യുവാക്കളുടെ കോപം മാറ്റത്തിനുള്ള ഊർജ്ജമായി മാറുമോ?

 

ഡൽഹിയിലും റാഞ്ചിയിലും നടന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥി/ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥി പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത വിദ്യാർത്ഥികളും യുവാക്കളും വ്യത്യസ്ത സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരായിരിക്കാം, അവരുടെ വർഗ പദവി അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരിക്കാം. പക്ഷേ, അവരെല്ലാം സമാനമായ ആശങ്കകളാൽ പ്രചോദിതരായിരുന്നു. മെച്ചപ്പെട്ട ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക നിലവിൽ അവ്യക്തമാണ്. പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദങ്ങൾക്കായുള്ള പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ രോഷം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ച, താരതമ്യേന ഉയർന്ന ക്ലാസുകളിൽ നിന്നുള്ള യുവാക്കളാണ് ഡൽഹിയിൽ ഒത്തുകൂടിയത്. വിദ്യാഭ്യാസപരവും കുടുംബപരവുമായ പശ്ചാത്തലങ്ങൾ കാരണം, അവർക്ക് കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ, അവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളെ വിശാലമായ ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞുവെന്ന് തോന്നുന്നു.

സർക്കാർ ജോലി നേടുക എന്നത് ഏറ്റവും വലിയ അഭിലാഷമായ യുവാക്കൾ കൂടുതലുള്ള സ്ഥലമാണ് റാഞ്ചി. പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദങ്ങളോടെ അമേരിക്കയിലോ (അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലോ) അവരുടെ ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാമെന്ന് അവർ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അത് ഒരു വിദൂര സ്വപ്നമായി തോന്നുന്നു. അവരുടെ പ്രവിശ്യാ പശ്ചാത്തലവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ ജീവിതവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, മെട്രോപൊളിറ്റൻ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്ന അപ്പർ മിഡിൽ/മിഡിൽ ക്ലാസ് യുവാക്കളിൽ സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ അവബോധമോ ധൈര്യമോ മധ്യ/താഴ്ന്ന മധ്യവർഗ യുവാക്കൾക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ന്യായമല്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് ഡൽഹിയിൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ "കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി"യുടെ നേതാക്കൾ ഉത്തരവാദിത്തത്തെ ഒരു കേന്ദ്ര വിഷയമാക്കിയത്. പൗരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചുരുങ്ങൽ, രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം, ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നേരിടുന്ന വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവരുടെ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും പരാമർശിച്ചിരുന്നു. അതേസമയം, റാഞ്ചിയിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ അത്തരം വാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ വേദിയിൽ നിശബ്ദരാക്കുന്നത് കാണപ്പെട്ടു. ഝാർഖണ്ഡ് പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷനിലും മറ്റ് സർക്കാർ ജോലി പരീക്ഷകളിലും നടന്ന ക്രമക്കേടുകൾക്ക് ഉത്തരവാദികളായവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും റദ്ദാക്കിയ  ഈ പരീക്ഷകൾ വീണ്ടും നടത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് അവരുടെ ഏക ആശങ്ക.

എന്നിരുന്നാലും, അത് ജന്തർ മന്തർ സമരമായാലും റാഞ്ചിയിലെ എസ്. ജയ്പാൽ സിംഗ് സ്റ്റേഡിയത്തിലെ സമ്മേളനമായാലും, ചർച്ചകളിൽ ഒരു പൊതു ആശയം ഉയർന്നുവന്നു. വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസ-പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ ദുർബലപ്പെടുത്തലിന്റെയും മൂലകാരണങ്ങളിലേക്ക് ചർച്ച കൊണ്ടുവരാൻ ഇതുവരെ മുഴുവൻ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിനും ഒരു ശ്രമവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. നേരിടുന്ന പ്രയാസകരമായ വെല്ലുവിളികളിൽ നിരാശരായ സാധാരണ യുവാക്കളാണ് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ചേർന്നത്. അതിനാൽ, അത്തരം പോരായ്മകൾ അവരുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല, അവരിൽ നിന്ന് അത്തരമൊരു പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പ്രായോഗികവുമല്ല.  അത്തരം ധാരണയില്ലാതെ, സ്വയമേവയുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പോസിറ്റീവ് സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയില്ല. ഈ പ്രതിരോധത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇത് സത്യമാകാം.

ചോദ്യം ഇതാണ്: തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾ പ്രതികൂലമായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദകരമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ഇന്ത്യയിൽ നേടുന്ന മിക്ക ബിരുദങ്ങളും തൊഴിൽ വിപണിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമല്ലെന്ന് പലപ്പോഴും പറയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായം ഇത്രയധികം വികലമായി മാറിയിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താതെ ഈ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കുന്നത് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തെയും നിലവിലെ സാമ്പത്തിക മുൻഗണനകളെയും കുറിച്ചുള്ള പുനർവിചിന്തനത്തിലേക്ക് യാന്ത്രികമായി നയിക്കും. തൊഴിലുകൾ വിപണിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി, ലളിതമായ കാരണം, സാമ്പത്തിക മുതലാളിത്തത്തിന്റെ യുഗത്തിൽ, വിതരണ ശൃംഖലകളും പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുകയും സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ വ്യാപകമായി വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉൽ‌പാദന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഒരു മുൻ‌ഗണനയായി ഇല്ലാതായി എന്നതാണ്. അത്തരമൊരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലെ നിക്ഷേപം അപകടസാധ്യതയുള്ളതിനാലും, ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ വരുമാനം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നതിനാലും, ലാഭത്തിനായി മറ്റ് ഓപ്ഷനുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ മുതലാളിമാർക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നില്ല. ഇന്ന്, അവരുടെ മുൻ‌ഗണന സാമ്പത്തിക ആസ്തികളിൽ നിക്ഷേപിച്ച് വേഗത്തിലുള്ള ലാഭം നേടുക എന്നതാണ്.

അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ, അതായത് സർക്കാരിന്റെ പങ്ക് നിർണായകമാകും. ഈ സാഹചര്യം മാറ്റാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് രണ്ട് തരത്തിൽ ഇടപെടാൻ കഴിയും: ഒന്നാമതായി, ക്ഷമ ആവശ്യമുള്ള മേഖലകളിലും അതിന്റെ ഫലമായി ഉണ്ടാകുന്ന സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക, മാനവ വിഭവശേഷി നേട്ടങ്ങൾ നേരിട്ട് പണമായി കണക്കാക്കാൻ കഴിയാത്ത മേഖലകളിലും നിക്ഷേപിക്കാൻ കഴിയും. രണ്ടാമതായി, ദേശീയ മുൻഗണനകൾ നിശ്ചയിച്ചും അവയ്ക്ക് അനുസൃതമായി സബ്സിഡിയുള്ള നിക്ഷേപ അവസരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടും സംസ്ഥാനത്തിന് ഇടപെടാൻ കഴിയും. എന്നാല്‍, ഇത് പൊതു ആസൂത്രണത്തിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ .

നിർഭാഗ്യവശാൽ, 1991 മുതൽ സ്വീകരിച്ച നവലിബറൽ നയങ്ങളാണ് ഇന്ത്യയിലെ ആസൂത്രണത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് തുടക്കമിട്ടത്, ഇത് 2014 ൽ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ആസൂത്രണ കമ്മീഷൻ പിരിച്ചുവിട്ടതായി പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ കലാശിച്ചു. സ്വകാര്യവൽക്കരണവും എല്ലാ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളുടെയും മേലുള്ള കുത്തക മൂലധനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും നവലിബറൽ നയങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക അനന്തരഫലങ്ങളാണ്. സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ ഒരു പരിമിത വിഭാഗത്തിന് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരു ഘടനാപരമായ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ് അവ.

വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, പൊതുഗതാഗതം, ആശയവിനിമയം തുടങ്ങിയ സാധാരണ ഉപഭോക്തൃ സേവനങ്ങളെ ലാഭേച്ഛയുള്ള ബിസിനസുകളാക്കി മാറ്റുന്നത് ഈ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക പരിണതഫലമാണ്. സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള മുൻഗണന, പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ സ്വകാര്യവൽക്കരണം, കോച്ചിംഗ് അധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രവണത എന്നിവയെല്ലാം സ്വാഭാവിക പരിണതഫലങ്ങളാണ്. കോക്രോച്ച് മൂവ്‌മെന്റിലും റാഞ്ചി പ്രതിഷേധങ്ങളിലും ഈ പ്രശ്‌നങ്ങളെല്ലാം വ്യാപകമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, അവിടെ നടന്ന ചർച്ചകളുടെ സന്ദർഭം പരിമിതമായിരുന്നു. പ്രശ്നത്തിന്റെ സാരാംശം നിലവിലെ ഭരണവർഗത്തിലാണ്, അവരുടെ അഴിമതി പ്രവർത്തനങ്ങൾ സാധാരണ യുവാക്കളുടെ അവകാശങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ, ഇത് സംഭവിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. പക്ഷേ, എന്താണ് പരിഹാരം എന്നതാണ് ചോദ്യം? ഝാർഖണ്ഡ് ഒരു പ്രത്യേക സംസ്ഥാനമായതിനുശേഷം - അതായത്, മുൻ സർക്കാരുകളുടെ കാലഘട്ടം മുതൽ ഇന്നുവരെ - അഴിമതി, സ്വജനപക്ഷപാതം, സ്വന്തം ജനതയെ അനുകൂലിക്കുന്ന രീതി എന്നിവ കാരണം മത്സര പരീക്ഷകളും തൊഴിൽ പരീക്ഷകളും നീതിപൂർവ്വം നടന്നിട്ടില്ലെന്ന് റാഞ്ചിയിലെ ചർച്ചകളിൽ ആവർത്തിച്ച് പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ എങ്ങനെ പുരോഗതി കൈവരും? എല്ലാത്തിനുമുപരി, അധികാരത്തിലിരുന്ന അതേ നേതാക്കളും പാർട്ടികളും എപ്പോഴും മാറിമാറി വരും! ഒരു ​​പുതിയ പാർട്ടി വിജയിച്ചാലും, അതിന്റെ നേതാക്കൾ പഴയ രീതികൾ പിന്തുടരില്ലെന്ന് എന്ത് ഉറപ്പ് നൽകാൻ കഴിയും?

അതുകൊണ്ട്, പ്രശ്നത്തിന്റെ നയപരമായ വശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യ പോലുള്ള വലിയ ജനസംഖ്യയുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് എല്ലാ ജനങ്ങളുടെയും ജീവിത നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രീതിയിൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്താം എന്നതാണ് ചോദ്യം? ഇക്കാര്യത്തിൽ, രണ്ട് പ്രധാന വെല്ലുവിളികളുണ്ട്: തൊഴിൽ വിപണിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന യുവാക്കൾക്ക് മാന്യമായ വേതനവും സാമൂഹിക സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കുന്ന ജോലികളുടെ ലഭ്യത പരമാവധിയാക്കുക, യുവാക്കളെ ആവശ്യമായ അറിവും വൈദഗ്ധ്യവും കൊണ്ട് സജ്ജരാക്കുന്നതിന് വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം പുനർരൂപകൽപ്പന ചെയ്യുക.

നിലവിലെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളും നവലിബറൽ ചിന്തയും കൊണ്ട് ഇത് സാധ്യമാണോ? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്, നൂറ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ പരിഗണിക്കണം. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ, ആ കാലഘട്ടം കെയ്‌നീഷ്യൻ ലിബറലിസത്തിന്റെ യുഗം എന്നറിയപ്പെടുന്നു - അതായത്, സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധനായ ജോൺ മെയ്‌നാർഡ് കെയ്‌ൻസിന്റെ ആശയങ്ങളാൽ പ്രചോദിതമായ യുഗം. കെയ്‌നീഷ്യൻ ലിബറലിസം ഒരുതരം സ്വയം വിപ്ലവമായിരുന്നുവെന്നും, മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ആസൂത്രണം, കാര്യക്ഷമമായ ഒരു രാഷ്ട്രം, നിയന്ത്രിത സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവ സ്വീകരിച്ചുവെന്നും പല പാശ്ചാത്യ വിശകലന വിദഗ്ധരും വിശ്വസിക്കുന്നു.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം, പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളിലെ മുതലാളിത്ത ജനാധിപത്യ സംവിധാനം വിജയകരമായി കാണപ്പെട്ടു. കാരണം, അത് സമകാലിക വെല്ലുവിളികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ പ്രാപ്തമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഉദയത്തോടെയാണ് ഈ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർന്നുവന്നത്, ഇത് അമേരിക്ക ഉൾപ്പെടെ പല രാജ്യങ്ങളിലും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വ്യാപനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ അപകടം മനസ്സിലാക്കിയ മുതലാളിത്ത ഭരണവർഗം തൊഴിലാളിവർഗത്തോട് "ഇളവ്" നൽകുന്ന നയം സ്വീകരിച്ചു.

ഇത് സംസ്ഥാനത്തെ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കാൻ അനുവദിച്ചു, സാമൂഹിക സുരക്ഷ വിപുലീകരിച്ചു, ചിലതരം മൂലധനത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തി, പൊതുമേഖലാ നിക്ഷേപം വർദ്ധിപ്പിച്ചു, വിപണികൾക്കും സമൂഹത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ കരാർ സൃഷ്ടിച്ചു. "ഏകാധിപത്യ" കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥയെ ആശ്രയിക്കാതെ തന്നെ മികച്ച മനുഷ്യവികസനത്തിലേക്കും സമൃദ്ധിയുടെ നീതിയുക്തമായ വിതരണത്തിലേക്കും പുരോഗതി കൈവരിക്കാനാകുമെന്ന സന്ദേശം ഇത് നൽകി. ഈ പരിഷ്കാരങ്ങൾ മുതലാളിത്തത്തെ കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയമായി സ്വീകാര്യവും സുസ്ഥിരവുമാക്കാൻ സഹായിച്ചു.

എന്നിരുന്നാലും, സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയ്ക്കും ചൈനയുടെ അവ്യക്തമായ ദിശാബോധത്തിനും ശേഷം, കമ്മ്യൂണിസത്തിനെതിരായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര വെല്ലുവിളി ദുർബലമായപ്പോൾ, മുതലാളിത്ത സംവിധാനങ്ങൾ 'ഇളവുകൾ' പിൻവലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇന്ത്യയുടെ കഥയും ആ പ്രതിഭാസത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയപ്പോൾ, ഫ്രഞ്ച് പദമായ ഡിറിജിസ്റ്റെ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സംവിധാനം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ഡിറിജിസ്റ്റെ എന്നത് ഒരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ്, അതിൽ സംസ്ഥാനം വിപണിയെ സജീവമായി നയിക്കുകയും സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു ലൈസെസ്-ഫെയർ (പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്ര വിപണി) സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വിപരീതമായാണ് ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം ഉടൻ തന്നെ ഇത് ഫ്രാൻസിൽ സൂചക ആസൂത്രണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നടപ്പിലാക്കി. ചാൾസ് ഡി ഗല്ലിന്റെ കീഴിൽ, വ്യവസായവൽക്കരണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും വിദേശ മത്സരത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുമായി ഫ്രാൻസ് സർക്കാർ നിയന്ത്രിത സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഡി. റൂസ്‌വെൽറ്റിന്റെ കീഴിൽ പാസാക്കിയ ന്യൂ ഡീൽ നിയമനിർമ്മാണത്തിലൂടെ സമാനമായ ഒരു സംവിധാനം അമേരിക്കയിൽ സ്വീകരിച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഗോസ്പ്ലാനിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് ഈ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടന്നത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ കേന്ദ്ര ആസൂത്രണ കമ്മീഷനായിരുന്നു ഗോസ്പ്ലാൻ, അത് പഞ്ചവത്സര പദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്തു.

ആ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ സമയത്ത്, സമഗ്ര വികസനത്തിനും സമൃദ്ധിയുടെ തുല്യ വിതരണത്തിനുമുള്ള പ്രവണതകൾ ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ സമൂഹങ്ങളിലും പ്രകടമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന പൊതു ആസ്തികൾ ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. സാമൂഹിക നീതിയിലേക്കുള്ള പുരോഗതിക്ക് അടിത്തറ പാകിയത് ആ നയങ്ങളാണ്. ആ നയങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മൂലധനം അച്ചടക്കമില്ലാത്തതായി മാറി, മുതലാളിമാരുടെ ലാഭം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലും ഭരണകൂട അധികാരത്തിന്മേലുള്ള അവരുടെ നിയന്ത്രണം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലും ഭരണകൂടം ഒരു പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു, അസമത്വത്തിന്റെ വിടവ് വർദ്ധിച്ചു, സാധാരണക്കാർക്ക് അവസരമില്ലായ്മയുടെ അവസ്ഥ വഷളാകാൻ തുടങ്ങി.

1950-കളിൽ സ്ഥാപിതമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ അങ്ങേയറ്റം ദുർബലമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നിലവിലെ സാഹചര്യം. ഇന്ത്യയിലായാലും അമേരിക്കയിലായാലും മറ്റ് ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളായാലും നയങ്ങൾ വിപരീത തീവ്രതയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടങ്ങളിലെല്ലാം, തീവ്ര വലതുപക്ഷ/നവ-ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളെയും അവസരങ്ങളുടെ അഭാവത്തിൽ നിന്നും ഇരുണ്ട ഭാവിയിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ഭരണ മുതലാളിത്ത വർഗ്ഗം ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഉപജീവനമാർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒടുവിൽ ഈ ശ്രദ്ധ തിരിക്കലുകളിൽ നിന്ന് മുക്തമാകാൻ തുടങ്ങിയതായി തോന്നുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ നിലവിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സംവാദങ്ങളിൽ ഇല്ല. യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ശേഷി പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലും സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും മൂലധനത്തിന്റെയും സിവിൽ സമൂഹത്തിന്റെയും താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിലുമാണ്. പൊതു സാധനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും പുനർവിതരണം ചെയ്യാനും നൽകാനും സാമൂഹിക മുൻഗണനകൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് ഉറപ്പാക്കാനും കഴിയാത്ത ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് ആത്യന്തികമായി അതിന്റെ നിയമസാധുത നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് പാഠം.

ജനാധിപത്യമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന മറ്റ് പല രാജ്യങ്ങളിലെയും പോലെ ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലും ഈ സാഹചര്യം ഉയർന്നുവരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ജോൺ കെയിൻസ് ഉന്നയിച്ച ചോദ്യം വീണ്ടും ഉയർന്നുവരുന്നു: സ്ഥാപനപരമായ ബലഹീനതകൾ ഒരു വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രതിസന്ധിയായി മാറുന്നതിന് മുമ്പ് ലിബറൽ ജനാധിപത്യത്തിന് സ്വയം പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുമോ ?

പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിലെ അഴിമതിക്കെതിരെ മാത്രമാണ് തങ്ങളുടെ പോരാട്ടം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ - മുകളിൽ പറഞ്ഞ ചോദ്യത്തിലോ രാഷ്ട്രീയത്തിലോ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലെന്ന് (ഡൽഹിയിലും റാഞ്ചിയിലും പലതവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്) - അവരുടെ ഊർജ്ജം പാഴാക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍, സമൂഹത്തിലെ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറംതിരിഞ്ഞുനിന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ, സമൂഹത്തിന് അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ അവബോധം നൽകാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് ഈ അജ്ഞതയ്ക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉത്തരവാദികൾ.

ചെറുത്തു നില്‍പ്പിനും മത്സരാത്മക വികാരങ്ങള്‍ക്കും അതിന്റേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാല്‍, സ്ഥിതിഗതികള്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാറേണ്ടതുണ്ടെങ്കില്‍, മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതത്തിനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍, 79 വര്‍ഷം മുമ്പ് ഇന്ത്യ ആരംഭിച്ച "വിധിയുമായി ഐക്യപ്പെടാനുള്ള" യാത്രയില്‍ തടസ്സമായി നില്‍ക്കുന്ന തടസ്സങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്യണമെങ്കിൽ, ചോദ്യങ്ങളുടെ വേരുകളിലേക്ക് നോക്കുകയല്ലാതെ മറ്റ് വഴികളൊന്നുമില്ല.

വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം നിരക്ഷരരുടെ കൈകളിൽ

ഹിന്ദു രാഷ്ട്രം സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവര്‍ 'പാറ്റ' രാഷ്ട്രത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു!

 2026 ജൂലൈ 20 നും ജൂലൈ 25 നും ഇടയിൽ, ലോകത്തിലെ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത സംഭവമാണ് ഇന്ത്യയിൽ നടന്നത്. ആഗോള പത്രങ്ങളിലും ടിവി ചാനലുകളിലും ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിലും ഇന്ത്യ ഒരു "പാമ്പാട്ടി"യായി ഉയർന്നുവന്നു. ഒരുകാലത്ത് "പാമ്പാട്ടികളുടെ ഇന്ത്യ" എന്ന പ്രതിച്ഛായയായിരുന്നു ഇന്ത്യക്കുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ, 1947 ലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ദശകങ്ങളിൽ, ജനാധിപത്യം, ഇന്ത്യ നിർമ്മാണം, ഐടി, കുതിച്ചുയര്‍ന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, ആണവോർജ്ജം, ഐഐടികളും ഐഐഎമ്മുകളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മെച്ചപ്പെട്ട വിദ്യാഭ്യാസം, വിശാലമായ ഒരു ജനതയ്ക്കുള്ള വിപണി എന്നിവയിലൂടെ ഇന്ത്യ പ്രാധാന്യം നേടി. അതെല്ലാം ഇപ്പോൾ അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഒരു "പാമ്പാട്ടി"യാണ്. ഇന്ത്യയിൽ, മനുഷ്യൻ, പുതിയ തലമുറ, ലാത്തിചാർജിനും പെല്ലറ്റ് തോക്ക് വെടിയുണ്ടകൾക്കും വിധേയമാകുന്ന ഒരു "പാമ്പാട്ടി"യാണ്. ഇതൊരു ആഗോള പ്രതിഭാസമാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് പത്രങ്ങളുടെ ഒന്നാം പേജുകളിലും ബാനർ തലക്കെട്ടുകളിലും ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണുകളിലും ബ്രേക്കിംഗ് ന്യൂസായും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. ചോദ്യം, ആരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടത്? ഇന്ത്യയെ ഒരു പാമ്പാട്ടിയാക്കി മാറ്റിയത് ആരാണ്? സംഘപരിവാറും അതിന്റെ പ്രചാരകരായ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയും ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷായും തന്നെയല്ലേ? അതുകൊണ്ട്, 'പാറ്റ' എന്നത് വ്യാജ ഹിന്ദു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ, വ്യാജ അമൃത്കാലത്തിന്റെ കളങ്കമാണ്, അത് മോദി സർക്കാരിനെയും അവരെ 'പൂജിക്കുന്ന' ഭക്തരായ ഹിന്ദുക്കളെയും ലജ്ജിപ്പിക്കില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ ലോക മനുഷ്യ സമൂഹം തീർച്ചയായും 145 കോടി ജനങ്ങളുടെ ഇന്ത്യയെ വെറുപ്പോടെയും അറപ്പോടെയും നോക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്.

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകത്ത് ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ വഹിക്കുന്ന പ്രതിച്ഛായ എന്താണെന്ന് ചിന്തിക്കുക? "ലോക നേതാവ്", "ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മാതാവ്", "വികസിത ഇന്ത്യ", "ലോക സഹോദരൻ" എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് "പാറ്റകൾ", "പാറ്റകളുടെ രാഷ്ട്രീയം", "പാറ്റകളുടെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം" തുടങ്ങിയവയുണ്ട്. മോദിയും അമിത് ഷായും ആദ്യം ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർക്ക് മുന്നിൽ പൗരത്വത്തിന്റെ വാൾ തൂക്കി. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട, നിയമാനുസൃത വോട്ടർമാരെ പൗരന്മാരല്ലാത്തവരായി മാറ്റുകയും വോട്ടവകാശം നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. അതും തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനും സുപ്രീം കോടതിയും ഇത് ഒരു കുറ്റമായി കണക്കാക്കിയില്ല. അവരും മോദി-ഷാ കൂട്ടുകെട്ടിന് മൗനാനുവദം നല്‍കി. തുടർന്ന്, ഇന്ത്യയിലെ പൗരന്മാർക്കിടയിൽ, ഒരു മനുഷ്യന് സുപ്രീം കോടതിയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്ലക്കാർഡ് ലഭിച്ചു, അത് "പാറ്റകളുടെ" പരാദമാണെന്ന് മുദ്രകുത്തി!

ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഹിന്ദു രാഷ്ട്രത്തോട് അർപ്പണ ബോധമുള്ള ഹിന്ദുക്കൾക്ക് ലജ്ജയോ പശ്ചാത്താപമോ തോന്നിയില്ല. ഈ ഹിന്ദുക്കളുടെ ഡിഎൻഎ യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. സനാതൻ ധർമ്മത്തിലെ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിനും ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയില്ല: ഈ ഹിന്ദുക്കൾ ആരാണ്, അവർ ആരാണ്? താന്‍ ഒരു ഹിന്ദുവാണ്, ഒരു ദേശീയവാദിയാണ്, സനാതൻ ധർമ്മത്തിൽ മനുഷ്യജനനമാണ് ആത്യന്തിക നേട്ടമായി കണക്കാക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ ഡി‌എന്‍‌എയുടെ ആവശ്യമില്ല, മതിയായ പൊതുവിജ്ഞാനം മതി.

ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ "പാറ്റ"യെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശവും തുടർന്നുള്ള വിശദീകരണവും കേട്ടപ്പോൾ ദുഃഖം തോന്നി. പിന്നീട് അദ്ദേഹം വിശദീകരണവുമായി രംഗത്തെത്തിയെങ്കിലും ആ 'പാറ്റ' പ്രയോഗം ഇന്ത്യയിലെ കോടിക്കണക്കിന് യുവാക്കളുടെ മനസ്സില്‍ കഠാര കുത്തിയിറക്കിയതു പോലെയായി. രാജ്യത്തെ സുപ്രീം കോടതി ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ഒരു മനുഷ്യനെ "പാറ്റ" എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നു! നരേന്ദ്ര മോദി എന്ന കൽക്കി അവതാരത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ബ്രാഹ്മണരുടെ മനസ്സാക്ഷി, പുരുഷത്വം, അറിവ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയുടെ തകർച്ചയും ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ സ്വന്തം വിവേചനാധികാരത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്. ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ സഹ ജഡ്ജിമാർ മുതൽ സർവജ്ഞനും നിർജീവനുമായ ദൈവം നരേന്ദ്ര മോദി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർക്കാർ മന്ത്രിമാർ, സംഘപരിവാർ, ഹിന്ദു സന്യാസിമാർ എന്നിവർക്ക് വരെ ഈ വാക്ക് മാറ്റാനോ, അത് തിരിച്ചെടുക്കാനോ, പശ്ചാത്താപം, ലജ്ജ അല്ലെങ്കിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള ജ്ഞാനമോ ധൈര്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. എന്നാല്‍, ആദി ശങ്കരാചാര്യർ ഓരോ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും മനുഷ്യത്വപരമായ പെരുമാറ്റവും അനുകമ്പയും പ്രതീക്ഷിച്ചു, മനുഷ്യന്റെ പുരുഷത്വത്തിന്റെ (സത്യസന്ധമായ നിർഭയത്വം), പാണ്ഡിത്യവും, സ്വത്വത്തിന്റെയും അസ്വത്വത്തിന്റെയും വിവേചനത്തിലൂടെ ബ്രഹ്മം നേടാനുള്ള കഴിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ജോർജ്ജ് ഓർവെല്ലിന്റെ മഹത്തായ നോവൽ, "ആനിമൽ ഫാം", മൃഗങ്ങളുടെ ഭരണത്തിന്റെ ഒരു കഥയാണ്, മനുഷ്യ സഹജവാസനകളുടെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയ ഒരു കഥ. പന്നികൾ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതും സമത്വത്തിന്റെ പേരിൽ പുതിയ സ്വേച്ഛാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതും അദ്ദേഹം ചിത്രീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഒരു ജനാധിപത്യത്തിൽ, ഒരു മനുഷ്യ സമൂഹത്തിൽ, മനുഷ്യരെ പ്രാണികളോടും, പാറ്റകളോടും താരതമ്യപ്പെടുത്തുമെന്നും, തുടർന്ന് സർക്കാർ ഈ പാറ്റകളെ കണ്ണീർവാതകം ഉപയോഗിച്ച് ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ ഉത്തരവിടുമെന്നും ഓർവെലിന് പോലും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വിഷയം വളരെ ആഴമേറിയതാണ്. ഒരു ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയിൽ, ഒരു പൗരനെ (ഒരു പരാദത്തെപ്പോലും) "പാറ്റ" എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് പുതിയ ഇന്ത്യയുടെ വർത്തമാനത്തെയും ഭാവിയെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി, സർക്കാർ യുവാക്കളെ (ജനസംഖ്യയുടെ ഭൂരിഭാഗത്തിനും) അവസരങ്ങൾ നിഷേധിച്ചു. കർഷകർക്ക് അവരുടെ വിളകൾക്ക് ന്യായമായ വില നല്‍കിയില്ല. ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസം, ശരിയായ ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ നൽകുന്നതിന് പകരം, കള്ളപ്പണം വെളുപ്പിക്കലിലൂടെയും വഞ്ചനയിലൂടെയും അവരെ പരാദങ്ങളും ആശ്രിതരുമായി ചുരുക്കിയിരിക്കുന്നു. അർത്ഥശൂന്യമായ ബിരുദങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുന്നു. പരീക്ഷകൾ ഒരു കപടതയാണ്, വഞ്ചനയാണ്. സ്വാഭാവികമായും, ബിരുദ, ബിരുദാനന്തര ബിരുദമുള്ള സാധാരണ വിദ്യാർത്ഥികളും, അഭിഭാഷകരും, യുവാക്കളും നിർബന്ധിത ജോലിയുടെ ജീവിതം നയിക്കുന്നു. (ഒരു വാദം കേൾക്കാൻ സുപ്രീം കോടതിയിലെത്തിയ അഭിഭാഷകരെപ്പോലെ) യുവാക്കൾ അനീതിയെക്കുറിച്ചും അവസരങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടും അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ, അവർക്ക് എന്ത് ലേബലാണ് ലഭിക്കുന്നത്? "പാറ്റകൾ" (പരാദങ്ങൾ)! എന്നിട്ട്, "പാറ്റ ഇന്ത്യ" ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു!

കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ അനുഭവങ്ങൾ ഓർക്കുക. മോദി സർക്കാർ (അതിന്റെ മാതൃക പിന്തുടർന്ന്, മറ്റ് സർക്കാരുകളും മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയ സ്പെക്ട്രവും) ജനങ്ങളെ ഗുണഭോക്താക്കളായും, ഉപഭോക്താക്കളായും, പരാദങ്ങളായും മാറ്റുകയും, പിന്നീട് അവരുടെ പൗരത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക എന്ന ദൗത്യം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ, ഇപ്പോൾ "പാറ്റ" എന്ന ലേബൽ (കാരണം പരാദങ്ങൾ)! പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിനുള്ളിൽ, അത് പൗരന്മാരെ കഠിനാധ്വാനികളും ആത്മാഭിമാനമുള്ളവരുമാക്കിയിട്ടില്ല, അവർക്ക് തുല്യ അവസരങ്ങൾ നൽകിയിട്ടില്ല, പകരം അവരെ പാറ്റകളാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു!

"കോക്ക്രോച്ച്" എന്ന വാക്ക് ലോകമെമ്പാടും വംശഹത്യയുടെ അർത്ഥം വഹിക്കുന്ന പദമാണെന്ന് എത്ര പേര്‍ക്കറിയാം? ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യമായ റുവാണ്ടയിൽ, ടുട്സി സമൂഹത്തെ "കോക്ക്രോച്ച്" എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. തുടർന്ന്, അവരെ വംശഹത്യയ്ക്ക് വിധേയരാക്കി, ഈ വാക്ക് വംശഹത്യ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രതീകമായും മാറി. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും മനുഷ്യാവകാശ പഠനങ്ങളും അത്തരം ഭാഷയെ മനുഷ്യത്വരഹിതമാക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ, ഹിറ്റ്‌ലർ ജൂതന്മാരെ കൊല്ലാൻ "എലികൾ" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച, ആൺകുട്ടികളെയും പെൺകുട്ടികളെയും പെല്ലറ്റ് തോക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള പെല്ലറ്റുകൾ അടിച്ചപ്പോൾ, അവരെ ക്രൂരമായി മര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ ആര്‍‌എസ്‌‌എസ് ഗുണ്ടകളെ രംഗത്തിറക്കിയപ്പോള്‍, വ്യാജ പോലീസ് യൂണിഫോം ധരിപ്പിച്ച് സംഘ്‌പരിവാര്‍ ഗുണ്ടകളെ ഇറക്കിയപ്പോള്‍, രാജ്യത്ത് നിന്ന് "കോക്ക്രോച്ചുകളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശാശ്വത പരിഹാരം" ആവശ്യപ്പെട്ട് ഭക്തരായ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അതേ പ്രസ്താവനകളാണ് പുറത്തു വന്നത്. ചില മാധ്യമങ്ങളാകട്ടേ "വിദേശ ശക്തികൾ", "ഖലിസ്ഥാനി സംഘടനകൾ", "ഇസ്ലാമിക് പാർട്ടി ഓഫ് ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ശക്തികൾ", "പാക്കിസ്താന്‍ പിന്തുണയുള്ള സേനകൾ", "സോറോസ് ഫൗണ്ടേഷൻ" എന്നിവയാണ് "കോക്ക്രോച്ചുകൾക്ക്" പിന്നിൽ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.

ഇതല്ലേ റുവാണ്ടയിലെ ഭ്രാന്തന്മാരുടെ ഭാഷ? രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ പ്രശസ്തി സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയോ, സൈന്യത്തെയോ, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയോ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ലെന്ന് അജ്ഞരായ ഹിന്ദു ദേശീയവാദികൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല; മറിച്ച്, സർക്കാർ അതിന്റെ സാധാരണ പൗരന്മാരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതാണ് പ്രാഥമിക മാനദണ്ഡം. ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക വർഷങ്ങളായി വർണ്ണവിവേചനത്താൽ കളങ്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുപോലെ, സൈനിക അടിച്ചമർത്തൽ കാരണം മ്യാൻമറിന്റെ സ്വത്വം മനുഷ്യരാശിയുടെ മേലുള്ള ഒരു കളങ്കമായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ചൈനയും റഷ്യയും വൻശക്തികളായിരിക്കാം, പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെ മേൽ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന് ശാശ്വതമായ പ്രശസ്തി നേടിയ രാജ്യങ്ങളാണ് അവ.

ലോക തലസ്ഥാനങ്ങളിൽ നരേന്ദ്ര മോദി സ്വയം മുദ്രകുത്താൻ എന്തൊക്കെ പരിപാടികളാണ് സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്തതെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ? ജി-20 ഉച്ചകോടി മുതൽ ഭാരത് മണ്ഡപം, യോഗ ദിനം, പ്രവാസി ഭാരതീയ സമ്മേളനം വരെ, അദ്ദേഹം അവയ്ക്കായി എണ്ണമറ്റ പണം ചെലവഴിച്ചു. പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി, സർക്കാർ പ്രചാരണ രീതിയിലാണ്. എന്നാൽ, ഇന്ത്യൻ സർക്കാരും അതിന്റെ നേതാക്കളും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, പരസ്യങ്ങൾ, പ്രസംഗങ്ങൾ, മാധ്യമങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ പ്രചാരണം എന്നിവയിലൂടെ ഒരു പ്രതിച്ഛായ കെട്ടിപ്പടുക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന്. ദേശീയ തലത്തിൽ, വിവിധ ആഗോള മാനദണ്ഡങ്ങളും സൂചികകളും കാലാകാലങ്ങളിൽ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, പൊതു പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയാണ് അത് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഒരു ഗവൺമെന്റ്, ഒരു പ്രധാനമന്ത്രി, ഒരു സുപ്രീം കോടതി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ സ്വന്തം പൗരന്മാർക്ക് ഒരു "പാറ്റ" സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകിയാൽ ഒരു രാജ്യത്തിന് എന്ത് സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ലഭിക്കും? അവർ പാറ്റകളല്ലേ? ഹിന്ദുവോ മുസ്ലീമോ, ക്രിസ്ത്യാനിയോ, ദലിതോ ഗോത്രമോ, സവർണ്ണരോ മധ്യവർഗമോ ആകട്ടെ, മോദി സർക്കാർ എല്ലാവരെയും പരാദങ്ങളായും, സംശയിക്കപ്പെടുന്ന പൗരന്മാരായും, നിയമവിരുദ്ധരായും, ക്യൂവിൽ നിരന്നവരായും മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ രാജ്യത്തെ നമുക്ക് എന്ത് വിളിക്കാം? ഇപ്പോൾ മദർ ഇന്ത്യ എന്താണ്? മോദിയും ഷായും പാർലമെന്റിൽ "വന്ദേമാതരം" ആലപിക്കുന്നത് നിർബന്ധമാക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഭാരതമാതാവിനെക്കുറിച്ച് അവർ എന്താണ് ചിന്തിച്ചത്? അവർ വളർത്തുമാതാവാണ്, വളർത്തുന്നവളാണ്, പാറ്റകളുടെ അമ്മയാണ്! ആ "പാറ്റകൾ", അതായത് നിഷ്കളങ്കരായ ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും പെല്ലറ്റ് തോക്കുകളുടെ ഇരകളാകാൻ യോഗ്യരാണ്!

ആരും ഇത് വിശ്വസിച്ചേക്കില്ല, പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ ശരാശരി വ്യക്തിക്ക് ഒരു "പാറ്റയുടെ" സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ട്, അതാണ് രാജ്യത്തിന്റെ തന്നെ സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്. കൽക്കി അവതാരമായ നരേന്ദ്ര മോദിക്കോ, കലിയുഗ ചാണക്യൻ അമിത് ഷാക്കോ, ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്തിനോ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന ജ്ഞാനി എന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനേഷ് കുമാറിനോ, സംഘപരിവാറിന്റെ ആദരണീയനായ തലവനായി കരുതപ്പെടുന്ന മോഹൻ ഭഗവത്തിനോ അത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല!

ബിജെപിയും കോൺഗ്രസും 'പരാദ' പാര്‍ട്ടികള്‍

പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി കോൺഗ്രസിനെ "പരാദ പാർട്ടി" എന്ന് വിളിച്ച് പലപ്പോഴും ആക്ഷേപിക്കാറുണ്ട്.  പലതവണ അദ്ദേഹം ഈ പരാമർശം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തവണയും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സന്ദർശന വേളയിൽ അദ്ദേഹം ഈ പരാമർശം നടത്തുകയും ചെയ്തു. യാദൃശ്ചികമായിരിക്കാം, പ്രധാനമന്ത്രി ഈ പരാമർശം നടത്തിയപ്പോൾ, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ പുതിയ സർക്കാർ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. രാഹുൽ ഗാന്ധി മുഖ്യമന്ത്രി വിജയ്‌യോടൊപ്പം വേദിയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വേളയിലാണ് കോൺഗ്രസ് ഇപ്പോൾ ഒരു "പരാദ പാർട്ടി" ആയി മാറിയെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. 

ഒരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസ്താവന ശരിയാണ്. നിലവിൽ കോൺഗ്രസ് സർക്കാർ ഭരിക്കുന്ന മൂന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ, അവർ സ്വന്തമായി സർക്കാരുകൾ രൂപീകരിച്ചു. കർണാടക, തെലങ്കാന, ഹിമാചൽ പ്രദേശ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവർക്ക് കേവല ഭൂരിപക്ഷമുണ്ട്. ഒരു സഖ്യ പങ്കാളിയുമായും അവർ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിച്ചില്ല. കോൺഗ്രസ് സർക്കാർ രൂപീകരിക്കുന്ന നാലാമത്തെ സംസ്ഥാനമായ കേരളം, ഒരു സഖ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് അവിടെ മത്സരിച്ചത്. എന്നാല്‍, 140 അംഗ സഭയിൽ കോൺഗ്രസ് 63 സീറ്റുകൾ നേടി, സ്വന്തമായി ഭൂരിപക്ഷത്തിലേക്ക് അടുത്തു. മറ്റ് പാർട്ടികളെ കോൺഗ്രസ് ആശ്രയിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, ബീഹാർ, ഉത്തർപ്രദേശ് പോലുള്ള ചില സംസ്ഥാനങ്ങളുണ്ട്. എന്നാല്‍, മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കോൺഗ്രസ് ജയിച്ചാലും തോറ്റാലും സ്വതന്ത്രമായാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. കോൺഗ്രസ് സഖ്യത്തിലാണെങ്കിലും അതിന്റെ ശക്തി കുറയാത്തതും സഖ്യത്തിന്റെ അഭാവം മൂലം പ്രാദേശിക പാർട്ടികൾക്ക് നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നതുമായ സംസ്ഥാനങ്ങളാണ് ഒരു വിഭാഗം.

അതേസമയം, ചുരുക്കം ചില സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഒഴികെ, ഭാരതീയ ജനതാ പാർട്ടി (ബിജെപി) സഖ്യങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ബിജെപി സർക്കാരുകൾ രൂപീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കുറച്ചു കാലം മുമ്പ് വരെ, എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും അവർ ഒരു പാർട്ടിയെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ, ശിവസേനയുടെ ശക്തിയിലാണ് അവർ വളർന്നത്. അതേസമയം ബീഹാറിൽ, നിതീഷ് കുമാറിന്റെ പാർട്ടിയായ ജനതാദൾ (യുണൈറ്റഡ്) ശക്തിയിലാണ് അവർ പുരോഗതി കൈവരിച്ചത്. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, അവർക്ക് അണ്ണാ ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകം (എഡിഎംകെ) അല്ലെങ്കിൽ ഡിഎംകെയുമായി സഖ്യമുണ്ടായിരുന്നു, ആന്ധ്രാപ്രദേശിൽ അത് ടിഡിപിയുമായി സഖ്യത്തിലായിരുന്നു. പഞ്ചാബിൽ, അവർ അകാലിദളിന്റെ ശക്തിയിലും, ഹരിയാനയിൽ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ലോക്ദളിന്റെ ശക്തിയിലും വളര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു. 

ഇനി, കോൺഗ്രസും ബിജെപിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പരിശോധിക്കാം. കോൺഗ്രസ് സഖ്യമുണ്ടാക്കിയ മിക്ക പാർട്ടികളും ഇപ്പോഴും ശക്തരാണ്. മറുവശത്ത്, ബിജെപി സഖ്യമുണ്ടാക്കിയ പാർട്ടികൾ ഇപ്പോൾ അവയുടെ നിലനിൽപ്പിനായി പോരാടുകയാണ്. ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ, പരാദങ്ങൾ എന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ രക്തം വലിച്ചെടുത്ത് അതിജീവിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മ ജീവികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ചില പരാദങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ആതിഥേയരെ നിലനിർത്തുകയും സ്വയം അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, ചില പരാദങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ആതിഥേയരെ നശിപ്പിച്ച് വളരുന്നു. വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ബിജെപിയുടെ സഖ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായ ഒരു ചിത്രമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ, ശിവസേന ഒരു പ്രധാന ശക്തിയായിരുന്നു, ബിജെപി അതിന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു. ഇന്ന്, ശിവസേനയും താക്കറെ കുടുംബവും അവരുടെ നിലനിൽപ്പിനായി പോരാടുകയാണ്. ബീഹാറിൽ, ജനതാദൾ (യുണൈറ്റഡ്) ഒരു പ്രധാന പാർട്ടിയായിരുന്നു. ഇന്ന്, ബിജെപി അധികാരത്തിലാണ്, ജെഡിയു അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. പഞ്ചാബിലെ അകാലിദളും ഹരിയാനയിലെ ഐഎൻഎൽഡിയും ഏതാണ്ട് ഇല്ലാതായി. ഒഡീഷയിൽ ബിജു ജനതാദൾ (ബിജെഡി) സമാനമായ ഒരു സാഹചര്യത്തെ നേരിടുന്നു. ഝാർഖണ്ഡിൽ എജെഎസ്‌യുവും അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയാണ്. നിലവിൽ ബിജെപിയുടെ എല്ലാ സഖ്യകക്ഷികളും ബിജെപിയുടെ കാരുണ്യത്തിലാണ് അതിജീവിക്കുന്നത്. സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഏർപ്പെടാനുള്ള ശേഷി ഇപ്പോൾ ആർക്കും ഇല്ല.

അടുത്ത ഊഴം കേരളമാണ്. കേരളത്തിലെ കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടി "പരാദ പാർട്ടി" അല്ലെങ്കിലും പരാദകള്‍ ഏറെയുള്ള  പാര്‍ട്ടിയാണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ബോധ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പിണറായി വിജയന്റെ പതിറ്റാണ്ടു കാലത്തെ ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണി (എൽഡിഎഫ്) സർക്കാരിന്റെ ഭരണത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചുകൊണ്ട് കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള യുണൈറ്റഡ് ഡെമോക്രാറ്റിക് ഫ്രണ്ട് (യുഡിഎഫ്) കേരളത്തിൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും, മുഖ്യമന്ത്രിയായി സംസ്ഥാനത്തെ ആര് നയിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വം തുടരുകയാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാതൽ മേല്പറഞ്ഞ 'പരാദകള്‍' ആണ്... അതു തന്നെയാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ ശാപവും. വിശ്വസ്തതയോടെ പാര്‍ട്ടിക്കുവേണ്ടി രാപ്പകല്‍ അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവരെ തഴഞ്ഞ് പാർട്ടി സീനിയോറിറ്റി, രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം, നേതൃത്വം എന്നിവ കണക്കാക്കിയല്ല പ്രതിഫലം നൽകേണ്ടത്. 

ഒരു വശത്ത്, 2021 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിനുശേഷം തകർന്ന പാർട്ടി കേഡറിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനും ഇന്നത്തെ     നിലയില്‍ കോൺഗ്രസിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിനും, എൽഡിഎഫ് സർക്കാരിനെയും ബിജെപിയെയും ശക്തമായി നേരിടുന്നതിനും പ്രതിപക്ഷ നേതാവെന്ന നിലയിൽ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷം ചെലവഴിച്ച വിഡി സതീശൻ ഉണ്ട്. മറുവശത്താകട്ടേ, എ.ഐ.സി.സി ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായ കെ.സി. വേണുഗോപാലും.  കഴിഞ്ഞ ഏഴ് വർഷമായി ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ നിഴലായി നടന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെയും സോണിയാ ഗാന്ധിയുടെയും പ്രീതി സമ്പാദിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തിയാണ് വേണുഗോപാല്‍. 

ഇതിനിടയിലാണ് മുഖ്യമന്ത്രിക്കസേരയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് കാത്തിരിക്കുന്ന രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെ രംഗപ്രവേശം. ഞാനാണ് മുഖ്യമന്ത്രി പദവിക്ക് അര്‍ഹന്‍ എന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരവ്. നാല് പതിറ്റാണ്ടിലേറെ നീണ്ട രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിൽ കേരള കോൺഗ്രസ് അദ്ധ്യക്ഷൻ, കേരള നിയമസഭയിലെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്, കെ കരുണാകരൻ, ഉമ്മൻ ചാണ്ടി സർക്കാരുകളിൽ മന്ത്രി, കോൺഗ്രസ് വർക്കിംഗ് കമ്മിറ്റി അംഗം, എഐസിസി ജനറൽ സെക്രട്ടറി എന്നീ നിലകളിൽ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ള രമേശ് ചെന്നിത്തല, ആറാം തവണയും എംഎൽഎയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇത്രയും അറിവും പരിജ്ഞാനവും പ്രവര്‍ത്തനപരിചയവുമുള്ള അദ്ദേഹം, പുതുമുഖങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി വഴിമാറിക്കൊടുക്കാതെ 'ഇനിയുമൊരങ്കത്തിന് ബാല്യമുണ്ട്' എന്ന രീതിയില്‍  മുഖ്യമന്ത്രിക്കസേരക്കു വേണ്ടി ചരടു വലി നടത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ പ്രതിഛായക്ക് കോട്ടം തട്ടും. 

കേരളത്തിലെ വിഭാഗീയതയുടെ പരസ്യ പ്രകടനത്തിൽ രാഹുല്‍ ഗാന്ധി അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടും, മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്നും താൻ അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് സതീശനും, എം‌എല്‍‌എമാരില്‍ നിന്ന് തനിക്ക് ലഭിച്ച "ഭൂരിപക്ഷ പിന്തുണ" തന്റെ സീനിയോറിറ്റി, വിശ്വസ്തത, വിപുലമായ അനുഭവം എന്നിവയില്‍ വേണുഗോപാലും ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. 

പ്രതിസന്ധി മറികടക്കാൻ, പാർട്ടിയുടെ കേരള ഇൻചാർജ് ദീപാ ദാസ് മുൻസി, കെ മുരളീധരൻ, കെ സുധാകരൻ, മുല്ലപ്പള്ളി രാമചന്ദ്രൻ, വിഎം സുധീരൻ എന്നിവരുൾപ്പെടെ നിരവധി മുൻ സംസ്ഥാന യൂണിറ്റ് മേധാവികളെ ഡല്‍ഹിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ച് ഖാർഗെയും രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയും കൂടുതൽ ചർച്ചകളും നടത്തി. മുഖ്യമന്ത്രിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സാധ്യമായ ഏറ്റവും വലിയ സമവായത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി എ.കെ. ആന്റണി ഊന്നിപ്പറഞ്ഞതായി അറിയുന്ന രാഹുൽ, അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും തേടി. കേഡർ വികാരം പരിഗണിക്കാതെ ഹൈക്കമാൻഡിൻറെ തീരുമാനം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് പാർട്ടിക്കും കേരളത്തിലെ പുതിയ സർക്കാരിനും ഒരുപോലെ പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് ആന്റണി രാഹുലിന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതായി റിപ്പോർട്ടുണ്ട്.

 മെയ് നാലിന് നടന്ന ഫലത്തിൽ 22 സീറ്റുകൾ നേടിയ യു.ഡി.എഫിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ ഘടക കക്ഷിയായ ഇന്ത്യൻ യൂണിയൻ മുസ്ലീം ലീഗ് ഇതിനകം തന്നെ സതീശനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ കോൺഗ്രസ് വൈകുന്നതിൽ അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വയനാട്ടിൽ ലീഗിന് കാര്യമായ സ്വാധീനമുണ്ട്, അവിടെ പ്രിയങ്കയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നേരിട്ട് രാഷ്ട്രീയ പങ്കുണ്ട്. ഒരു കുടുംബ പ്രമാണിയെ അനുകൂലിക്കുന്നതിനായി സഖ്യകക്ഷിയെ നിസ്സാരവൽക്കരിക്കുന്നത് യു.ഡി.എഫിനുള്ളിൽ മാത്രമല്ല, മണ്ഡലത്തിലെ പ്രിയങ്കയുടെ ഭാവി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സാധ്യതകളിലും സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

 കേരള നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് സിറ്റിംഗ് എംപിമാരെ വിലക്കിയത് വേണുഗോപാല്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട എഐസിസിയായിരുന്നു എന്ന സത്യം വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ എം എല്‍ എ പോലും അല്ലാതിരുന്നിട്ടും കേരള മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനത്തിനു വേണ്ടി അദ്ദേഹം മുറവിളി കൂട്ടുന്നതെന്നത് വിരോധാഭാസമായി തോന്നുന്നു. എഐസിസി ജനറൽ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്ന കാലത്തെ വേണുഗോപാലിന്റെ പെരുമാറ്റവും സതീശന്റെ അനുയായികളുടെ പ്രതിഷേധങ്ങളും നിരന്തരമായ മാധ്യമ വിമർശനങ്ങളും ഹൈക്കമാന്റിനെ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. 

പരാദ ജീവികളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാം എന്ന സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് ഇപ്പോള്‍ സതീശന്‍ നേരിടുന്നത്. 2021 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വന്‍ പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങിയ കോണ്‍ഗ്രസ് പാർട്ടിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനും, ഇന്നത്തെ നിലയിലേക്ക് കോൺഗ്രസിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിനും, എൽഡിഎഫ് സർക്കാരിനെയും ബിജെപിയെയും ശക്തമായി നേരിടുന്നതിനും കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്‍ഷം അഹോരാത്രം പ്രയത്നിച്ച വിഡി സതീശനെ തഴഞ്ഞാല്‍, കേരളത്തില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പതനം അതോടെ ആരംഭിക്കും. പൊതുജന വികാരം മാനിക്കാതെ,  സഖ്യകക്ഷികളെ കണക്കിലെടുക്കാതെ തീരുമാനം ഹൈക്കമാന്റ് എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന രാഹുല്‍-പ്രിയങ്ക-സോണിയ അച്ചുതണ്ടിലേക്ക് മാറിയാല്‍, അതോടെ കോണ്‍ഗ്രസ് ഒരു  'കുടുംബാധിപത്യ' പാര്‍ട്ടിയാണെന്ന പേര് അന്വര്‍ത്ഥമാകുകയും ചെയ്യും.  

സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യ പ്രതിസന്ധിയുടെ കൗണ്ട്ഡൗൺ!

 

ഇന്ന് യുഎസ്-ഇറാൻ യുദ്ധത്തിന്റെ അറുപതാം ദിവസമാണ്.  വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ, അമേരിക്ക "ലജ്ജാകരമായി പരാജയം" നേരിട്ടതായി ഇറാന്റെ പുതിയ ആയത്തുള്ള പ്രഖ്യാപിച്ചു. കൂടുതൽ സൈനിക നടപടികൾക്കുള്ള ഓപ്ഷനുകൾ ട്രംപ് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിന്റെ ഉപരോധം തുടരുമെന്നും അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇറാന്റെ സമ്പുഷ്ടമായ യുറേനിയവും മിസൈൽ ഉൽപാദന ശേഷിയും നശിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് ട്രംപ് പറയുന്നു. അതിനാൽ, ട്രംപും ഇറാനും ഉറച്ചുനിൽക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഉക്രെയ്ൻ-റഷ്യ സംഘർഷം പോലുള്ള ഒരു ദീർഘകാല സാഹചര്യം ചക്രവാളത്തിലാണ്. ഇന്ന്, പാക്കിസ്താന്‍ ഇറാനിലേക്ക് പത്ത് റൂട്ടുകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടെന്ന വാർത്തകൾ പുറത്തുവന്നു. (ചൈന-റഷ്യ ചരക്കുകൾ വിജയകരമാണെങ്കിൽ, ഇറാനിൽ നിന്ന് പാക്കിസ്താനിലേക്ക് നിശബ്ദ ഇന്ധന വിതരണവും സാധ്യമാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക.) വ്യക്തമായും, യുഎസിനും ഇറാനും ചൈനയ്ക്കും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു മധ്യസ്ഥനെന്ന നിലയിൽ പാക്കിസ്താന്‍ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങൾ നെയ്തെടുക്കുകയാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തളർത്തുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു പുതിയ കൗണ്ട്‌ഡൗൺ ആണ് ഈ സത്യങ്ങൾ. എല്ലാം വേഗത്തിൽ വീണ്ടെടുക്കുമെന്ന് ഇന്ത്യ  പ്രതീക്ഷിച്ചു. നുണകൾ, കൃത്രിമങ്ങൾ, ഗ്യാസ്, പെട്രോൾ, ഡീസൽ ശേഖരം എന്നിവയുടെ വിതരണം എന്നിവയിലൂടെ സർക്കാർ ഇന്ത്യയിൽ എല്ലാം ശരിയാണെന്ന മിഥ്യാധാരണ സൃഷ്ടിച്ചു. ആഗോള വിപണിയിൽ വിലകുറഞ്ഞ അസംസ്കൃത എണ്ണ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, 12 വർഷമായി 1.4 ബില്യൺ ജനങ്ങള്‍ക്ക് വിലകൂടിയ എണ്ണ തുടർച്ചയായി വിറ്റുകൊണ്ട് മോദി സർക്കാർ ഒരു ആഗോള റെക്കോർഡ് സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാല്‍, മോദി സർക്കാർ സമ്പാദിച്ച പണം എണ്ണ സംഭരണ ​​സൗകര്യങ്ങളോ പ്രഖ്യാപിത ശേഷിയോ പോലും നിർമ്മിച്ചില്ല, മറിച്ച് ഡൽഹിയിൽ പുതിയ ശിലാ കെട്ടിടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു: പാർലമെന്റ് മന്ദിരം, സെക്രട്ടേറിയറ്റ് കെട്ടിടം, പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ വസതി. അതുപോലെ, ഓഹരി വിപണി നിലനിർത്താൻ, സമ്പാദ്യം ത്യജിച്ചു, യഥാർത്ഥ മൂലധന നിക്ഷേപം ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തിന് വിട്ടു കൊടുത്തു.

 ട്രംപ് തുമ്മുകയോ ആഗോള സ്ഥാപനങ്ങൾ അഭിപ്രായം പറയുകയോ ചെയ്താൽ, ഓഹരി വിപണിയെക്കുറിച്ചുള്ള തലക്കെട്ടുകൾ, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ, വാചാടോപങ്ങൾ എന്നിവ അതിനനുസരിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു! അതായത്, ന്യൂയോർക്ക് ഓഹരി വിപണി ഉയർന്ന നിലയിൽ തുറന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ വിപണിയും ഉയരും!

യാഥാർത്ഥ്യം എന്തെന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ സെൻസെക്സിലും നിഫ്റ്റിയിലും ഉള്ള കമ്പനികൾക്ക് അമേരിക്കൻ നാസ്ഡാക്കിനേയോ ഡൗ ജോൺസിനേയോ പോലെയുള്ള ഉറച്ച ആരോഗ്യവും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും ഇല്ല, ഷാങ്ഹായ്, ടോക്കിയോ വിപണികളുടേതുപോലുള്ള ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും സാമ്പത്തിക ശക്തിയും അവയ്ക്കില്ല. കഴിഞ്ഞ 12 വർഷമായി, ഇന്ത്യയുടെ മൂലധന വിപണി പൂർണ്ണമായും ഊഹക്കച്ചവടക്കാരുടെ ആധിപത്യത്തിലാണ്, അവർ പെട്ടെന്നുള്ള ലാഭനഷ്ടങ്ങൾ തേടുന്നു. അത് ഇന്ത്യൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെപ്പോലെ പൊള്ളയും ആശ്രിതവുമാണ്!

ഈ ആഴ്ച യുഎസ് ഓഹരി വിപണി കുതിച്ചുയർന്നു. ഗൾഫ് യുദ്ധം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, പുതിയ അമേരിക്കൻ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് കമ്പനികളും ആപ്പിളിന്റെ ലാഭ പ്രവചനങ്ങളും മൂലധന നിക്ഷേപ കണക്കുകളും റെക്കോർഡുകൾ തകർക്കുന്നതിനാൽ അമേരിക്കൻ ഓഹരികൾ കുതിച്ചുയരുകയാണ്. എന്നാല്‍, യുഎസ് ഓഹരി വിപണിയിലെ കുതിപ്പ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, ഗൾഫ് യുദ്ധത്തിന് യാതൊരു സ്വാധീനവുമില്ലെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യൻ ഊഹക്കച്ചവടക്കാർ വിപണിയിൽ പ്രചാരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് തുടരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ രൂപ, വിദേശ വ്യാപാരം, ഉൽപ്പാദനം, തൊഴിൽ എന്നിവയെല്ലാം ഗൾഫ് യുദ്ധത്തിന്റെ ആഘാതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞു, രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ സർക്കാർ സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടിവരും. എല്ലാത്തിനുമുപരി, നവംബറിൽ പുതിയൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ആരംഭിക്കും. ഇതിനർത്ഥം മെയ് മുതൽ ഒക്ടോബർ വരെയുള്ള കാലയളവ് കടുത്ത സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾക്കുള്ള സമയമാണ് എന്നാണ്. ജനങ്ങളുടെ പോക്കറ്റുകൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും, പണപ്പെരുപ്പത്തിന് ശീലമാക്കുകയും, അതേസമയം മോദി നിസ്സഹായനാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും വേണം. "നാട്ടുകാരേ, പണപ്പെരുപ്പത്തെ സ്വീകരിക്കൂ, മോദിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൂ! ദാൽ-റോട്ടി കഴിക്കൂ, മോദിയെ സ്തുതിക്കൂ!" ഇതായിരിക്കട്ടേ ഇന്നത്തെ മുദ്രാവാക്യം!

അടിമത്തത്തിന്റെ കാലം മുതൽ പയറിന്റെയും റൊട്ടിയുടെയും വിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത്തവണ പയറിനുപോലും വില കൂടുതലായിരിക്കും. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം കർഷകർ പ്രതിസന്ധി നേരിടേണ്ടിവരും. ഗൾഫിൽ നിന്നുള്ള വിതരണം നിലച്ചതിനാൽ ഈ വർഷത്തെ വിളകൾക്ക് വളങ്ങളുടെയും കീടനാശിനികളുടെയും ക്ഷാമം നേരിടേണ്ടിവരും.

പാർലമെന്റില്‍ ‘ചാണക്യ തന്ത്രം’

 

ഏപ്രിൽ 16 വ്യാഴാഴ്ച, വനിതാ സംവരണവും അതിർത്തി നിർണ്ണയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൂന്ന് ബില്ലുകൾ ലോക്സഭയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ പ്രസംഗത്തിലെ നാടകീയതയും അഖിലേഷ് യാദവ് പോലുള്ള പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗവും രസകരമായി തോന്നി. എന്നാല്‍, കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയിലെ പ്രിയങ്ക ഗാന്ധി വാദ്ര വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ രണ്ട് പരാമർശങ്ങൾ നടത്തി. ചാണക്യൻ ഇപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം പോലും ഞെട്ടുമായിരുന്നുവെന്നാണ് പ്രിയങ്ക പറഞ്ഞത്. കാരണം, ചാണക്യനെ വെല്ലുന്ന തരത്തിലുള്ള നാടകമായിരുന്നു പാര്‍ലമെന്റില്‍ അരങ്ങേറിയത്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കൗശലം നല്ലതാണ്, പക്ഷേ അധികാരം നിലനിർത്താനുള്ള അഭിലാഷത്തിന് പോലും തീരുമാനങ്ങൾ ശരിയായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു പ്രിയങ്കയുടെ രണ്ടാമത്തെ പരാമര്‍ശം. ചാണക്യനെ ഉദ്ധരിച്ച് അവർ ലക്ഷ്യം വെച്ചത് കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര മന്ത്രി അമിത് ഷായെയാണ്. ‘കൗശല’ക്കാര്‍ എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചത് സര്‍ക്കാരോ അല്ലെങ്കിൽ സർക്കാരില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട രണ്ട് നേതാക്കളായ നരേന്ദ്ര മോദിയോ അമിത് ഷായോ ആയിരുന്നു.

വനിതാ സം‌വരണ ബില്ലും അത് പാസ്സാക്കിയെടുക്കാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രക്രിയയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നേട്ടത്തിനായി ഉപയോഗിച്ച കൃത്രിമത്വത്തിന്റെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയും വെളിപ്പെടും. പ്രത്യേകിച്ച് പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ, നടക്കാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മമത ബാനർജിയെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ‘വനിതാ സംവരണം’ നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാർ പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. ജനങ്ങള്‍ എന്ത് പറയുമെന്ന് പോലും ചിന്തിക്കാതെ നടത്തിയ ഒരു നീക്കം. എന്നാല്‍, ആ നീക്കം പാളുകയും ചെയ്തു.

2023 സെപ്റ്റംബറിൽ പാസാക്കിയ നാരി ശക്തി വന്ദൻ നിയമം ഏപ്രിൽ 16 വ്യാഴാഴ്ച പെട്ടെന്ന് വിജ്ഞാപനം ചെയ്തതിൽ നിന്ന് തന്നെ വഞ്ചനയുടെ തോത് മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു വശത്ത്, സർക്കാർ നാരി ശക്തി വന്ദൻ നിയമം വിജ്ഞാപനം ചെയ്തു, മറുവശത്ത്, അത് ഭേദഗതി ചെയ്യുന്നതിനായി പാർലമെന്റിൽ ഒരു ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇതിനർത്ഥം ബിൽ പാസായാൽ അത് ശരിയാകും, അത് പാസാക്കാത്തപക്ഷം, പഴയ ബിൽ നിയമമായി പ്രാബല്യത്തിൽ തുടരും എന്നാണ്. ഇതാണ് സംഭവിച്ചത്. ബിൽ പാസാക്കുന്നത് പ്രതിപക്ഷം തടഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതിനർത്ഥം അതിർത്തി നിർണ്ണയം നടക്കില്ല എന്നല്ല. അതിർത്തി നിർണ്ണയം ഇതിനകം തന്നെ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. 2023 ൽ പ്രതിപക്ഷം അത് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ, ഈ വർഷത്തെയും അടുത്ത വർഷത്തെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ, സർക്കാർ പ്രതിപക്ഷത്തെ സ്ത്രീവിരുദ്ധരായി മുദ്രകുത്തുകയും, സെൻസസ് ഡാറ്റ തിടുക്കത്തിൽ പുറത്തുവിടുകയും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അതിർത്തി നിർണ്ണയം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യും. 2029 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് സർക്കാർ അതിർത്തി നിർണ്ണയ പ്രവർത്തനങ്ങളും നടത്തുമെന്ന് അനുമാനിക്കണം. അതിർത്തി നിർണ്ണയം നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ 2029 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവർക്കറിയാം. 2023 ൽ വനിതാ സംവരണത്തിനായുള്ള ‘നാരി ശക്തി വന്ദൻ’ നിയമം ഏകകണ്ഠമായി പാസാക്കിയ പ്രതിപക്ഷത്തെ ഇപ്പോൾ വനിതാ സംവരണ വിരോധികളായി മുദ്രകുത്തുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ജനങ്ങള്‍ ആശ്ചര്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ, ഈ യുക്തിസഹമായ ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സർക്കാർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങള്‍ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. സെൻസസിനും അതിർത്തി നിർണ്ണയത്തിനും ശേഷം വനിതാ സംവരണം നടപ്പിലാക്കുമെന്ന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെയും, സ്ത്രീകൾക്ക് സർക്കാർ വളരെയധികം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണെന്ന് ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയതു പോലെയും, സെൻസസിന് മുമ്പ് വനിതാ സംവരണം നടപ്പിലാക്കണമെന്ന് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുമെന്ന് മോദിയും ഷായും വിശ്വസിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. തൽഫലമായി, രാജ്യത്തുടനീളം ഒരു വലിയ പ്രചാരണം നടന്നു. കേന്ദ്രത്തിലും വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലുമുള്ള ബിജെപി സർക്കാരുകൾ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ, സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം, സംവരണം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നിരവധി പരസ്യങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. വനിതാ സംവരണം നടപ്പിലാക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് രാജ്യത്തോട് പറഞ്ഞു. തുടർന്ന്, ബിൽ പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പ്രധാനമന്ത്രി മോദി തന്റെ പ്രസംഗത്തിൽ, പ്രതിപക്ഷത്തിന് ക്രെഡിറ്റ് എടുക്കാൻ ഒരു ബ്ലാങ്ക് ചെക്ക് നൽകുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. പ്രതിപക്ഷത്തിന് താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ക്രെഡിറ്റ് എടുക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പരസ്യങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമെന്നും പ്രതിപക്ഷത്തിന് ക്രെഡിറ്റ് നൽകുമെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

പശ്ചിമ ബംഗാൾ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും അടുത്ത വർഷം ഉത്തർപ്രദേശിലും മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നടക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും സ്വാധീനിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് വനിതാ സംവരണ ചർച്ച ഉപയോഗിച്ചതെന്നുള്ളത് വ്യക്തമാണ്. പാർലമെന്റും ഭരണഘടനയും രണ്ടും ഉപകരണങ്ങളാണ്. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികളിലൂടെയാണ് നാരീ ശക്തി വന്ദൻ നിയമം നടപ്പിലാക്കിയത്, ഇപ്പോൾ രണ്ടര വർഷത്തിനുശേഷം, 131-ാം ഭേദഗതി ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നടപ്പാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ആ നിയമം തന്നെ ഭേദഗതി ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സംസ്ഥാന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പോലും, അതിനായി മൂന്ന് ദിവസത്തെ പ്രത്യേക സമ്മേളനം പ്രഖ്യാപിച്ചു. നാല് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഒരു കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശത്തും വോട്ടെടുപ്പ് ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ, ലോക്സഭാ സീറ്റുകൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നും സ്ത്രീകൾക്ക് 33% സംവരണം നടപ്പിലാക്കുമെന്നും സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതിനെയാണ് പ്രിയങ്ക ഗാന്ധി വദ്ര ‘തന്ത്രം’ അഥവാ ‘ചാണക്യ തന്ത്രം’ എന്ന് വിളിച്ചത്. വാസ്തവത്തിൽ, വനിതാ സംവരണം ഉടനടി നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാരിന് ഉദ്ദേശ്യമില്ലായിരുന്നു. പാർലമെന്റിന്റെ ഇരുസഭകളിലെയും ഭരണകക്ഷിയുടെ എംപിമാരുടെ എണ്ണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ പാസാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബിജെപിക്ക് ഭൂരിപക്ഷം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. 240 സീറ്റുകൾ അവർ നേടി, മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളോടൊപ്പം അവർക്ക് 293 സീറ്റുകളുണ്ട്. നിലവിൽ, ഒരു സഖ്യത്തിന്റെയും ഭാഗമല്ലാത്ത 15 എംപിമാർ ലോക്‌സഭയിലുണ്ട്. അതിൽ ജയിലിലായ എഞ്ചിനീയർ റാഷിദ്, ചന്ദ്രശേഖർ റാവുവിന്റെ പാർട്ടിയായ അമൃത്പാൽ സിംഗ്, ജഗൻ മോഹൻ റെഡ്ഡി എന്നിവരും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, സർക്കാരിന് അവരുടെയെല്ലാം പിന്തുണ കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. മറുവശത്ത്, പ്രതിപക്ഷത്തിന് 233 എംപിമാരുണ്ട്. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ പാസാക്കാൻ ആവശ്യമായ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം എംപിമാർ ലോക്‌സഭയിൽ ഇല്ലെന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. എല്ലാ എംപിമാരും ഹാജരുണ്ടെങ്കിൽ, ഭൂരിപക്ഷ കണക്ക് 360 സീറ്റുകളാണ്.

ബിൽ പാസാകാൻ സാധ്യതയില്ലെന്ന് സർക്കാരിന് അറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. 2023 സെപ്റ്റംബറിൽ ചെയ്തതുപോലെ, വനിതാ സംവരണ വിഷയത്തിൽ പ്രതിപക്ഷത്തെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി ബിൽ പാസാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് ഒരു മികച്ച നേട്ടമായിരിക്കും എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. ഡീലിമിറ്റേഷൻ, വനിതാ സംവരണത്തിനുള്ള ബിൽ എന്നിങ്ങനെ ദീർഘകാല പദ്ധതികൾക്ക് ഇത് വഴിയൊരുക്കും. എന്നാല്‍, ഒരു തന്ത്രപരമായ ഉദ്ദേശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു: പ്രതിപക്ഷം തുടരുകയും ഡീലിമിറ്റേഷൻ പ്രശ്നം സ്തംഭിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അതായത് ബിൽ പാസാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, പ്രതിപക്ഷത്തെ സ്ത്രീവിരുദ്ധരായി മുദ്രകുത്തുകയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാം.

വനിതാ സംവരണ ബില്ലുകൾ മുമ്പ് അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്, കോൺഗ്രസിന്റെയും ബിജെപിയുടെയും പ്രധാന പാർട്ടികളുടെ കാപട്യം കാരണം അവ സ്തംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ, ഒരു സർക്കാരും ഇത്രയും തന്ത്രപരമായി പ്രതിപക്ഷത്തെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ഇതിനെ പലപ്പോഴും ചാണക്യ നയം അല്ലെങ്കിൽ മാസ്റ്റർസ്ട്രോക്ക് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അത് പ്രതിപക്ഷത്തെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു പദ്ധതി മാത്രമല്ല, പൊതുജനങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു പദ്ധതിയുമായിരുന്നു. തങ്ങള്‍ എന്ത് പറഞ്ഞാലും പൊതുജനങ്ങള്‍ അത് സ്വീകരിക്കുമെന്ന് അവര്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ് ഇതിനെല്ലാം കാരണം.

നാല്പത് ദിവസത്തെ യുദ്ധം കൊണ്ട് അമേരിക്കയ്ക്ക് എന്ത് നേട്ടമുണ്ടായി?

 

പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘര്‍ഷം താല്‍ക്കാലികമായെങ്കിലും നിലച്ചു. 40 ദിവസത്തിനുശേഷം, യുഎസും ഇറാനും തമ്മിൽ വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽ വന്നു. ഇസ്രായേൽ ഇതിൽ അസന്തുഷ്ടരാണെങ്കിലും, യുഎസ് സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അത് അനുസരിക്കുകയല്ലാതെ അവർക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇതൊരു താൽക്കാലിക വെടിനിർത്തൽ മാത്രമാണോ, അതോ അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചകൾ യുദ്ധത്തിന് അറുതി വരുത്തുമോ? ഉത്തരം, ചർച്ചകൾ തകർന്നില്ലെങ്കിൽ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായ വെടിനിർത്തൽ നിലനിർത്തിയാൽ, യുദ്ധം അവസാനിക്കും എന്നതാണ്. ഈ വിശ്വാസത്തിന് കാരണം, യുഎസും ഇസ്രായേലും യുദ്ധം തുടർന്നാൽ, ഇറാന്‍ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ചർച്ചകൾ നീട്ടില്ല എന്നതാണ്. ഉടമ്പടിയുടെ കാലാവധി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഫെബ്രുവരി 28 നാണ് ഇസ്രായേലും യു എസും യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. ഈ വെടിനിര്‍ത്തലും അത്തരമൊരു പ്രഹസനമാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.

ഇറാനും യു എസും തമ്മിലുള്ള സമാധാന കരാറിന് ആദ്യം മധ്യസ്ഥത വഹിച്ച മസ്‌കറ്റിന് പിന്നാലെ, ജനീവയിൽ രണ്ടാം ഘട്ട ചർച്ചകൾക്ക് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് രണ്ടാഴ്ച സമയം അനുവദിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍, ആ ചര്‍ച്ച നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ ആക്രമണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അതിനാൽ, ഇത്തവണ ആക്രമണങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചർച്ചകൾ തുടരുകയും ചെയ്താല്‍, സമാധാനത്തിനുള്ള പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. കാരണം, ആദ്യമായി ചൈന പ്രശ്നത്തില്‍ ഇടപെട്ടതു തന്നെ. പാക്കിസ്താന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ഷഹബാസ് ഷെരീഫും സൈനിക മേധാവി അസിം മുനീറും സന്ദേശവാഹകരായി പ്രവർത്തിച്ചു. എന്നാല്‍, ഇറാന്റെ നിലപാട് മയപ്പെടുത്താൻ ചൈന ആവശ്യപ്പെട്ടത് രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ശത്രുത നിർത്താൻ ഒരു കരാറിലെത്തി.

ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഈ 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം കൊണ്ട് അമേരിക്ക എന്താണ് നേടിയത്? മുഴുവൻ മിഡിൽ ഈസ്റ്റിനെയും ഗൾഫ് മേഖലയെയും കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാക്കിയതല്ലാതെ മറ്റെന്ത് നേടി? ഇസ്രായേലിന്റെ ബലഹീനതകൾ ഈ യുദ്ധം തുറന്നുകാട്ടിയില്ലേ? അത് അമേരിക്കയുടെ സൂപ്പർ പവർ പദവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയെ ബാധിച്ചില്ലേ? അമേരിക്ക വെറും ‘മസില്‍ പവര്‍’ ആണെന്നും ബുദ്ധിശൂന്യരാണെന്നും ലോകത്തെ കാണിച്ചുകൊടുത്തില്ലേ? ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: യുദ്ധം ഈ ഘട്ടത്തിൽ അവസാനിച്ചാൽ, ഇറാനെ പശ്ചിമേഷ്യയുടെ സൂപ്പർ പവറായി ലോകം സ്ഥാപിക്കില്ലേ? ഒരുപക്ഷെ, അത് മുന്‍‌കൂട്ടി കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ ട്രം‌പ് ഇറാനിലെ നാഗരികതയെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്? അതിനര്‍ത്ഥം മറ്റൊരു നാഗസാക്കിയോ ഹിരോഷിമയോ പോലെ ഇറാനിലും സംഭവിക്കുമെന്നല്ലേ?

40 ദിവസത്തേക്ക് അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും ഏറ്റവും കടുത്ത ആക്രമണങ്ങൾ ഇറാൻ നേരിട്ടുവെന്നും തുല്യ ശക്തിയോടെയല്ലെങ്കിലും ഏകരായി രണ്ട് സൂപ്പര്‍ പവറുകളെ നേരിട്ടു എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഇറാന്റെ ഉന്നത രാഷ്ട്രീയ, മത, സൈനിക നേതൃത്വങ്ങളെ ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും ഉന്മൂലനം ചെയ്തിട്ടും, ഇറാന്‍ സർക്കാരിന്റെ ഘടന കേടുകൂടാതെ തുടർന്നു. സർക്കാർ, സൈനിക ഭരണ ഘടനകൾ ബാധിക്കപ്പെട്ടില്ല. രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിനിടെ ആദ്യമായി ഒരു രാജ്യം അമേരിക്കയുടെ യുദ്ധവിമാനം വെടിവച്ചു വീഴ്ത്തി. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ യുഎസ് സൈനിക താവളങ്ങൾക്ക് നേരെ ഇറാൻ കൃത്യമായ ആക്രമണം നടത്തി. 31 പ്രവിശ്യകളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്ന അതിന്റെ വികേന്ദ്രീകൃത സൈനിക സംവിധാനം പ്രതികാര ആക്രമണങ്ങൾ തുടർന്നു.

ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവർ വിപുലമായ സെൻസർഷിപ്പ് നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. റിപ്പോർട്ടുകളനുസരിച്ച്, വിദേശ പത്രപ്രവർത്തകരുടേതുൾപ്പെടെ എല്ലാ ദിവസവും കുറഞ്ഞത് 20 വാർത്തകളെങ്കിലും അവിടെ സെൻസർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വാർത്തകൾ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയോ മൊത്തത്തിൽ തടയുകയോ ചെയ്യുന്നു. കേണൽ നെറ്റോനെം കുലയാണ് സെൻസർഷിപ്പിന്റെ ചുമതല. ഐഡിഎഫ് ഡയറക്ടറേറ്റ് ഓഫ് മിലിട്ടറി ഇന്റലിജൻസിലെ ഒരു യൂണിറ്റായ ഇസ്രായേലി മിലിട്ടറി സെൻസർ, മാധ്യമ നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ചുമതല വഹിക്കുന്നു. അവര്‍ അറിയാതെ ഇസ്രായേലില്‍ നിന്ന് ഒരു വാര്‍ത്തയും പുറത്തു പോകാന്‍ അനുവദിക്കുകയില്ല. ഇസ്രായേൽ സിവിലിയൻ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് മാത്രമാണ് അവര്‍ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നത്. അതേസമയം ഇറാൻ തങ്ങളുടെ സൈനിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് കാര്യമായ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. അവരുടെ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനം ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു. ഇറാന്റെ ആണവശേഷി നശിപ്പിച്ചതായി യുഎസും ഇസ്രായേലും അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആത്മാഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേല്‍ക്കാതിരിക്കുന്നതിന് അത് നല്ലതാണ്, പക്ഷേ വാസ്തവത്തിൽ, വിപരീതമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഇറാൻ ഉൾപ്പെടെ പല രാജ്യങ്ങളിലും ആണവ ബോംബുകൾ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഇപ്പോൾ ശക്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഗദ്ദാഫി ലിബിയയുടെ ആണവ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചത് തെറ്റായ തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്നും ഉത്തര കൊറിയയുടെ ആണവ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്നും ഫ്രാൻസിസ് ഫുകുയാമയെപ്പോലുള്ളവർ സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

യുഎസും ഇസ്രായേലും ഇറാന്റെ നേതൃത്വത്തെ ഒന്നൊന്നായി കൊന്നൊടുക്കി. പക്ഷേ, ഇറാന്റെ മിസൈൽ സംവിധാനമോ ഡ്രോൺ സൗകര്യങ്ങളോ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്നുള്ളതാണ് സത്യം. പർവത ഗുഹകളിലോ ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങളിലോ ആഴക്കടലിനടിയിലോ ഒളിപ്പിച്ച ഇറാന്റെ മിസൈൽ, ഡ്രോൺ കേന്ദ്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടാതെ തുടർന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, അത് ഇറാനിയൻ ജനതയുടെ ആത്മാവിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ. ഇറാന്റെ പരമ്പരാഗത സൈന്യമായ ഐആർജിസിയുടെയും ബാസിജ് ഫോഴ്‌സിന്റെയും സംയുക്ത ശക്തി 1.5 മുതൽ 1.6 ദശലക്ഷം വരെയാണ്. എന്നാൽ, യുഎസ്-ഇസ്രായേല്‍ ആക്രമണം തുടര്‍ന്നതോടെ ഏകദേശം 14 ദശലക്ഷം പേര്‍, അതും യുവാക്കള്‍, സൈന്യത്തിൽ ചേരാനും ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാനും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഖമേനി ഭരണകൂടത്തിനെതിരായ സാധാരണ ഇറാനികളുടെ രോഷം ആളിക്കത്തിച്ച് അവിടെ അധിനിവേശം നടത്താമെന്ന ട്രം‌പിന്റെ തന്ത്രം പാടേ പാളി.. പകരം അവര്‍ പൂര്‍‌വ്വാധികം ജ്വലിച്ചു….ദേശീയതയുടെ ചൂടിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.

യുദ്ധം ചെയ്യാതെ അമേരിക്കയെയും ഇസ്രായേലിനെയും ലോകത്തെയും കീഴടക്കാനുള്ള ഒരു പുതിയ ഫോർമുലയാണ് ഇപ്പോള്‍ ഇറാൻ രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് അടച്ചുപൂട്ടുന്നതിലൂടെ, ലോകത്തിലെ എണ്ണ വിഭവങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ സ്വപ്നം എളുപ്പത്തിൽ നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവര്‍ തെളിയിച്ചു. മറുവശത്ത്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രം നിയമങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ക്രമം പാലിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചാൽ, ഇറാൻ പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് പോലും നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ച് ആഗോള ക്രമത്തെ തകർക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അമേരിക്കയ്ക്ക് പരമാധികാരം അടിയറ വെച്ച ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളെ അമേരിക്കയ്ക്ക് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇറാൻ അറിയിച്ചു കൊടുത്തു. തങ്ങളെ അമേരിക്ക സം‌രക്ഷിച്ചുകൊള്ളുമെന്ന ഗള്‍ഫ് ഭരണാധികാരികളുടെ വിശ്വാസത്തെ മാറ്റി ചിന്തിപ്പിക്കാന്‍ ഇറാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം അമേരിക്കയ്ക്ക് ഒരു നഷ്ടമായി മാറിയത്. അമേരിക്ക ഒരു സൂപ്പർ പവർ ആണെന്ന് ഖ്യാതി നഷ്ടപ്പെട്ടു, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈന്യത്തിന്റെ പരിമിതികള്‍ എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നും വെളിപ്പെട്ടു. കഴിഞ്ഞ വർഷം, പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് താരിഫ് യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, അപൂർവ ധാതുക്കളുടെ വിതരണം തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ചൈന അമേരിക്കയുടെ സൂപ്പർ പവർ പദവിയെ വെല്ലുവിളിച്ചത് ഇത്തരുണത്തില്‍ ഓര്‍മ്മിക്കണം. ഇപ്പോൾ, 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം നടത്തിയതിലൂടെ, അമേരിക്കയ്ക്ക് ബോംബർ വിമാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മാത്രമേ ഒരു രാജ്യത്ത് നാശം വിതയ്ക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്നും അതിനെ കീഴടക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നും ഇറാൻ തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത മേഖലകളിലെ ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ സന്ദേശം അമേരിക്കയ്ക്ക് നല്ലതല്ല. ആദ്യത്തെ മേഖല ഗൾഫാണ്, അവിടെ അമേരിക്കയുടെ സഖ്യകക്ഷികൾ അവരുടെ സുരക്ഷാ ഘടന പുനഃപരിശോധിക്കാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിതരായിരിക്കുകയാണ്.

ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങള്‍ അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് അകന്നു നിന്നാൽ, അത് പെട്രോഡോളർ സംവിധാനത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയാകും. ഇറാന്റെ ചർച്ചാ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ഒമാനുമായി സഹകരിച്ച് ടോൾ പിരിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, അത് പെട്രോഡോളറിന് കൂടുതൽ വലിയ തിരിച്ചടിയാകും. കാരണം, യുദ്ധകാലത്ത് ഇറാൻ ചൈനീസ് യുവാനിൽ ടോൾ പിരിക്കുന്നതായി വാർത്തകളുണ്ടായിരുന്നു. പെട്രോഡോളർ സംവിധാനത്തെ ബാധിച്ചാൽ, 40 ട്രില്യൺ ഡോളർ കടബാധ്യതയുള്ള അമേരിക്ക കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലാകും.

രണ്ടാമത്തെ മേഖലയിൽ ദക്ഷിണേഷ്യയും ദക്ഷിണപൂർവേഷ്യയും, പസഫിക് സമുദ്രവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ജപ്പാനും ദക്ഷിണ കൊറിയയും ഇറാൻ യുദ്ധം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കണം. ഇറാനെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് നിർണായക വിജയം നേടാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇസ്രായേലിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ചൈനയുമായും ഉത്തര കൊറിയയുമായുമുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ജപ്പാനെയും ദക്ഷിണ കൊറിയയെയും അവർ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം? ചൈന അതിനെതിരെ എന്തെങ്കിലും മുൻകൈയെടുത്താൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് തായ്‌വാനും ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകണം. ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ പസഫിക് സമുദ്രത്തിൽ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ സൈനിക ഉപകരണങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉപയോഗിച്ചു കഴിഞ്ഞതായാണ് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍.

മൂന്നാമത്തെ മേഖല യൂറോപ്പും നേറ്റോ രാജ്യങ്ങളുമാണ്. ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയെ സഹായിക്കാൻ മിക്കവാറും എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും വിസമ്മതിച്ചു. ഇറാനെതിരായ യുദ്ധത്തിനായി അവരുടെ സൈനിക താവളങ്ങളും വിമാനത്താവളങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാൻ അവർ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ട്രംപ് എല്ലാ യൂറോപ്യൻ നേതാക്കളെയും അപമാനിച്ചു. യൂറോപ്പുമായുള്ള അമേരിക്കയുടെ ബന്ധം അമേരിക്കയുടെ വലിയ സാമ്പത്തിക അല്ലെങ്കിൽ സൈനിക ശക്തിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് പരസ്പര വിശ്വാസത്തിലും ആത്മവിശ്വാസത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ അവരുടെ സുരക്ഷ അമേരിക്കയെയാണ് ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, അവരുടെ മിഥ്യാധാരണകൾ തകർന്നു. ഇപ്പോൾ, എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും അവരുടെ സൈനിക ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. തന്നെയുമല്ല, യൂറോപ്പില്‍ നിന്ന് അമേരിക്കന്‍ സൈന്യത്തെ പിന്‍‌വലിക്കാനുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്നുമുണ്ട്. അങ്ങനെ, ഈ യുദ്ധം പശ്ചിമേഷ്യ, ദക്ഷിണ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ, യൂറോപ്പ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അമേരിക്കയെക്കുറിച്ചുള്ള നിഷേധാത്മക ധാരണകൾ ആഴത്തിലാക്കി.

യുദ്ധച്ചെലവ് അമേരിക്കയ്ക്ക് അവിശ്വസനീയമാംവിധം ഭാരിച്ചതാണ്. റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, അമേരിക്ക ഓരോ സെക്കൻഡിലും ഏകദേശം 10,300 ഡോളറാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. ഏറ്റവും വലിയ ചെലവ് ആയുധങ്ങൾക്കും മിസൈലുകൾക്കുമാണ്, ഇത് പ്രതിദിനം ഏകദേശം 320 മില്യൺ ഡോളറിലെത്തും. കൂടാതെ, വ്യോമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഏകദേശം 245 മില്യൺ ഡോളറും സമുദ്ര പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഏകദേശം 155 മില്യൺ ഡോളറും ചെലവഴിക്കുന്നു.

THAAD, Patriot, Aegis തുടങ്ങിയ മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്കും വൻതോതിൽ പണം ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ട്, പ്രതിദിനം ഏകദേശം 95 മില്യൺ ഡോളറാണ് ഇതിനുവേണ്ടി ചെലവഴിക്കുന്നതെന്നാണ് കണക്ക്. ഇന്റലിജൻസ്, സൈബർ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഏകദേശം 45 മില്യൺ ഡോളറും, സൈനികർക്കും മറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾക്കും പ്രതിദിനം ഏകദേശം 30 മില്യൺ ഡോളറുമാണ് ചിലവാകുന്നത്. മൊത്തത്തിൽ, ഈ സംഘർഷം അമേരിക്കയിലെ നികുതിദായകര്‍ക്ക് സാമ്പത്തികമായി വളരെ ചെലവേറിയതാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.

ഇറാനില്‍ കരസേനയെ ഇറക്കാന്‍ ട്രം‌പും യുദ്ധ സെക്രട്ടറി പീറ്റ് ഹെഗ്സെത്തും പദ്ധതി തയ്യാറാക്കിയെങ്കിലും അവര്‍ അതില്‍ നിന്ന് പിന്മാറിയ അവസ്ഥയിലാണിപ്പോള്‍. കരസേനയെ ഇറക്കിയും മറൈൻ സേനയെയും 82-ാമത് എയർബോൺ ഡിവിഷനെയും കടലിൽ ഇറക്കിയും യുദ്ധം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ചെലവ് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. ഓർക്കുക, അമേരിക്ക വിയറ്റ്നാമിൽ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, തുടക്കത്തിൽ മൂവായിരം കരസേന മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ, നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം അത് അഞ്ച് ലക്ഷമായി. ഇത്തവണ ഇറാനില്‍ യുഎസ് യുദ്ധം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, അത് അനന്തമായ ഒരു യുദ്ധമായി മാറുമായിരുന്നു. ഇറാനിലെ ഭരണകൂടം മാറിയെന്നും, തീവ്രവാദികളും വിവേകശൂന്യരുമാണ് ഇപ്പോള്‍ അധികാരത്തിലുള്ളതെന്നും, ഇറാന്റെ വ്യോമസേനയും നാവികസേനയും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും മറ്റും പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് ആവർത്തിച്ച് അവകാശപ്പെട്ടത് അതുകൊണ്ടാണ്. അതെല്ലാം യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു ശ്രമം മാത്രമായിരുന്നു.

കേരള നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ജയ-പരാജയങ്ങള്‍ പാര്‍ട്ടികളുടെ നിലനില്പിനെ ബാധിക്കും

 

കേരളത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സംസ്ഥാനത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമാണെന്ന് വാദിക്കുന്ന ഒരു ചിന്താഗതിയുണ്ട്. അവർ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ശക്തികേന്ദ്രങ്ങളായ പശ്ചിമ ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും അവരുടെ എതിരാളികൾ പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ അവർ അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെടും. സിപിഐ (എം) നെ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടരാക്കി ബിജെപി ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യമായി ഉയർന്നുവരികയും ചെയ്യും. 

 ഏപ്രിൽ 9 ന് നടക്കാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണി പരാജയപ്പെട്ടാലും, അത് ഊർജ്ജസ്വലമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി തുടരും, ഒരുപക്ഷേ അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ട കൂട്ടക്കൊലയിൽ നിന്ന് മുക്തമായി, ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയർന്നുവരും. പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ നിന്നും ത്രിപുരയിൽ നിന്നും കേരളം വ്യത്യസ്തമാകുന്നതിന് ഒരു നല്ല കാരണമുണ്ട്.

ജാതിവ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കുകയും മതാധിഷ്ഠിതമായ മുന്നേറ്റങ്ങൾ വലിയ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ പോലും, കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം മലയാളി സമൂഹത്തെ പരമാവധി ജനാധിപത്യവൽക്കരിച്ചു. വ്യാവസായിക തൊഴിലാളികൾ, ചകിരിയില്‍ നിന്ന് കയർ നൂൽക്കുന്നത് പോലുള്ള പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികൾ, കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ, കുടിയാൻ കർഷകർ, വിദ്യാർത്ഥികൾ, അധ്യാപകർ, സിവിൽ സർവീസുകൾ തുടങ്ങി സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ സംഘടിപ്പിച്ചു.

1957 മുതൽ 1959 വരെയുള്ള രണ്ട് വർഷത്തെ ചുരുങ്ങിയ ഭരണകാലത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കി, ആദ്യം നിയമനിർമ്മാണത്തിലൂടെയും, പിന്നീട് ഭൂപരിധി നടപ്പിലാക്കുന്നതിനും, കുടിയാന്മാരെ ഉടമസ്ഥ-കൃഷിക്കാരാക്കി മാറ്റുന്നതിനും, മിച്ചഭൂമി വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനും ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തിക്കൊണ്ടും.

കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നവരാണ്. ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കുക, അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും മാനുഷിക അന്തസ്സിനുള്ള അവകാശത്തെയും ഉണർത്തുക എന്നത് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ഡിഎൻഎയിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലൂടെ ഉണ്ടായ സമ്പത്തിന്റെയും അനുബന്ധ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെയും പുനർവിതരണം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ജനങ്ങളെ മണ്ടന്മാരായല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായും സംഘടിക്കാൻ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവരായും അണിനിരത്താൻ സഹായിച്ചു, പ്രായോഗികമായി ആ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിന് കൂട്ടായ ശക്തി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്.

ഈ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുടെ ശക്തി എന്തായിരുന്നെന്നാൽ, പ്രാരംഭ കലാപത്തിനും ലഹളയ്ക്കും ശേഷം സംസ്ഥാനത്തെ മറ്റെല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും ഇത് സ്വന്തമായി അംഗീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി, ഒടുവിൽ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനും വിനിയോഗിക്കുന്നതിനും ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുമായി മത്സരിക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി.

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ആരംഭിച്ച സാമൂഹിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെ ചലനാത്മകതയെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി, പ്രത്യേകിച്ചും ജനകീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഊന്നൽ നൽകി. മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, റോഡ് കണക്റ്റിവിറ്റി, ശുദ്ധമായ കുടിവെള്ളം, മറ്റ് സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ ജനങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു എന്നതാണ് ജനാധിപത്യപരമായ ഉണർവിന്റെ അർത്ഥം.

ഇതെല്ലാം കേരളത്തിന് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ പശ്ചിമ ബംഗാളിലോ ത്രിപുരയിലോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ സാമൂഹിക അജണ്ടയിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നില്ല. പശ്ചിമ ബംഗാളിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ കുടിയാൻ പരിഷ്കരണം നടപ്പിലാക്കി എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാല്‍ പൊതുവേ, പശ്ചിമ ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ രക്ഷാധികാര രാഷ്ട്രീയം കളിച്ചു. ജനങ്ങൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരോടൊപ്പം നിന്നാൽ, അവരുടെ സർക്കാർ അവരെ പരിപാലിക്കും - ഇതായിരുന്നു വിലപേശൽ.

കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയം ഒരു ഫുട്ബോൾ മത്സരം പോലെയാണ്. ഇരുപക്ഷവും ഒരേ കളിയാണ് കളിക്കുന്നത്; ഓരോ പക്ഷത്തിനും ആഹ്ലാദപ്രകടനക്കാരായ ആരാധകരും ചിയർ ലീഡേഴ്സും ഉണ്ട്, ഒരു പക്ഷം ജയിക്കുന്നു, മറുപക്ഷം തോൽക്കുന്നു, പക്ഷേ കളി ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നു. സംഘ്‌പരിവാറും തീവ്ര ഇസ്ലാമിസ്റ്റുകളും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കളി കളിക്കുകയും ആളുകളെ അതിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ഇവിടെ മിതമായ വിജയം നേടുന്നു.

എന്നാല്‍, കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന ഐക്യജനാധിപത്യ മുന്നണിയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നയിക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷജനാധിപത്യ മുന്നണിയും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. സംസ്ഥാനത്തെ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എൽഡിഎഫിനെക്കാൾ യുഡിഎഫിനൊപ്പമാണ് കൂടുതൽ യോജിക്കുന്നത്. മുസ്ലീങ്ങൾക്ക് മുസ്ലീം ലീഗിനോടും കോൺഗ്രസിനോടും, ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് കോൺഗ്രസിനോടും, കേരള കോൺഗ്രസിലെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളോടും കൂറുകളുണ്ട്.

തുടർച്ചയായി മൂന്നാം തവണയും കോൺഗ്രസ് നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ കോൺഗ്രസിനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. ഇന്ത്യയിലുടനീളം സംഘ്‌പരിവാറിൽ നിന്ന് ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങൾക്ക് നേരെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ആക്രമണം നേരിടുമ്പോൾ, കേരളത്തിലെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും സംരക്ഷണം ആവശ്യമാണ്.

അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി അവർ ഇടതുപക്ഷത്തേക്ക് തിരിയുകയോ സംഘ്‌പരിവാറുമായി സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്തേക്കാം. പരാജയത്തിന് ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന നേതാക്കളുള്ള ഒരു പാർട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പല കോൺഗ്രസുകാരും പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. കോൺഗ്രസ് ഒരു തകർന്ന ശക്തിയായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അത് യുഡിഎഫിന്റെ ഫലപ്രദമായ പിരിച്ചുവിടലിന് കാരണമാകും.

വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലെ പരാജയം യുഡിഎഫിന് ഒരു ഭീഷണിയായിരിക്കും. പക്ഷേ, എൽഡിഎഫിന് അത് ഒരു നിലനിൽപ്പിന് തന്നെ ഭീഷണിയാകില്ല. എൽഡിഎഫ് പരാജയപ്പെട്ടാൽ, പ്രതിപക്ഷമെന്ന നിലയിൽ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പൊതു ജനാധിപത്യ അജണ്ടയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് എൽഡിഎഫ് തുടരും. അധികാരത്തിന്റെ ദുഷിപ്പിക്കുന്ന സ്വാധീനങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കാനും കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയർന്നുവരാനും അതിന് കഴിയും - അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പോരാട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ പോരാടാൻ.

ഡിലിമിറ്റേഷനും ചോദ്യങ്ങളും

 

നിയമസഭയിൽ വനിതാ സംവരണം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി വിളിച്ചു ചേർത്ത പാർലമെന്റിന്റെ പ്രത്യേക സമ്മേളനം ലോക്‌സഭാ സീറ്റുകളുടെ പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്ന ബിൽ പാസാക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും നിലവിലുള്ള സീറ്റുകൾ ഒന്നര മടങ്ങ് ഇരട്ടിയാക്കുന്ന ഒരു ഫോർമുലയുമായി കേന്ദ്രം മുന്നോട്ട് പോകുകയാണ്. എന്നാല്‍, ആ ഫോർമുലയ്ക്ക് പിന്നിലെ യുക്തി മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. ഒരു പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിൽ, ജനസംഖ്യയുടെ അനുപാതത്തിലാണ് അധോസഭയിലെ സീറ്റുകൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. ഡീലിമിറ്റേഷനും ഈ തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരിക്കണം. എന്നാല്‍, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം കുറയുമെന്ന ആശങ്കകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന്, കേന്ദ്രം ഒരു ഏകീകൃത ഫോർമുല വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അത് ഒരു ലക്ഷ്യവും കൈവരിക്കില്ല.

ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പാർട്ടികൾ ഈ ഫോർമുലയെ എതിർക്കുന്നു. അത് വടക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും അതത് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും ലോക്‌സഭാ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടുതൽ വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നാണ് അവര്‍ വാദിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കോൺഗ്രസും ഈ വാദത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ, ചോദ്യം നിർണായകമാണ്: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിലെ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപക്ഷം ഇത്രയധികം ആശങ്കപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ഈ ആശങ്കകൾ അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. എന്നാല്‍, നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ ചര്‍ച്ചയും സമവായവും നിരസിക്കുന്നതിലും സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാട് നഗ്നമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിലുമാണ് അവയുടെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത്. ദേശീയ വികസന കൗൺസിൽ, ദേശീയ സംയോജന കൗൺസിൽ പോലുള്ള ചര്‍ച്ചാ വേദികൾ കേന്ദ്രം നിർത്തലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങൾ അതിനോട് വിയോജിക്കുന്ന ഗ്രൂപ്പുകൾക്കും പ്രദേശങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ നിഷേധാത്മക വികാരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിർത്തി നിർണ്ണയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിലും ഈ ആഘാതം അനുഭവപ്പെട്ടു. പശ്ചിമ ബംഗാളിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലും നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കുള്ള പ്രചാരണം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായിരിക്കുന്ന സമയത്ത് സമവായമില്ലാതെ പാർലമെന്റ് വിളിച്ചുകൂട്ടിയത് അവിടത്തെ എംപിമാർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്നത് വ്യക്തമാണ്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം അവഗണിക്കുന്നത് തെറ്റായ രീതിയിലേക്ക് നയിക്കും. പക്വമായ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ, ജനങ്ങളുടെ സഭയെ സന്തുലിതമാക്കുന്നതിന് ശക്തമായ ഒരു ഉപരിസഭ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ, ഈ സംവിധാനം ഭാഗികമായി മാത്രമേ ഫലപ്രദമാകൂ. നിലവിലുള്ള പ്രശ്‌നത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത് പുതിയ പ്രശ്‌നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും.

സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്!

 

റേഡിയേഷൻ പോലുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടാതെ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ഇറാന്റെ നാതാന്‍സ് ആണവ കേന്ദ്രത്തിൽ ബോംബെറിഞ്ഞു. പ്രതികരണമായി, ഇസ്രായേലിന്റെ ആണവ കേന്ദ്രമായ ഡിമോണയിലേക്ക് ഇറാൻ മിസൈലുകൾ തൊടുത്തുവിട്ടു. രണ്ട് ആക്രമണങ്ങളിലും കനത്ത നാശനഷ്ടമുണ്ടായതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. അതിനുശേഷം, ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഇറാന്റെ പവർ ഗ്രിഡ് നശിപ്പിക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ഇതിന് മറുപടിയായി "അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, പവർ പ്ലാന്റുകൾ മാത്രമല്ല, ഇസ്രായേലിലെയും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെയും ജലശുദ്ധീകരണ പ്ലാന്റുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കും" എന്ന് ഇറാനും പറഞ്ഞു. ഇതിൽ രോഷാകുലനായ ട്രം‌പ് ആംഗ്യഭാഷയിൽ പറയാതെ പറഞ്ഞത് "ഇറാനിൽ ഒരു ആണവ ബോംബ് ഇടാനും അദ്ദേഹം മടിക്കില്ല" എന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്ന രീതിയിലാണ്.

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധസമയത്ത് ജപ്പാനിലെ ഹിരോഷിമയിലും നാഗസാക്കിയിലും അണുബോംബുകൾ വർഷിച്ച നാശനഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടതിനുശേഷം, മനുഷ്യ മനഃസ്സാക്ഷി ഇനി ഒരിക്കലും ഇത്തരമൊരു കാര്യം സംഭവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് ലോകം വിശ്വസിച്ചു. കൂടാതെ, ആ മഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം, യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ആ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, സിവിലിയൻ സ്ഥലങ്ങൾ, വൈദ്യുതി, വെള്ളം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, സ്കൂളുകൾ, ആശുപത്രികൾ എന്നിവ സൈനിക ആക്രമണങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താൻ ധാരണയായി. പക്ഷെ, ഇന്ന് ആ തത്വങ്ങളെല്ലാം കാറ്റില്‍ പറത്തപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു. ഇറാനെതിരായ ആക്രമണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചയുടനെ, യുഎസും ഇസ്രായേലും മിനാബിലെ പെൺകുട്ടികൾക്കായുള്ള ഒരു സ്കൂൾ ആക്രമിച്ചു. അതിനുശേഷം, സിവിലിയൻ സ്ഥലങ്ങൾ, ആശുപത്രികൾ, ഊർജ്ജ കേന്ദ്രങ്ങൾ, ജല ശുചിത്വ കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ ലക്ഷ്യമിടുകയും ചെയ്തു.

ഇറാനും അതേ രീതിയിൽ പ്രതികരിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ യുദ്ധം ഒരു ആണവ ആക്രമണത്തിലേക്ക് വരെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, സ്വന്തം തയ്യാറെടുപ്പുകളിലൂടെയോ മറ്റ് സ്രോതസ്സുകളിലൂടെയോ ഇറാൻ കൂട്ട നശീകരണ ആയുധങ്ങൾ ശേഖരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, പിന്നീട് അവർക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും ഊഹാപോഹങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. ശക്തമായ രാജ്യങ്ങൾ ദേശീയ പരമാധികാരത്തെയും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തെയും അവഗണിച്ചതുപോലെ, യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വിലക്കുകളും ലംഘിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നാഗരികതയിലേക്കുള്ള മനുഷ്യ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി ഇപ്പോള്‍ നേരെ വിപരീത ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. ആധുനിക യുഗത്തിൽ ഇത്തരമൊരു കാര്യം സംഭവിക്കുമെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തതാണ്!