരണം, അത് ഉത്തരവാദിത്തം നേരിട്ട് കുട്ടികളുടെ മേലല്ല, മറിച്ച് കമ്പനികളിലാണ്. ഫേസ്ബുക്ക്, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം, ടിക് ടോക്ക്, എക്സ്, യൂട്യൂബ് തുടങ്ങിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ ഇപ്പോൾ 16 വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവരുടെ അക്കൗണ്ടുകൾ അവസാനിപ്പിക്കും. പുതിയ അക്കൗണ്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ അവർ അനുവദിക്കില്ല. അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, 49.5 ദശലക്ഷം ഓസ്ട്രേലിയൻ ഡോളർ വരെ പിഴ ഈടാക്കുമെന്ന് പറയുന്നു.
എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി പ്രായം എങ്ങനെ പരിശോധിക്കാം എന്നതാണ്. ടെക് കമ്പനികൾ ഒരു "Waterfall System" സ്വീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്, അവിടെ AI സെൽഫികൾ വിശകലനം ചെയ്യുകയും മുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രായം കണക്കാക്കുകയും ചെയ്യും. ആവശ്യമെങ്കിൽ, സർക്കാർ ഐഡി അല്ലെങ്കിൽ ബാങ്ക് ഡാറ്റ ഉപയോഗിച്ച് ഇത് ഐഡന്റിറ്റി പരിശോധിക്കും. സ്വകാര്യതാ വക്താക്കൾ ഇതിനെ "ഹണിപോട്ട്" ഭീഷണി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്, മുഴുവൻ ജനങ്ങളെയും സ്ഥിരമായ നിരീക്ഷണത്തിന്റെ വലയിൽ കുടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഡാറ്റ ശേഖരം. കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, പൗരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ഒരു പുതിയ ശവക്കുഴി കുഴിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന ഭയം അടിസ്ഥാനരഹിതമല്ല.
വാസ്തവത്തിൽ, ഓസ്ട്രേലിയൻ മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷനും മാനസികാരോഗ്യ സംഘടനകളും പറയുന്നത് ഈ നിയമം ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് നേരെയുള്ള ആക്രമണമാണെന്നാണ്. രണ്ട് കൗമാരക്കാർ സർക്കാരിനെതിരെ ഒരു കേസ് പോലും ഫയൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയ വെറും വിനോദത്തിനുള്ള ഒരു മാധ്യമം മാത്രമല്ല, ആത്മപ്രകാശനത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ബന്ധത്തിന്റെയും ഒരു മാധ്യമം കൂടിയാണെന്നും അവർ വാദിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് LGBTQ സമൂഹത്തിലെ ചെറുപ്പക്കാർക്കോ വിദൂര പ്രദേശങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കോ, ഇത് അവരുടെ ഏക ബന്ധ മാർഗ്ഗമാണ്.
സർക്കാർ സർവേ രസകരമായ ഒരു കണ്ടെത്തലും വെളിപ്പെടുത്തി. ഒരു സാഹചര്യത്തിലും സോഷ്യൽ മീഡിയ ഉപേക്ഷിക്കില്ലെന്ന് മുക്കാൽ ഭാഗവും കുട്ടികളും പറഞ്ഞു. നിരോധിത പട്ടികയിൽ ഇല്ലാത്ത ഇതര ആപ്പുകൾക്കായി പലരും തിരയാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. സൂചന വ്യക്തമാണ്. വിശ്വാസത്തിലൂടെയും സംഭാഷണത്തിലൂടെയും കുട്ടികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുപകരം നിരീക്ഷണത്തിലൂടെയും ശിക്ഷയിലൂടെയും കുട്ടികളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ സമൂഹം ശ്രമിച്ചാൽ, കുട്ടികൾ അവരുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനമല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ വഴി മാറ്റും.
ഓസ്ട്രേലിയ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ബ്രിട്ടന്റെ ഓൺലൈൻ സുരക്ഷാ നിയമം ദോഷകരമായ ഉള്ളടക്കം നീക്കം ചെയ്യുന്നതിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു, പക്ഷേ, പ്രായപരിധി നിശ്ചയിക്കുന്നില്ല. 15 വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളുടെ സമ്മതം ഫ്രാൻസ് നിർബന്ധമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ജർമ്മനിയിൽ 13 നും 16 നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളുടെ സമ്മതം ആവശ്യമാണ്. അതേസമയം, ഇറ്റലിയിൽ പരിധി 14 ആണ്. യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ 16 എന്ന ഏകീകൃത ഡിജിറ്റൽ പ്രായത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്.
ഏഷ്യയിൽ, ചൈന ഇതിനകം തന്നെ "മൈനർ മോഡ്" നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് സ്ക്രീൻ സമയം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു. മലേഷ്യയും സമാനമായ ദിശയിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. അമേരിക്കയില് ഫ്ലോറിഡ, യൂട്ടാ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ നിയമങ്ങൾ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യമോ സുരക്ഷയോ എന്ന വിഷയത്തിൽ കോടതിയിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാ രാജ്യങ്ങളും ഒരേ പ്രതിസന്ധിയാണ് നേരിടുന്നത് - അതിരുകടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് കൗമാരക്കാരുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം?
ഇന്ത്യ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സാഹചര്യത്തെയാണ് നേരിടുന്നത്. അവിടെ 400 ദശലക്ഷത്തിലധികം കുട്ടികളുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയ വിനോദത്തിന്റെയും തൊഴിലിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും ഒരു ഉറവിടമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ പുതിയ ഡിജിറ്റൽ വൈദഗ്ദ്ധ്യം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച അതേ സ്ക്രീനുകളിൽ നിന്നാണ് ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും അത് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ഓസ്ട്രേലിയയിലേതുപോലുള്ള കർശന നടപടികൾ ഇവിടെ അസാധ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.
നിലവിൽ ഇന്ത്യ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത, ഓൺലൈൻ സുരക്ഷ, മാധ്യമ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, "ഭയത്തിലൂടെയല്ല, മനസ്സിലാക്കലിലൂടെ" കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പാതയാണ് അത് പിന്തുടരുന്നത്. ഇതാണ് ജനാധിപത്യ സമീപനം. സർക്കാരുകൾ, കുടുംബങ്ങൾ, സ്കൂളുകൾ, കമ്പനികൾ എന്നിവ പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്താതെ ഉത്തരവാദിത്തം പങ്കിടണം.
ഓസ്ട്രേലിയയിൽ, നിരോധനം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുന്നതിന് മുമ്പ് കൗമാരക്കാർ അവരുടെ അവസാന പോസ്റ്റുകളില് എഴുതിയത് ഇപ്രകാരമാണ്.... "നമ്മൾക്ക് മറ്റൊരു ലോകത്ത് കണ്ടുമുട്ടാം." ഒരാൾ പ്രധാനമന്ത്രിയെ പിന്തുടർന്ന്, "വോട്ട് ചെയ്യാൻ പ്രായമാകുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ തിരിച്ചെത്തും" എന്നാണ് എഴുതിയത്. ഇത് കൗമാരക്കാരുടെ മാത്രം ശാഠ്യമല്ല; തങ്ങളുടെ ഡിജിറ്റൽ ജീവിതം മറ്റാരോ തീരുമാനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ പുതിയ തലമുറയുടെ പ്രതികരണമാണിത്.
പ്രശ്നം സോഷ്യൽ മീഡിയയല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം കുട്ടികളെക്കാൾ വലിയ കുട്ടികൾക്കായി ഒരു വെർച്വൽ വീട് സൃഷ്ടിച്ച സമൂഹമാണ്. സ്ക്രീനുകളുടെ ഒരു വീട്, ആരും ഉത്തരവാദികളല്ലാത്ത, ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ള ഒരു വിപണി. ഒരു നിരോധനം ചില കുട്ടികളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുകയും കുടുംബങ്ങൾക്ക് ആശയവിനിമയം നടത്താൻ അവസരം നൽകുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ പരിഹാരം ആരംഭിക്കുന്നത് മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളുടെ കൈകൾ പിടിച്ച് അവരുടെ മൊബൈൽ ഫോണുകൾ തട്ടിയെടുക്കുമ്പോഴാണ്. നിരീക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് സർക്കാർ വിദ്യാഭ്യാസം ശക്തിപ്പെടുത്തണം. കമ്പനികൾ ആസക്തി ഉളവാക്കുന്ന രൂപകൽപ്പനയിൽ നിന്ന് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യയിലേക്ക് മാറണം.
ഇന്ന് കുട്ടികൾ രണ്ട് ലോകങ്ങളെയാണ് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്: ഒന്ന് അൽഗോരിതങ്ങൾ അവർക്കായി സൃഷ്ടിച്ചത്, മറ്റൊന്ന്, നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക ജ്ഞാനത്തിലൂടെ നമുക്ക് പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്ന്. ഈ ചോദ്യം ഓസ്ട്രേലിയയെ മാത്രമല്ല, മുഴുവൻ മനുഷ്യ സമൂഹത്തെയും കുറിച്ചുള്ളതാണ്. ഈ പരീക്ഷണത്തെ വെറുമൊരു നിരോധനമായി നമ്മൾ കണക്കാക്കുമോ, അതോ ഇതൊരു മുന്നറിയിപ്പായി എടുത്ത് നമ്മുടെ വീടുകളിലും സ്കൂളുകളിലും നിയമസഭകളിലും പാർലമെന്റുകളിലും കുട്ടികൾക്കായി പുതിയതും സെൻസിറ്റീവും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതുമായ ഒരു ഡിജിറ്റൽ സംസ്കാരം കൊണ്ടുവരുമോ?
