അമൃതവും വിഷവും (ചിന്താശകലം)

അടുത്ത മിത്രം കടുത്ത ശത്രുവായിത്തീരുന്നതും, കൊടിയ ശത്രു ഉറ്റ മിത്രമായി മാറുന്നതും ലോകജീവിതത്തില്‍ അസംഭവ്യങ്ങളല്ല.

ഇരുട്ടു വെളിച്ചമാകുമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ആരെങ്കിലും സമ്മതിക്കുമോ? പക്ഷെ, മൈത്രി ചിലപ്പോള്‍ ശത്രുതയായിത്തീരാമെന്ന് ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ബാഹ്യപ്രേരണകളോ തെറ്റിദ്ധാരണകളോ സാഹചര്യസമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളോ ഒക്കെയാകാം ഇത്തരം മാറ്റത്തിന്റെ കാരണങ്ങള്‍.

ചിലപ്പോള്‍ ആ കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ പോലും കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു വരാം.

ആജന്മശത്രുവിനേക്കാള്‍ ആപല്‍ക്കാരിയായിരിക്കും ശത്രുവായി മാറുന്ന മിത്രം; മറിച്ച്, മിത്രമായിത്തീരുന്ന ശത്രു കൂടുതല്‍ ഉപകാരിയുമാകാം.

വിഷം മാരകമായ വസ്തുവാണ്; എന്നാല്‍ അതുതന്നെ ചില ഘട്ടങ്ങളില്‍ മൃതസഞ്ജീവനിയായി ഭവിക്കുന്നു.

വിഷമയങ്ങളായ ഔഷധങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണല്ലോ ഇപ്പോള്‍ പലരും ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്നത് !

അകാലികമായും അമിതമായും ചെലുത്തിയാല്‍ അമൃതം പോലും മരണഹേതുവുമാകാം.

കാലത്തേയും ദാസനാക്കിയ കാളിദാസന്‍ പറയുന്നു;

"സ്രഗിയം യദി ജീവിതാപഹാ ഹൃദയേ കിം നിഹിതാ ന ഹന്തി മാം
വിഷമപ്യമൃതം ക്വചിദ്ഭവേദമൃതം വാ വിഷമീശ്വരേച്ഛയാ"

Always Remember to Be Thankful in Life...

Gratitude is often linked to positive things, such as an act of favor, kindness or love. However, things don't always go as you may have hoped in life, and this often hinders our gratefulness. 

Although wanting to avoid those moments where we feel low is understandable, there's always something positive to gain from them. Downfalls may actually make you more appreciative and bold. So, if you're having a bad day, or if you're going through a rough patch, don't blame yourself - just be thankful for your setbacks and consider them a blessing, keeping in mind that everything happens for a reason.

ആശയും വിശ്വാസവും (ചിന്താശകലം)

'ഒന്നിലും വിശ്വാസമില്ലാത്ത അവസ്ഥ അടിമത്തെത്തേക്കാള്‍ ഭീകരമാണ്' - എന്ന് ഇഖ്ബാലിന്റെ ഒരു കവിതയില്‍ പറയുന്നു.

ഒന്നിലും വിശ്വസിക്കാതെ, ഏതെങ്കിലും ചില വിശ്വാസങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കാതെ, മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനാവുകയില്ല.

പരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞേ വിശ്വസിക്കൂ എന്നു ശഠിച്ചാല്‍ ഒരു അപ്പക്കഷണം പോലും ഭക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോകും. അത് ദോഷകരമല്ലെന്നോ പോഷകഗുണമുള്ളതാണെന്നോ എങ്ങനെ അറിയാന്‍ കഴിയും?

നേരിട്ടു കാണാതെയും, അവ്യക്തമായിപ്പോലും കേള്‍ക്കാതെയും പരീക്ഷിച്ച് ബോധ്യപ്പെടാതെയും പലതും വിശ്വസിച്ചാണ് നാം ഓരോ ദിവസവും തള്ളി നീക്കുന്നത്.

എന്തിനേയും വിശ്വസിക്കുന്നതും ആപത്ക്കരമാകുമെങ്കില്‍ എന്തിനെയും അവിശ്വസിക്കുന്നതും ആപത്ക്കരം തന്നെ.

ജീവിതത്തെ താങ്ങി നിര്‍ത്തുന്ന രണ്ട് നെടും‌തൂണുകളാണ് ആശയും വിശ്വാസവും.

ആശയറ്റാല്‍ ജീവിതം തകരുന്നു; വിശ്വാസമറ്റാലും അതു തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുക.

ആശകള്‍ തന്നെ ചില ചില വിശ്വാസങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഉയരുന്നതും വളരുന്നതും.

വിശ്വാസം ആശിക്കാന്‍ വക നല്‍കുന്നു; മനസ്സിനു സമാധാനവും; പ്രഭാതത്തില്‍ ഉണരുമെന്ന വിശ്വാസമില്ലെങ്കില്‍ രാത്രി ആര്‍ക്കാണുറങ്ങാന്‍ കഴിയുക !

അല്പജ്ഞാനം അപകടകരം (ചിന്താശകലം)

അല്പജ്ഞാനം ആപല്‍ക്കരമാണെന്നു പണ്ടുള്ളവര്‍ പറയാറുണ്ട്. അത് ഏറെക്കുറെ ശരിയുമാണ്. അല്പമായ അറിവ്, അവിവേകികളില്‍ അനല്പമായ അഹങ്കാരം ജനിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

അറിവിന്റെ മറുകര കണ്ടവര്‍ ആരുമില്ലെന്നിരിക്കിലും, കണ്ടതിനപ്പുറം, കാണാനേറെയുണ്ടെന്ന് വിവേകികള്‍ അറിയുന്നു. താന്‍ സര്‍‌വ്വവിജ്ഞാനഭാണ്ഡമോ, ഭണ്ഡാഗാരമോ ആണെന്ന് അല്പജ്ഞനു മാത്രമേ തൊന്നൂ; അവനങ്ങനെ തോന്നുകയും ചെയ്യും.

അല്പജ്ഞന്മാരും അല്പവിഭവന്മാരും പ്രപഞ്ചശില്പിയുടെ ശില്പചാതുര്യത്തെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കാനൊരുമ്പെടുന്നതു കാണാം. ലോകത്തെ വികലമാക്കുന്നത് ജ്ഞാനലവദുര്‍‌വിദഗ്ദ്ധതയുടെ വികടത്തമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് ?

ജ്ഞാനം വെളിച്ചത്തിന്റെ വെണ്‍‌മാടങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കും; അല്പജ്ഞത ഇരുട്ടിന്റെ ചെറുകൂടാരങ്ങളും. അറിവിന്റെ വെളിച്ചം, മനോമണ്ഡലത്തെയാണ് പ്രകാശമാനമാക്കുന്നത്; ആ വെളിച്ചം കടക്കാത്ത മനസ്സ് വൈജ്ഞാനികന്റേതല്ല.

അഹന്തയും സര്‍‌വ്വജ്ഞഭാവവും വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്നുദിക്കുന്നവയല്ല, ഇരുട്ടില്‍ വളരുന്നവയാണ്.

ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്ലാത്ത സൗഹൃദം വന്യമൃഗങ്ങളേക്കാള്‍ ഭയാനകം (ചിന്താശകലം)

"ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുതുകത്തു കയറി ഇരിക്കുകയാണു ഞാന്‍, അയാളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയാണു ഞാന്‍, അയാളെക്കൊണ്ട് എന്നെ ചുമപ്പിക്കുകയാണു ഞാന്‍, എന്നിട്ട് എന്നെത്തന്നെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഞാന്‍ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌, എനിക്കയാളുടെ കാര്യത്തില്‍ വലിയ സങ്കടമുണ്ടെന്നും, ആ തലവിധിയില്‍ നിന്ന് അയാളെ മോചിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്കു സാദ്ധ്യമായതൊക്കെ ഞാന്‍ ചെയ്യുമെന്നും- എന്നു പറഞ്ഞാല്‍, അയാളുടെ മുതുകത്തു നിന്നിറങ്ങുക എന്നതൊഴികെ...."

ലിയോ ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ വചനങ്ങളാണ് മേല്പറഞ്ഞവ. എത്ര അര്‍ത്ഥവത്തായ വാക്കുകള്‍. ഇന്ന് ലോകത്ത് നടക്കുന്നതൊക്കെയും ഇങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ..? കപട നേതാക്കള്‍, കപട മിത്രങ്ങള്‍, കപട ബന്ധുക്കള്‍, കപട ജനങ്ങള്‍ എന്നിവരെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് ലോകം. ആരെ എപ്പോള്‍ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കണമെന്ന് യാതൊരു ഗ്രാഹ്യവുമില്ലാതെ നാം ചിലപ്പോള്‍ കണ്‍‌ഫ്യൂഷനിലാകാറുണ്ട്. കൂടെ നടന്ന് കാലില്‍ ചവിട്ടുന്നവരാണ് നമുക്കു ചുറ്റുമെന്നറിയാതെ അവരുടെ വാക്കുകളില്‍, അവരുടെ പ്രവൃത്തികളില്‍ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നാം ആകൃഷ്ടരാകുന്നു. ഫലമോ, നാം അറിയാതെ ആപത്തുകളില്‍ ചെന്നു ചാടുന്നു. എന്നിട്ടോ, അങ്ങനെയൊരു സാഹാചര്യം സൃഷ്ടിച്ചവര്‍ ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ അവസാന നാളുകള്‍ വരെ അവരങ്ങനെ തുടരും. പിടിക്കപ്പെടുമെന്ന് ബോധ്യമായാല്‍ അപ്പോഴും അവര്‍ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരു വഴിക്ക് തിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യും.

"സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങള്‍ വളരെ മെല്ലെ മാത്രം സ്ഥാപിക്കുക, എന്നാല്‍ സഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞാലോ അതില്‍ ദൃഢമായി ഉറച്ചു നില്‍ക്കുക..." (സോക്രട്ടീസ്).

തന്‍‌കാര്യം സാധിതമാകാന്‍ "ഇത്തിക്കണ്ണികള്‍" പോലെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞ് നമ്മെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവരേയും, മുതുകത്തു കയറിയിരുന്ന് നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവരെയും എപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കണം. ഇക്കൂട്ടരുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളായി, മറ്റുള്ളവരുടെ നാശത്തിലേക്ക് വഴിവെട്ടാന്‍ നാം ഒരിക്കലും ഒരു കാരണക്കാരനാകരുത്. നമ്മെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റവും കുറവുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് അവരെ മ്‌ളേച്ഛരാക്കി ചിത്രീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരെ എപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കണം.

അതുകൊണ്ടാണ് ശ്രീബുദ്ധന്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്..... "ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്ലാത്ത സൗഹൃദം വന്യമൃഗങ്ങളെക്കാള്‍ ഭയാനകമാണ്. വന്യമൃഗത്തിന് നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തെ ഹനിക്കാം. എന്നാല്‍ ചീത്ത സുഹൃത്ത് ഹനിക്കുന്നത് നിങ്ങളൂടെ ആത്മാവിനെയായിരിക്കും....!"

ചുട്ടുപഴുക്കുമ്പോള്‍ (ചിന്താശകലം)

മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖത്തില്‍ അലിവും അനുതാപവുമില്ലാത്തവരാണ് കഠിനഹൃദയര്‍. അവരില്‍ തന്നെ പല ഇനക്കാരുണ്ട്; പരപീഡനത്തില്‍ ആഹ്ലാദം കൊള്ളുന്നവരാണ് അതിലെ ഒന്നാം‌കിടക്കാര്‍.

തടിമിടുക്കും പണക്കൊഴുപ്പുമുള്ളപ്പോള്‍ പരദ്രോഹവാസനയും മുന്തി നില്‍ക്കും ചിലരില്‍. ദുര്‍ബലനെ പ്രഹരിച്ച് മേന്മ നടിക്കുന്ന ബലവാന്മാരുമുണ്ട്. ഏതു കൃത്യത്തിനും പ്രോത്സാഹനം ലഭിക്കുമ്പോഴാണ്‌ കൂടുതല്‍ കൃത്യങ്ങളിലേക്ക് മനുഷ്യന്‍ ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുന്നത്; സല്‍‌പ്രവൃത്തിയായാലും ദുഷ്‌പ്രവൃത്തിയായാലും. സല്‍പ്രവൃത്തിയേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രോത്സാഹനമാണ് ദുഷ്‌പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവര്‍ കൂടുതല്‍ അപകടകാരികളും കഠിനഹൃദയരുമായിത്തീരുന്നു.

ആ കാഴ്ച കണ്ട് രസിക്കുകയും അതു കാണാന്‍ കൊതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുമില്ലേ. പക്ഷെ, ഏതു ശിലാഹൃദയവും, ഏതു കഠിനചിത്തവും സ്വയം അലിഞ്ഞുപോകുന്ന ചില ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്.

മറ്റൊരാളുടെ മരണപ്പിടച്ചില്‍ കണ്ടാല്‍ ഹൃദയാലുവിന്റെ ഹൃദയം പിടയും.

കാരിരുമ്പുപോലും മൃദുവായിത്തീരുന്ന നിമിഷമുണ്ടല്ലോ, ചുട്ടുപഴുക്കുന്ന നിമിഷം. ചുട്ടുപഴുക്കുന്ന നിമിഷത്തില്‍, കഠോരമായ വേദനയിലും കഠിനമായ യാതനയിലും അമര്‍ന്നുപോകുമ്പോള്‍, ഏതു കഠിനഹൃദയവും പതുപതുത്തു പോകും.

'അഭിതപ്തമയോപി മാര്‍ദ്ദവം ഭജതേ,
കൈവ കഥാ ശരീരിഷു'  ....... എന്നു പറഞ്ഞ കാളിദാസന്‍ ജീവിതം കണ്ട കവിയായിരുന്നു 

മനസ്സിനെ മറന്നാല്‍ (ചിന്താശകലം)

രോഗം ശരീരത്തേയും ശരീരാവസ്ഥകളേയും അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. ആരോഗ്യമാണ് മുഖ്യമായ ധനമെന്നു പറയാറുണ്ടെങ്കിലും അതു പറയുന്നവര്‍ പോലും ആരോഗ്യപരിപാലനത്തില്‍ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല.

അന്നപാനാദികളിലുള്ള ശ്രദ്ധകൊണ്ടുമാത്രം ആര്‍ക്കും രോഗത്തെ അകറ്റിനിര്‍ത്താനാവില്ല. ശരീരത്തിന്റേയും മനസ്സിന്റേയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഏകീകരിച്ചാണ് ആരോഗ്യത്തെ നിലനിര്‍ത്തുന്നതും തളര്‍ത്തുന്നതും.

അരോഗമായ മനസ്സുള്ളവനേ ശാരീരികാരോഗ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയൂ. ഹിതകരണങ്ങളാകണം ആഹാരവിഹാരങ്ങള്‍. അത്യാസക്തിയും മതിഭ്രമങ്ങളും ഒഴിവാക്കുകയും വേണം.

മാത്രമല്ല, ആരോഗ്യം നിലനില്‍ക്കണമെന്നുള്ളവന്‍ ദാനശീലനും സത്യപരനും സമചിത്തനും ക്ഷമാവാനുമായിരിക്കണമെന്നാണ് ആര്‍ഷസൂക്തം.

മനസ്സിനെ സമനിലയില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ ഈ ഗുണങ്ങളുള്ളവനേ കഴിയൂ. കോപിഷ്ഠനും, അത്യാസക്തനുമുണ്ടോ മനസ്സ് നേരെ നില്‍ക്കുന്നു !

ക്ഷോഭം ആരോഗ്യത്തെ കെടുത്തും; മനഃശ്ശക്തിയെ തളര്‍ത്തും. അതുതന്നെ രോഗകാരണവുമാകും. മനസ്സിനെ മറന്നിട്ട് ശരീരത്തെ രക്ഷിക്കാമെന്ന് ആരും വ്യാമോഹിക്കരുത്.

മിഥ്യാഭിമാനഗര്‍‌വങ്ങള്‍ (ചിന്താശകലം)

ഫ്രഞ്ചു സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന ഫ്ലോബേര്‍ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞു, ശൂന്യതയെക്കുറിച്ച് ഒരു ഗ്രന്ഥമെഴുതാന്‍ തനിക്കാഗ്രഹമുണ്ടെന്ന്. കേട്ടാല്‍ അസംബന്ധമെന്നു തോന്നാം; പക്ഷേ കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കുന്തോറും 'ശൂന്യത' എന്ന വിഷയത്തിന്റെ വൈപുല്യം സ്പഷ്ടമാകും.

നാം കാണുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതുമെല്ലാം ആദിയുമന്തവുമില്ലാത്ത മഹാശൂന്യതയ്ക്കിടയിലെ ചില നുള്ളുനുറുങ്ങുകള്‍ മാത്രമാണ്. ആകാശം എന്നു വിളിക്കുന്ന അപാരതയുടെ കഥ തന്നെ ഓര്‍മ്മിക്കുക. ശൂന്യതയുടെ മഹാസമുദ്രമല്ലെ അത്.

ആ അനന്തവിശാലമായ സമുദ്രത്തിലെ ചില ചെറുതുരുത്തുകളല്ലേ സൂര്യചന്ദ്രാദിഗോളങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും ഭൂമിയുമെല്ലാം? കാലത്തെപ്പോലെ തന്നെ ആദ്യന്തഹീനവും അതിരില്ലാത്തതുമാണ് ശൂന്യതയും, സങ്കല്പത്തിനും ഭാവനയ്ക്കും അതീതം.

ലോകത്തേയും പ്രപഞ്ചത്തേയും ആവരണം ചെയ്തു നില്‍ക്കുന്ന, എന്തെന്നും, എന്തിനെന്നും എത്രയെന്നുമറിയാത്ത, ശൂന്യതയേക്കാള്‍ ഗഹനമായ ഒരു ചിന്താവിഷയം വേറെ എന്തുണ്ട്. ആ ശൂന്യതയുടെ ചില ശകലങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും മനസ്സിലേക്കും കടന്നുവരുമ്പോള്‍ നാം ആകുലചിത്തരാകുന്നു.

എന്നാല്‍, നാം ഉണ്ടായ നാള്‍ മുതല്‍ ഇല്ലാതാകുന്ന നാള്‍ വരെ നമ്മെ വലയം ചെയ്തു നില്‍ക്കുകയാണ്‌ ശൂന്യതയെന്ന് ആരാണ് ഓര്‍മ്മിക്കുന്നത് ! മനുഷ്യന്റെ മിഥ്യാഭിമാനഗര്‍‌വങ്ങളെല്ലാം എത്ര ബാലിശം; എത്ര നിസ്സാരം !

ക്ഷണപ്രഭാചഞ്ചലം

'ക്ഷണപ്രഭാചഞ്ചല'മാണ് ജീവിതം എന്ന ചൊല്ല് അര്‍ത്ഥവത്താണ്. തുടക്കവും ഒടുക്കവും എവിടെയെന്നു തിട്ടമില്ലാത്തതാണല്ലോ കാലം. ദീര്‍ഘജീവിതമെന്നു നാം കരുതുന്ന ജീവിതം പോലും അതീവഹ്രസ്വമാണ്. കാണാറാകുന്നതിനും കാണാതെയാകുന്നതിനും ഇടയ്ക്കുള്ള കാലയളവാണ് ജീവിതം.  ഏറിയാലും കുറഞ്ഞാലും അതൊരു ഇടവേള തന്നെ.

പൂന്താനത്തിന്റെ ജ്ഞാനപ്പാനയില്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ ...

"കണ്ടുകണ്ടങ്ങിരിക്കും ജനങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്നു വരുത്തുന്നതും ഭവാന്‍..
രണ്ടു നാലു ദിനംകൊണ്ടൊരുത്തനെ തണ്ടിലേറ്റി നടത്തുന്നതും ഭവാന്‍
മാളിക മുകളേറിയമന്നന്റെ തോളില്‍ മാറാപ്പു കേറ്റുന്നതും ഭവാന്‍
എണ്ണിയെണ്ണികുറയുന്നിതാ‍യുസ്സും മണ്ടി മണ്ടി കരേറുന്നു മോഹവും
കൂടിയല്ലാ പിറക്കുന്ന നേരത്തും
കൂടിയല്ലാ മരിക്കുന്ന നേരത്തും
മധ്യേയിങ്ങനെ കാണുന്ന നേരത്തു
മത്സരിക്കുന്നതെന്തിനു നാം വൃഥാ"

അതെ, 'കണ്ടുകണ്ടങ്ങിരിക്കു'ന്നതിനിടയില്‍ ചിലര്‍ കാണാതെയാകുന്നു. ഈ മറിമായത്തിന് ഏവരും വിധേയരാകുമെന്നും തീര്‍ച്ച. എപ്പോള്‍, എങ്ങനെ, എവിടെവെച്ച്.....അതൊന്നും ആര്‍ക്കും നിശ്ചയവുമില്ല. ജീവിത സുരക്ഷിതത്വത്തിനുവേണ്ടി മണിമാളിക പടുത്തുയര്‍ത്തിയവന്‍, പെരുവഴിയില്‍ ഉരുണ്ടുവീണു മരിക്കുന്നു. സുഖശയനത്തിനു സപ്രമഞ്ചക്കട്ടിലും മൃദു മെത്തകളും, പട്ടുതലയിണകളും കരുതി വെച്ചവന്‍ കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ പരുപരുത്ത ഭൂമിയില്‍ കിടന്നാവും കണ്ണടയ്ക്കുക. ജനിക്കുന്നതും മരിക്കുന്നതും ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നു ചിന്തിക്കാത്തവര്‍ മൂഢന്മാരാണ്.

നാം തേടുന്നത് പലതും നേടുന്നില്ല; നേടുന്നതാകട്ടേ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനും ആവതില്ല. ഇതാണ് സത്യമെങ്കിലും, ഈ സത്യം ഏവരും അറിയുന്നുവെങ്കിലും, അതാരും ഓര്‍മ്മിക്കുന്നില്ലെന്നുള്ളതല്ലേ മഹാത്ഭുതം ? ഈ അത്ഭുതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധമാണ് തത്വജ്ഞാനം.

സോക്രട്ടീസ് പറഞ്ഞു: 'തത്വജ്ഞാനിയുടെ വികാരമത്രേ അത്ഭുതം; തത്വജ്ഞാനമാകട്ടേ അത്ഭുതത്തില്‍ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നതും.

"ധര്‍മ്മവും അധര്‍മ്മവും"

'ധര്‍മ്മ'ത്തെക്കുറിച്ച് പലരും വായ്‌തോരാതെ സംസാരിക്കാറുണ്ട്.  എന്നാല്‍ അവരില്‍ എത്ര പേര്‍ക്ക് 'ധര്‍മ്മ'ത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥവും വ്യാപ്തിയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്? സത്‌പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യുന്നവരെ സല്‍‌ഗുണര്‍ എന്നും ധര്‍മ്മം ചെയ്യുന്നവരെ ധര്‍മ്മിഷ്ടര്‍ എന്നും സം‌ബോധന ചെയ്യുന്നു. ഇക്കൂട്ടരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതിരോധം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ തമസ്സിന്റെ ശക്തികള്‍ വാദകോലാഹലങ്ങളിലൂടെ പ്രയത്‌നിക്കുന്നു. അവരുടെ വഴിമുടക്കാന്‍ അപഃശകുനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നു. പക്ഷേ,  ഉദിച്ചുയരുന്ന സൂര്യതേജസ്സിനു മുന്നില്‍ കൂരിരുട്ട് അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നതുപോലെ അവ ക്ഷിപ്രനേരം കൊണ്ട് നിഷ്‌പ്രഭമാകുന്നു.

ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിനെ സഹായിക്കാന്‍ 'ധര്‍മ്മ' പ്രചരണം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. 'ധര്‍മ്മം' എന്നാല്‍ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട കടമ എന്നര്‍ത്ഥം. സല്‍‌പ്രവൃത്തികളിലൂടെയല്ലാതെ ഒരു ജനവിഭാഗവും നന്നാവുകയില്ല. ധര്‍മ്മത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് എല്ലാ ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാര്‍ക്കും ഏകാഭിപ്രായമാണുണ്ടായിരുന്നത്.

എല്ലാത്തരം കൃത്യവിലോപത്തെ ഒഴിവാക്കുവാനും, കര്‍മ്മത്തിന്റെ പാത സം‌ശുദ്ധമാക്കുവാനും ധാര്‍മ്മികബോധം നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. എല്ലാവരേയും സമഭാവനയോടെ കാണേണ്ടതാണ്. നീതിയും, അവസരവും ആര്‍ക്കും നിഷേധിച്ചുകൂടാ. ദുര്‍‌വാസനകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കാലത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയെ പിന്നോക്കം പായിക്കും.

ഒഴിവുകഴിവു പറഞ്ഞ് കര്‍മ്മത്തില്‍ നിന്നും പിന്മാറുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അലസന്മാരെ കര്‍മ്മോന്മുഖരാക്കുവാന്‍ ധാര്‍മ്മികബോധം സഹായിക്കും. ഇരുളും, വെളിച്ചവും, ലോകജീവിതത്തിലാവശ്യമാണെങ്കിലും, സത്തയില്ലായ്മയുടെ പ്രതിരൂപമാണ് ഇരുള്‍. 'ധര്‍മ്മം' പ്രകാശമാണ്. പ്രകാശത്തിനു മുന്നില്‍ ഇരുളിന് നില്‍ക്കക്കള്ളിയുണ്ടാവില്ല.

ധര്‍മ്മവും അധര്‍മ്മവും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളാണ്. നെല്‍‌പാടങ്ങളിലെ നെല്‍‌ച്ചെടികളോടൊപ്പം, അപകടകാരികളായ 'കള'കളും തഴച്ചു വളരുന്നില്ലേ..! വേണ്ട സമയത്ത് കളകള്‍ പറിച്ചുനീക്കിയില്ലെങ്കില്‍ നെല്‍‌ച്ചെടി പാടേ നശിച്ചുപോകും. ഇതുപോലെയാണ് 'ധര്‍മ്മ'ത്തിന്റെ കാര്യവും. അധര്‍മ്മത്തെ തുടച്ചുനീക്കി, ധാര്‍മ്മികബോധത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് സഹായകമായ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുവാന്‍ ഓരോ പൗരനും തയ്യാറാകണം. എങ്കിലേ ഈ ലോകം നന്മയുടെ സുഖമറിയൂ.
**************************************************************
"തന്നിഷ്ടം ധര്‍മ്മമായിത്തീരും
കള്ളനെപ്പോലെയാം നൃപന്‍
അസത്യം പറയും കക്കും ചുമ്മാ കൊല്ലും നൃജീവികള്‍
പണംമാത്രം കലിയിലെ ജന്മാചാരഗുണാത്രയം
ബലത്തില്‍ മാത്രമൂന്നുന്നു ധര്‍മ്മം, ന്യായം വ്യവസ്ഥയും
ദാമ്പത്യഹേതുഭോഗേച്ഛ മായം
കച്ചവടങ്ങളില്‍
രതി പുംസ്ത്രീത്വനിദാനം പൂ ണൂല്‍മാത്രം ദ്വിജത്വവും
കുടുംബഭാരം കേമത്തം: കീര്‍ത്തിക്കായ് ധര്‍മ്മസേവനം
ദുഷ്ടപ്രജകളാലേവം നിറയുംക്ഷിതിമണ്ഡലം
സംരക്ഷിക്കില്ല നീചന്മാര്‍ വൃദ്ധമാതാക്കളെ..."

(ശ്രീമഹാഭാഗവത വിവര്‍ത്തനം - അക്കിത്തം.)

സ്നേഹത്തിന് പ്രസക്തിയുണ്ടോ?

പലരും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ് കടമകളും, ബാധ്യതകളും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തില്‍ സ്നേഹത്തിന് എത്രമാത്രം പ്രസക്തിയുണ്ട് എന്ന്. സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ വേദനകളുടെ ചുഴികളില്‍ മുങ്ങിത്താഴുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത് എന്ന്. ശരിയാണ്, നാം എത്രത്തോളം അഗാധമായി സ്നേഹം കൊടുത്താലും തിക്തഫലങ്ങളായിരിക്കും നമുക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടുക. എന്നുവെച്ച് നമുക്ക് ആരേയും സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ സാധിക്കുമോ? ഇല്ല, കാരണം മനുഷ്യന്‍ സമൂഹജീവിയാണ്. സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം മനുഷ്യന് അസാധ്യമാണ്. വ്യക്തിഗത ജീവിതംപോലും സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

രാഷ്‌ട്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ ഘടകമാണ് കുടുംബം. ഇതര രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങളേക്കാള്‍, കുടുംബ ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് വളരെയേറെ പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുന്നവരാണ് ഭാരതീയര്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കുടുംബത്തില്‍‌പെട്ട വ്യക്തികള്‍ക്ക് പരസ്പരം ചില കടമകളും, ബാധ്യതകളുമുണ്ടെന്ന് നാം കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു. കാര്യസാധ്യത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം സ്നേഹം ഭാവിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗമുണ്ടെന്നത് വാസ്തവം തന്നെ. എന്നാല്‍, എല്ലാവരും അത്തരക്കാരല്ല. കടമകള്‍ നിറവേറ്റുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം എത്ര വലുതാണ്..! വിവേകശാലികള്‍ ഒരിക്കലും കടമകളെക്കുറിച്ച് പരാതിപ്പെടാറില്ല.

സ്നേഹം ചിലര്‍ക്ക് വേദന നല്‍കാറുണ്ട്. എന്നുകരുതി, ആരും ആരേയും സ്നേഹിക്കാതിരിക്കുന്നില്ല. സ്നേഹിക്കുവാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടുവാനുമുള്ള അദമ്യമായ ദാഹം മനുഷ്യമനസ്സുകള്‍ക്കുണ്ട്. സ്നേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ത്യാഗങ്ങള്‍ സഹിക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷേ, അത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ദോഷവശമാണെന്ന ചിന്താഗതി വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നത് അഭികാമ്യമല്ല.