ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യുദ്ധക്കളം

 

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നിർണായകമായ ഒരു പരീക്ഷണഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെച്ചൊല്ലി ഉയർന്നുവരുന്ന ആശങ്കകളും പ്രതിഷേധങ്ങളും രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയാന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ സംഘർഷഭരിതമാക്കുകയാണ്. ദേശീയ തലസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും പ്രതിഷേധക്കാർക്കെതിരെ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുപകരം കൂടുതൽ സങ്കീർണമായ സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കാണ് രാജ്യത്തെ നയിക്കുന്നത്. ഭരണകൂടവും പ്രതിഷേധക്കാരും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ തുടരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധി എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കുക എളുപ്പമല്ല.

മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ രാജി, വോട്ടർ പട്ടികയുടെ പ്രത്യേക തീവ്ര പരിഷ്കരണ നടപടികൾ (എസ്‌ഐആർ) പിൻവലിക്കൽ, വിവാദമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ പുനഃപരിശോധന തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയാണ് പ്രതിഷേധങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുന്നത്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും വിവിധ ജനകീയ സംഘടനകളും ഈ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടെ വിഷയം കേവലമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ചർച്ചയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.

ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിത്തറ ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്. സ്വതന്ത്രവും നീതിപൂർവകവും സുതാര്യവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെയാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് ജനാധിപത്യപരമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ സംശയങ്ങൾ ഉയരുന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിസ്സാരമായി കാണാനാവില്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ പോലുള്ള ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനങ്ങൾക്ക് അതീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന ബോധ്യം ജനങ്ങൾക്കുണ്ടാകണം. ആ വിശ്വാസത്തിന് വിള്ളലേൽക്കുമ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഫലം മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത കൂടിയാണ്.

അതേസമയം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങളും അവ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ആരോപണങ്ങൾ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ നിയമസാധുത നിഷേധിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ, ഗുരുതരമായ പരാതികൾ ഉയരുമ്പോൾ അവയെ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളെന്ന നിലയിൽ മാത്രം തള്ളിക്കളയുന്നതും ശരിയായ സമീപനമല്ല. സംശയങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകുകയും പരാതികൾ സുതാര്യവും സ്വതന്ത്രവുമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടന ഉറപ്പു നൽകുന്ന അടിസ്ഥാന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. സമാധാനപരമായി അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പൗരന്മാർക്ക് അവകാശമുണ്ട്. ക്രമസമാധാനപാലനത്തിന്റെ പേരിൽ ഈ അവകാശങ്ങൾക്ക് അനാവശ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയ്ക്ക് നിരക്കുന്നതല്ല. പ്രതിഷേധങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിയമാനുസൃതമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാമെങ്കിലും വിമർശനസ്വരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനുള്ള ഉപാധിയായി ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരം മാറരുത്. അത്തരം നടപടികൾ അസംതൃപ്തി കുറയ്ക്കുന്നതിനുപകരം കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കാനാണ് സാധ്യത. 

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ സമീപനത്തിനും നിർണായക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ആശങ്കകൾക്ക് രാഷ്ട്രീയമായ മറുപടികൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ വിമർശനങ്ങളെ ശത്രുതാപരമായ നീക്കങ്ങളായി കാണാതെ ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദത്തിനുള്ള അവസരമായി പരിഗണിക്കാൻ നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ തയ്യാറാകണം. അധികാരത്തിന്റെ ശക്തി തെളിയിക്കുന്നതിലല്ല, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നിലനിർത്തുന്നതിലാണ് ഒരു സർക്കാരിന്റെ യഥാർഥ വിജയം.

ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ പങ്കും അതീവ പ്രധാനമാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള അന്തിമ ഉത്തരവാദിത്തം കോടതികൾക്കുണ്ട്. വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരാതികളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടികളുടെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളും നീതിന്യായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന സമീപനമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. കോടതികളിൽനിന്ന് സമയബന്ധിതമായ പരിഹാരം ലഭിക്കുമോയെന്ന ആശങ്ക നിയമവൃത്തങ്ങളിൽനിന്നുതന്നെ ഉയരുന്നത് ഗൗരവമായി കാണണം. നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം ദുർബലമാകുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനും അഭിലഷണീയമല്ല.

ഭരണഘടനയുടെ സംരക്ഷകരായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സാഹചര്യം അപകടകരമാണ്. നിയമനിർമാണ സഭയും ഭരണ നിർവഹണ സംവിധാനവും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്ത ബോധത്തോടെയും പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുന്നത്. ഈ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ക്ഷതമേൽക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവയുടെ പ്രവർത്തനത്തെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കും.

പാർലമെന്റിലെ ഭൂരിപക്ഷമോ തുടർച്ചയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളോ ജനങ്ങളുടെ എല്ലാ ആശങ്കകൾക്കും മറുപടിയാകുന്നില്ലെന്ന യാഥാർഥ്യം ഭരണകക്ഷി തിരിച്ചറിയണം. ജനാധിപത്യം അഞ്ചു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ നടക്കുന്ന വോട്ടെടുപ്പിൽ അവസാനിക്കുന്ന പ്രക്രിയയല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിലുള്ള കാലയളവിലും ജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കുകയും വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ഭരണനടപടികളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ ഭരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനൊപ്പം ന്യൂനപക്ഷാഭിപ്രായങ്ങളെ മാനിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും ഭരണകൂടത്തിനുണ്ട്.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായ അധികാര സംവിധാനങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ സമീപകാലത്ത് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തി സമയോചിതമായി പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ പോകുമ്പോൾ അത് സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള അവിശ്വാസമായും പിന്നീട് വ്യാപകമായ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയായും മാറാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രതിഷേധങ്ങളെ കേവലം ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമായി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത് ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള സമീപനമല്ല.

ഇവിടെ പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുമ്പോൾ വസ്തുതാപരമായ തെളിവുകളും ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഇടപെടലുകളാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുന്നത് ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയുടെയോ പാര്‍ട്ടിയുടെയോ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളുടെയോ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ പര്‍‌വ്വതീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാകരുത്. അത്തരം ശ്രമങ്ങള്‍ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നേട്ടത്തിനുള്ള ആയുധമായി  മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം കൂടുതൽ ദുർബലപ്പെടുത്തും. ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനപ്പുറം വിശ്വാസ്യതയുള്ള പരിഹാരമാർഗങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കണം.

രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ മാത്രമല്ല ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പങ്കാളികൾ. സിവിൽ സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സാമൂഹിക സംഘടനകളും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമാണ്. അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കാനും വിമർശനങ്ങളെ മാനിക്കാനും ഭരണകൂടം തയ്യാറാകണം. ജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തം വോട്ടെടുപ്പിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ജനാധിപത്യ ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം.

ഇന്ത്യ ഇന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി ഒരു സർക്കാരിന്റെയോ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ളത് മാത്രമല്ല; ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യമാണ്. അതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത് അധികാര പ്രകടനത്തിലൂടെയോ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിലൂടെയോ അല്ല. തുറന്ന സംവാദവും സുതാര്യമായ നടപടികളും സ്വതന്ത്രമായ പരിശോധനയും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധതയുമാണ് മുന്നോട്ടുള്ള വഴി.

ജനാധിപത്യം അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനോ നിലനിർത്തുന്നതിനോ വേണ്ടിയുള്ള നിരന്തര യുദ്ധക്കളമായി മാറരുത്. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും വിയോജിപ്പുകൾക്കും ഒരുപോലെ ഇടമുള്ള പൊതുവേദിയായി അത് നിലനിൽക്കണം. അധികാരത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ഉറവിടം ജനങ്ങളാണെന്ന സത്യം ഭരണകൂടം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നേടുന്ന രാഷ്ട്രീയ വിജയങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയങ്ങളാകില്ല. ജനങ്ങളെ കേൾക്കുകയും അവരുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഭരണ സംവിധാനമാണ് യഥാർഥ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്ത്.

അതുകൊണ്ട്, സംഘർഷത്തിന്റെ പാതയിൽനിന്ന് സമവായത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് രാജ്യത്തെ നയിക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. 

ജനാധിപത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തെരുവിലെ പ്രതിഷേധക്കാരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയല്ല; അവർ ഉയർത്തുന്ന ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വിശ്വസനീയമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടാണ്.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’

 രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അവകാശങ്ങൾക്കായും നീതിക്കായും പോരാടുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ ശബ്ദങ്ങളെ ഒരൊറ്റ വേദിയിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ള കോൺഗ്രസ് നേതാവും ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവുമായ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’    (https://rahulgandhi.in/satyagraha?lang=en) സംരംഭം ശ്രദ്ധേയമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലായി മാറുകയാണ്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനും അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഈ സംരംഭം പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ പരമ്പരാഗത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതിനൊപ്പം അവയ്ക്ക് പ്രായോഗികമായ പരിഹാരങ്ങൾ നിർദേശിക്കാനും കഴിയുമോ എന്നതാണ് ഈ നീക്കത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസക്തി നിർണയിക്കുക.

രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക അനീതികൾക്കും വിവേചനങ്ങൾക്കുമെതിരെ പോരാടുന്ന ജനങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് രാഹുൽ ഗാന്ധി ‘സത്യാഗ്രഹ’ എന്ന പേരിൽ പുതിയ ഡിജിറ്റൽ വേദിക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. തങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും സമരങ്ങളും ഈ വെബ്‌സൈറ്റിലൂടെ പൊതുസമൂഹവുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ ജനങ്ങൾക്ക് അവസരമൊരുക്കുകയാണ് സംരംഭത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം.

ജനങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ ഭൂപടത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുമെന്നും സമാനമായ പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്ന മറ്റുള്ളവരെ കണ്ടെത്താനും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടാനും ഇതിലൂടെ സാധിക്കുമെന്നും രാഹുൽ ഗാന്ധി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പാർലമെന്റിനകത്തും പുറത്തും ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തുമെന്നും ആവശ്യമായ സന്ദർഭങ്ങളിൽ കത്തുകളിലൂടെയും നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളിലൂടെയും ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ നൽകുമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പു നൽകുന്നു.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവെന്ന നിലയിൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവർക്കൊപ്പം നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ നിലപാട് ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുകയും ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നതിനപ്പുറം, ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ശ്രമമായും ഈ സംരംഭത്തെ വിലയിരുത്താം.

‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭത്തിന് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ലഭിച്ച പ്രതികരണം അതിന്റെ പ്രസക്തി വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്. പുറത്തുവന്ന കണക്കുകൾ പ്രകാരം, വെബ്‌സൈറ്റ് ആരംഭിച്ച് മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ 30,000-ത്തിലധികം ആളുകളാണ് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളും പോരാട്ടാനുഭവങ്ങളും പങ്കുവച്ചത്. രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പരിഹാരം കാത്തുകിടക്കുന്ന ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളുടെ വ്യാപ്തിയിലേക്കാണ് ഈ പ്രതികരണം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അസമത്വങ്ങൾ, തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവം, അഴിമതി, ജാതിവിവേചനം, ആരോഗ്യപരിരക്ഷയുടെ അപര്യാപ്തത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവ് തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളാണ് ഇത്തരം പരാതികളിൽ പ്രധാനമായി ഉയർന്നുവരുന്നത്. വികസനപദ്ധതികളും ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കപ്പുറം സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഈ അനുഭവങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വലിയ ജനസംഖ്യയും സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വൈവിധ്യങ്ങളുമുള്ള രാജ്യത്ത് വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരുപോലെ എത്തുന്നില്ലെന്നത് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയാണ്. ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലും പിന്നാക്ക പ്രദേശങ്ങളിലും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തതയും സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങളും ഇപ്പോഴും ഗൗരവമായ പ്രശ്നങ്ങളായി തുടരുന്നു. ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോകുന്ന ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ പൊതുചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ ‘സത്യാഗ്രഹം’ പോലുള്ള വേദികൾക്ക് നിർണായക പങ്കുവഹിക്കാനാകും.

രാജ്യത്ത് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന സർക്കാരുകൾ വികസനനേട്ടങ്ങളും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യവികസനവും ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, ഇത്തരം അവകാശവാദങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ യഥാർഥ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുമായി എത്രത്തോളം പൊരുത്തപ്പെടുന്നുവെന്ന പരിശോധനയും അനിവാര്യമാണ്.

വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലേക്കും എത്തുന്നുണ്ടോ, സർക്കാർ പദ്ധതികളുടെ ഗുണഫലങ്ങൾ അർഹരായവർക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്കെതിരെ പരാതിപ്പെടുന്നവർക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ജനാധിപത്യ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത വിലയിരുത്തുന്നതിൽ പ്രധാനമാണ്.

‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭത്തിന്റെ യഥാർഥ വിജയം നിർണയിക്കുക അതിലൂടെ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്ന പരാതികളുടെ എണ്ണമായിരിക്കില്ല. മറിച്ച്, ആ പരാതികൾക്ക് എത്രത്തോളം പരിഹാരം കണ്ടെത്താനാകുന്നു എന്നതായിരിക്കും പ്രധാന മാനദണ്ഡം. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അസമത്വങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനും പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം ഉയർത്തുന്നതിനും എന്തെല്ലാം പദ്ധതികളാണ് കോൺഗ്രസ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്? ജാതിവിവേചനവും സാമൂഹിക അനീതിയും ഇല്ലാതാക്കാൻ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുന്നതിന് പുറമെ എന്തെല്ലാം പരിഷ്കാരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്? ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ ആരോഗ്യസംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്താനും സാധാരണക്കാർക്ക് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാനും എന്താണ് ബദൽ നയം? അഴിമതി തടയുന്നതിനും ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും എന്തെല്ലാം നടപടികളാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തവും പ്രായോഗികവുമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ രാഹുൽ ഗാന്ധിക്കും കോൺഗ്രസിനും കഴിയേണ്ടതുണ്ട്.

ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയെന്നത് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്തമാണെങ്കിലും അവ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള വിശ്വസനീയമായ ബദൽ അവതരിപ്പിക്കുകയെന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകൾ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ജനവിശ്വാസം ദീർഘകാലത്തേക്ക് നിലനിർത്താനാവില്ല.

കോൺഗ്രസ് ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികളും അവയുടെ ഫലങ്ങളും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രസക്തമാണ്. ജനങ്ങളുടെ പരാതികളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്ത് സംസ്ഥാനതലത്തിലും ദേശീയതലത്തിലും നടപ്പാക്കാവുന്ന നയപരിഷ്കാരങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ‘സത്യാഗ്രഹ’ കൂടുതൽ അർഥവത്താകും.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭം ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കുന്നതായി വിലയിരുത്താം. സാധാരണക്കാരുടെ അനുഭവങ്ങൾക്കും അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ദേശീയതലത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ലഭ്യമാക്കാനുള്ള ശ്രമമെന്ന നിലയിൽ ഈ നീക്കം സ്വാഗതാർഹമാണ്.

എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ മാറ്റമുണ്ടാകില്ല. ശേഖരിക്കുന്ന പരാതികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നയപരമായ നിർദേശങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ഭരണകൂടങ്ങളിൽ സമ്മർദം ചെലുത്തുകയും ആവശ്യമായ നിയമപരിഷ്കാരങ്ങൾക്കായി ഇടപെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം സംരംഭങ്ങൾ യഥാർഥ അർഥത്തിൽ ജനകീയമാകുന്നത്.

രാഹുൽ ഗാന്ധിക്കും കോൺഗ്രസിനും മുന്നിലുള്ള പ്രധാന വെല്ലുവിളിയും ഇതുതന്നെയാണ്. ജനങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തിയും ദുരിതാനുഭവങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണയായി മാറ്റുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ അവയ്ക്ക് വിശ്വസനീയമായ പരിഹാരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ കഴിയണം.

‘സത്യാഗ്രഹ’ ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ ശേഖരിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ വേദിയായി മാത്രം ഒതുങ്ങുമോ, അതോ രാജ്യത്തെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്ന ശക്തമായ ജനാധിപത്യ ഇടപെടലായി വളരുമോ എന്നത് വരുംകാല പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് തെളിയിക്കുക. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം കൊണ്ടുവരാനുള്ള വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ഈ സംരംഭത്തിന് ദീർഘകാല പ്രസക്തിയും ജനവിശ്വാസവും നേടാനാകൂ.

അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ വീണ്ടും ഗ്രൂപ്പ് പോര്; കോൺഗ്രസ് പഠിക്കാത്ത പാഠം

 

"കുരങ്ങ് അപ്പം പങ്കുവെച്ചതുപോലെ" എന്ന് മലയാളത്തിലൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. രണ്ട് പൂച്ചകള്‍ക്ക് ഒരു അപ്പം കിട്ടിയതും അത് തുല്യമായി വീതിക്കാന്‍ അവ തര്‍ക്കിക്കുന്നതും തര്‍ക്കം പരിഹരിക്കാന്‍ ഒരു കുരങ്ങന്റെ അടുത്തു ചെല്ലുന്നതുമാണ് കഥ.  കുരങ്ങന്‍ സന്തോഷപൂര്‍‌വ്വം ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത് അപ്പം രണ്ടായി മുറിച്ച് ഒരു ത്രാസില്‍ വെച്ച് തൂക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നിന് തൂക്കം കൂടി. അതിന്റെ തൂക്കം ശരിയാക്കാനാണെന്ന വ്യാജേന അതില്‍ നിന്ന് അല്പം കുരങ്ങന്‍ കടിച്ചെടുത്തു. അപ്പോള്‍ മറ്റേ കഷണത്തിന് തൂക്കം കൂടി. അതില്‍ നിന്നും കുരങ്ങന്‍ ഒരു കഷണം കടിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ മാറി മാറി കടിച്ചെടുത്ത് അപ്പം മുഴുവന്‍ കുരങ്ങന്‍ അകത്താക്കുകയും ചെയ്തു. പൂച്ചകളാകട്ടേ വിഢികളാകുകയും ചെയ്തു. 

ഈ കഥ ഇവിടെ പറയാനുണ്ടായ കാരണം കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ പുതുതായി ഭരണമേറ്റെടുത്ത വി ഡി സതീശന്‍ നയിക്കുന്ന കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരെ ഐക്യം, അധികാരം കിട്ടിയാലോ അവകാശത്തർക്കവും. എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിനെ വീണ്ടും വേട്ടയാടുന്നത് പഴയ ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയമാണോ?

കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പലപ്പോഴും പുറത്തുനിന്നുള്ള എതിരാളികളല്ല; പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അധികാരത്തെയും സ്ഥാനങ്ങളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന തർക്കങ്ങളാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന നേതാക്കൾ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ പരസ്പരം സംശയിക്കുകയും അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന വിമർശനം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുകയാണ്.

2026ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എൽഡിഎഫിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി യു.ഡി.എഫ് അധികാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ജനവിധി വ്യക്തമായിരുന്നു. 102 സീറ്റുകളുമായാണ് മുന്നണി അധികാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയത്. എന്നാൽ, വിജയാഘോഷത്തിനൊപ്പം തന്നെ മുഖ്യമന്ത്രി ആരാകണമെന്ന ചോദ്യം കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ സങ്കീർണമായി. വി.ഡി. സതീശനൊപ്പം കെ.സി. വേണുഗോപാലിന്റെയും രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെയും പേരുകൾ ചർച്ചയിൽ നിറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഏകദേശം പത്ത് ദിവസത്തെ ചർച്ചകൾക്കും കൂടിയാലോചനകൾക്കും ശേഷമാണ് ഹൈക്കമാൻഡ് സതീശനെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തെരഞ്ഞെടുത്തത്.

ഇവിടെയാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ പഴയ രാഷ്ട്രീയ ദൗർബല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് ‘ടീം യു.ഡി.എഫ്’ എന്ന പ്രതിച്ഛായയിൽ ഒരുമിച്ചുനിന്ന നേതൃത്വം, അധികാരം കൈവന്നപ്പോൾ അതേ ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നതിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്?

മുഖ്യമന്ത്രി തിരഞ്ഞെടുപ്പോടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയവർക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ മറ്റൊരു ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്. സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തി നാലുമാസം പിന്നിടുമ്പോൾ യു.ഡി.എഫ് കൺവീനർ അടൂർ പ്രകാശ് തന്നെ പരസ്യമായി അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

പ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ അറിയിക്കുന്നില്ലെന്നും പല കാര്യങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയാണ് അറിയുന്നതെന്നുമാണ് അടൂർ പ്രകാശിന്റെ ആരോപണം. എം.കെ. മുനീറിനെയും ജി. ദേവരാജനെയും കാബിനറ്റ് പദവിക്ക് തുല്യമായ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നിയമിച്ചതടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രിയോട് അടുത്ത വൃത്തങ്ങൾ ഈ വിഷയങ്ങൾ നേരത്തേ ചർച്ചചെയ്ത് ധാരണയായവയാണെന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിനാൽ ഇവിടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങളാണ് മുന്നിലുള്ളത്.

പ്രശ്നം ഏതാനും പദവികളുടെയോ നിയമനങ്ങളുടെയോ മാത്രം കാര്യമല്ല. ഒരു മുന്നണി സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ സംവിധാനം എത്രത്തോളം കൂട്ടായിരിക്കണം എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന ചോദ്യം.

ജൂലൈയിൽ തന്നെ യു.ഡി.എഫ് ഏകോപനയോഗങ്ങൾ യഥാസമയം ചേരാത്തതിനെക്കുറിച്ചും ഘടകകക്ഷികൾക്കിടയിൽ അതൃപ്തിയുണ്ടെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ബോർഡ്-കോർപ്പറേഷൻ സ്ഥാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഔപചാരിക വേദി ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന പരാതിയും അന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന് ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയം പുതിയ അനുഭവമല്ല. ഒരുകാലത്ത് സംഘടനയുടെ അകത്തെ അധികാര സമവാക്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. നേതാക്കൾ മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം; പഴയ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ പേരുകളും രൂപങ്ങളും മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ നേതൃസ്ഥാനങ്ങളും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വടംവലി പൂർണമായി അവസാനിച്ചോയെന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നു.

എന്നാൽ, നിലവിലെ എല്ലാ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയും ‘സതീശനെ താഴെയിറക്കാനുള്ള നീക്കം’ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ ഇപ്പോഴുള്ള തെളിവുകൾ മതിയാകില്ല. ലഭ്യമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് അടൂർ പ്രകാശ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ തീരുമാനമെടുക്കൽ രീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും കൂടിയാലോചനയുടെ അഭാവമെന്ന ആരോപണവുമാണ്. അതിനപ്പുറമുള്ള അധികാരമാറ്റ നീക്കങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലായോ ആരോപണമായോ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കാണാനാകൂ.

അതേസമയം, ഇത്തരം അതൃപ്തികൾ പരിഹരിക്കാതെ നീണ്ടാൽ അവ ഗ്രൂപ്പ് പോരിലേക്കും അധികാരത്തർക്കത്തിലേക്കും വളരാനുള്ള സാധ്യത കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥർ നേതാക്കളോ ഗ്രൂപ്പുകളോ അല്ല; വോട്ടർമാരാണ്. അവർ നൽകുന്ന അധികാരം അഞ്ചുവർഷത്തേക്ക് പരസ്പരം പോരടിക്കാനുള്ള ലൈസൻസല്ല. ഭരണത്തിനും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഒരു മുന്നണിയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് അസാധാരണമല്ല. ജനാധിപത്യ പാർട്ടികളിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നേതൃത്വമത്സരങ്ങളും സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അവ ഭരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ബാധിക്കുകയും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിരന്തരമായ അധികാരപ്പോരായി മാറുകയും ചെയ്താൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവില ഒടുവിൽ പാർട്ടിക്കുതന്നെ നൽകേണ്ടിവരും.

കോൺഗ്രസിന് മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം അതുകൊണ്ട് വളരെ ലളിതമാണ്: അധികാരം ലഭിച്ച ശേഷം ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തൻ എന്ന് തെളിയിക്കണോ, അതോ ജനങ്ങൾ നൽകിയ അധികാരം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കണോ?

പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അധികാരത്തിലെത്തിയാൽ ഉൾപ്പോരിലേക്ക് വഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന പൊതുധാരണ ശക്തിപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ ഗുണം രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾക്കായിരിക്കും. അതിനെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിന്റേതാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശനും അദ്ദേഹത്തെ വിമർശിക്കുന്ന നേതാക്കളും തമ്മിലുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ തർക്കത്തിന്റെ അന്തിമഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം ഒരു പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര വൈരങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ജനകീയ അംഗീകാരമല്ല.

ജനവിധി അധികാരം നൽകും; ആ അധികാരം നിലനിർത്താനുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത നൽകേണ്ടത് ഭരണവും ഐക്യവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് മറന്നാൽ എതിരാളികൾ തോൽപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു പാർട്ടി സ്വയം ദുർബലമാകും.

ഗാന്ധിയെ ഓർക്കുക മാത്രമല്ല ഗാന്ധി മാര്‍ഗത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും വേണം

 

അഹിംസയും സത്യവും സഹിഷ്ണുതയും വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാകുമ്പോൾ, ഒക്ടോബർ 2 വീണ്ടും ഒരു ഗാന്ധിജയന്തി ദിനമായി നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു. രാഷ്ട്രപിതാവ് മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ 157-ാം ജന്മവാർഷികം ആചരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുകയും പ്രതിമകളിൽ ഹാരമണിയിക്കുകയും പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഗാന്ധിയൻ മൂല്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലപ്പുറം ഒരു ചോദ്യം നാം നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട് — നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഗാന്ധി ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?

ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യുദ്ധവും സംഘർഷവും തുടരുന്ന കാലത്താണ് അതേ ലോകത്തു തന്നെ ഗാന്ധി ജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത്. സമാധാനത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും ഗാന്ധിയൻ സന്ദേശം ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണെന്ന് രാഷ്ട്രപതി ദ്രൗപദി മുർമുവും ഗാന്ധിജയന്തി സന്ദേശത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

സത്യവും അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ജീവിതസന്ദേശമായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ തെരുവുകളിൽ അരങ്ങേറിയ രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാർത്ഥി-യുവജന സംഘടനകൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ, ഗാന്ധിജയന്തി മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന അഹിംസയുടെ സന്ദേശത്തിന് നേർവിപരീതമായ കാഴ്ചയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്.

തിരുവനന്തപുരം പാളയത്ത് യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരും എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരും തമ്മിലുണ്ടായ സംഘർഷത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും കല്ലുകളും തീ പന്തങ്ങളും മറ്റും എറിഞ്ഞതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പറയുന്നു. സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 80 എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരെയും 80 യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടെന്നും പറയുന്നു. ആരാണ് ആദ്യം അക്രമത്തിന് തുടക്കമിട്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും പരസ്പരം ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ച് ഏകപക്ഷീയമായ നിഗമനത്തിലെത്തുന്നത് ശരിയാകില്ലെങ്കിലും, ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല. വിയോജിപ്പിനെ നേരിടാനുള്ള മാർഗമായി അക്രമം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം നമ്മുടെ യുവതലമുറയെ എവിടേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

ഗാന്ധി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ നേതാവ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. അധികാരത്തിന്റെയും അക്രമത്തിന്റെയും മുന്നിൽ സാധാരണ മനുഷ്യനും നിവർന്നു നിൽക്കാമെന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആയുധമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ കൈകളിലും അതിശക്തമായ രണ്ട് ആയുധങ്ങളുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു — സത്യവും അഹിംസയും. പക്ഷെ, കേരളത്തിലെ യുവതലമുറ അതെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് കാണിക്കുന്ന അക്രമ രാഷ്ട്രീയം കേരളത്തെ മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തെയൊട്ടാകെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

അഹിംസ ഗാന്ധിക്ക് ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അനീതിക്കെതിരെ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളാനുള്ള മാർഗമായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹം കീഴടങ്ങലായിരുന്നില്ല; അധികാരത്തിന്റെ തെറ്റുകൾക്കു മുന്നിൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ പണയംവയ്ക്കില്ലെന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ലക്ഷ്യം പോലെ തന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള മാർഗവും പ്രധാനമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ യുവ തലമുറ ഗാന്ധിയെ വീണ്ടും വായിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണവും അതുതന്നെയാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ശത്രുതയായി മാറുകയും മതത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും ദേശീയതയുടെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും പേരിൽ മനുഷ്യർ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ എതിരാളിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനു പകരം അയാളുമായി സംവദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗാന്ധിയൻ സമീപനം പ്രസക്തമാണ്. 

വിദ്യാർത്ഥി രാഷ്ട്രീയം ആശയങ്ങളുടെ സംവാദവേദിയാകണം. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായമുള്ളവരോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വാദിക്കാനും ജനാധിപത്യപരമായി പ്രതിഷേധിക്കാനും യുവാക്കളെ പരിശീലിപ്പിക്കേണ്ട ഇടങ്ങളാണ് ക്യാമ്പസുകൾ. കല്ലും കുപ്പിയും തീപ്പന്തവും കൈയാങ്കളിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല; വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കുകയും വിയോജിപ്പുകളെ സഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തലമുറയെ വളർത്താനുള്ള അവസരമാണ്.

ഗാന്ധിയുടെ അഹിംസ ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല. ശക്തമായ അനീതിക്കെതിരെ പോലും എതിരാളിയെ ശാരീരികമായി ഇല്ലാതാക്കാതെ പ്രതിരോധിക്കാമെന്ന രാഷ്ട്രീയ ആശയമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത് ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽ എത്രത്തോളം അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ജനാധിപത്യബോധവും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ദിനം കൂടിയാകണം അത്.

എസ്‌എഫ്‌ഐയുടെ കൊടിക്കീഴിൽ പ്രതിഷേധത്തിനിറങ്ങിയവരുടെ അക്രമം അതിരുവിട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ഇരയായത് പൊതുമുതൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല; സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ഭക്ഷണം പോലും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വിശപ്പടക്കാൻ കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കിയ ആഹാരത്തോടുപോലും കരുണ കാണിക്കാത്ത അക്രമരാഷ്ട്രീയം എന്ത് സന്ദേശമാണ് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് നൽകുന്നതെന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.

ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അഹിംസയെയും സഹിഷ്ണുതയെയും കുറിച്ച് സമൂഹം സംസാരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ചർച്ചയാകുന്നത്. പ്രതിഷേധിക്കാനും അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ജനാധിപത്യം അവകാശം നൽകുന്നു; എന്നാൽ, കുട്ടികളുടെ ഭക്ഷണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പൊതുസമ്പത്തും മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നത് ആ ജനാധിപത്യാവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമത്തെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്ന പ്രവണതയെക്കുറിച്ച് സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും ഗൗരവമായി ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ഇത്തരം അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന പാര്‍ട്ടിയും അതിന്റെ നേതാക്കളും ഇതിന് ഉത്തരവാദികളാണ്. രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ യുവാക്കളിൽ വളർത്തുന്ന സംസ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. നേതാക്കളെ അന്ധമായി പിന്തുടരുന്നതിന് പകരം, “ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ, എന്റെ പ്രതിഷേധം മറ്റൊരാളുടെ അവകാശത്തെ ലംഘിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്ന യുവത്വമാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.

ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണ്: എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലല്ല, അക്രമത്തെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം നിലപാട് ഉറച്ചുപറയാൻ കഴിയുന്നതിലാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയം.

ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാര സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ആദ്യം വേണ്ടത് ആഭ്യന്തര പരിഷ്‌കാരം

 

മൂന്നാം മോദി സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക നയത്തിൽ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാര കരാറുകൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമാണ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ പ്രധാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളുമായി വ്യാപാര വാതിലുകൾ കൂടുതൽ തുറക്കുന്നതിലൂടെ കയറ്റുമതി വർധിപ്പിക്കാനും ഇന്ത്യയെ ആഗോള ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കാനും കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ. എന്നാൽ, ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുകയാണ്: കരാറുകൾ ഒപ്പു വെച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആഗോള വിപണിയിൽ മത്സരിക്കാൻ കഴിയുമോ?

വാഷിംഗ്ടണ്‍ ആസ്ഥാനമായ സെന്റർ ഫോർ സ്ട്രാറ്റജിക് ആൻഡ് ഇന്റർനാഷണൽ സ്റ്റഡീസ് (CSIS) പുറത്തുവിട്ട പുതിയ വിലയിരുത്തൽ ഈ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ഓസ്‌ട്രേലിയ, യുഎഇ എന്നിവയുമായുള്ള കരാറുകൾക്ക് ശേഷം ഉഭയകക്ഷി വ്യാപാരവും ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിയും ഗണ്യമായി വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം വ്യാപാരത്തിൽ ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ പങ്കിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടായിട്ടില്ല. അതായത്, എഫ്‌ടിഎകൾ വ്യാപാരം കൂട്ടാൻ സഹായിച്ചെങ്കിലും ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാരഘടനയെ അതിവേഗം മാറ്റിമറിച്ചുവെന്നതിന് തെളിവുകൾ പരിമിതമാണ്.

വിപണി ലഭ്യമല്ലാത്തതല്ല പ്രശ്നം; ലഭിക്കുന്ന വിപണിയിൽ മത്സരക്ഷമമായി ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ എത്തിക്കാനുള്ള ശേഷിയാണ് നിർണായകം. ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കൽ, തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ പ്രായോഗികത, വിശ്വസനീയവും മത്സരക്ഷമവുമായ വൈദ്യുതി, വ്യവസായങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ജല ലഭ്യത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, നികുതി-നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളുടെ ലളിതവൽക്കരണം, വ്യാപാര തർക്കങ്ങൾക്ക് വേഗത്തിലുള്ള നിയമ പരിഹാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ വൈകുമ്പോൾ ഒരു വ്യാപാര കരാറിനും അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല.

2014-ൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രഖ്യാപിച്ച ‘മെയ്ക്ക് ഇൻ ഇന്ത്യ’യുടെ അനുഭവവും ഈ യാഥാർഥ്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിന്റെ പ്രധാന ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകമായി ഉൽപ്പാദന മേഖലയുടെ ജിഡിപി വിഹിതം ഏകദേശം 13 മുതൽ 15 ശതമാനം വരെയുള്ള പരിധിയിൽ തന്നെ തുടരുന്നതായി CSIS ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സംരക്ഷണാത്മക താരിഫുകളും നോൺ-ടാരിഫ് നിയന്ത്രണങ്ങളും മാത്രം ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെ ആഗോള നിലവാരത്തിലുള്ള മത്സരശേഷിയിലേക്ക് ഉയർത്തിയില്ലെന്ന വിമർശനം അതിനാൽ അവഗണിക്കാനാവില്ല.

പിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ സമീപനത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ മാറ്റമുണ്ടായി. യുഎഇ, ഓസ്‌ട്രേലിയ എന്നിവയുമായുള്ള കരാറുകൾക്ക് പിന്നാലെ യൂറോപ്യൻ ഫ്രീ ട്രേഡ് അസോസിയേഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രധാന പങ്കാളികളുമായി വ്യാപാരബന്ധം കൂടുതൽ തുറക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ വേഗത്തിലായി. ബ്രിട്ടൻ, ഒമാൻ, ന്യൂസിലാൻഡ്, യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ തുടങ്ങിയവരുമായുള്ള വ്യാപാര ചർച്ചകളും കരാറുകളും ഈ പുതിയ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ മാറ്റം ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിപണിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതും അതിലൂടെ വിജയകരമായി കടന്നുകയറുന്നതും രണ്ടാണ്.

ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് കുറഞ്ഞ തീരുവയിൽ വിദേശ വിപണികളിലെത്താൻ കഴിയുന്നത് വലിയ അവസരമാണ്. അതേസമയം, അതേ കരാറുകൾ വിദേശ കമ്പനികൾക്കും ഇന്ത്യൻ വിപണിയിൽ കൂടുതൽ പ്രവേശനം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട് എഫ്‌ടിഎ ഒരു സമ്മാനം മാത്രമല്ല; ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തിന്റെ യഥാർഥ മത്സരശേഷി പരീക്ഷിക്കുന്ന വേദി കൂടിയാണ്.

ഉൽപ്പാദനച്ചെലവ് കൂടുതലാണെങ്കിൽ, വൈദ്യുതി അനിശ്ചിതമാണെങ്കിൽ, ചരക്കു നീക്കം ചെലവേറിയതാണെങ്കിൽ, ഭൂമി ലഭ്യമാക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, കരാർ തർക്കങ്ങൾ കോടതികളിൽ നീണ്ടുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, ലോകത്തിലെ എത്ര രാജ്യങ്ങളുമായി എഫ്‌ടിഎ ഒപ്പിട്ടാലും ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിക്കാരന് അതിന്റെ മുഴുവൻ പ്രയോജനം ലഭിക്കില്ല. മറിച്ച് കുറഞ്ഞ ചെലവിലും ഉയർന്ന കാര്യക്ഷമതയിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിദേശ കമ്പനികൾ ഇന്ത്യൻ വിപണിയിലെ അവസരങ്ങൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇതിനൊപ്പം ആഗോള വ്യാപാര രംഗവും കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകുകയാണ്. അമേരിക്കയിലെ ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ താരിഫ്-കേന്ദ്രിത സമീപനവും വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ ശക്തിപ്പെടുന്ന സാമ്പത്തിക ദേശീയതയും പഴയ ‘തുറന്ന ആഗോള വ്യാപാരം’ എന്ന ആശയത്തെ സമ്മർദത്തിലാക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് രാജ്യങ്ങൾ പുതിയ വ്യാപാര പങ്കാളികളെ തേടുമ്പോൾ മറുവശത്ത് തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകളിൽ ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെ സംരക്ഷിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്കും ഈ രണ്ടിനുമിടയിൽ സൂക്ഷ്മമായ സന്തുലനം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ചർച്ച ‘സംരക്ഷണവാദമോ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരമോ?’ എന്ന ലളിതമായ ചോദ്യത്തിൽ ഒതുങ്ങരുത്. യഥാർഥ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്: തുറന്ന വിപണിയിൽ മത്സരിച്ച് ജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സൃഷ്ടിക്കാനാകുന്നുണ്ടോ?

അതിന് ഡൽഹിയിലെ തീരുമാനങ്ങൾ മാത്രം പോരാ. ഭൂമി, വൈദ്യുതി, ജലം, തൊഴിൽ, പ്രാദേശിക അനുമതികൾ തുടങ്ങിയ വ്യവസായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വിഷയങ്ങളിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്കും നിർണായക പങ്കുണ്ട്. വിദേശ നിക്ഷേപകരെ ആകർഷിക്കാൻ പ്രത്യേക ഇളവുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടൊപ്പം സാധാരണ വ്യവസായിക്കും വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ബിസിനസ് അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം.

എഫ്‌ടിഎകൾ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അവസരങ്ങളുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല. പക്ഷേ ആ വാതിലിന് അപ്പുറം വിജയം ഉറപ്പാക്കുന്നത് കരാറിലെ ഒപ്പുകളല്ല; ഉൽപ്പാദനക്ഷമത, കുറഞ്ഞ ചെലവ്, മികച്ച അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, സ്ഥിരതയുള്ള നയങ്ങൾ, വേഗത്തിലുള്ള നീതിന്യായ സംവിധാനം, മത്സരക്ഷമമായ വ്യവസായ അന്തരീക്ഷം എന്നിവയാണ്.

കരാറുകളുടെ എണ്ണം സാമ്പത്തിക വിജയത്തിന്റെ അളവുകോലാകരുത്. അവ ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ത്യ എത്ര പുതിയ വിപണികൾ പിടിച്ചെടുത്തു, എത്ര തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു, ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ ജിഡിപി വിഹിതം എത്ര ഉയർത്തി, ആഗോള മൂല്യശൃംഖലകളിൽ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളുടെ സ്ഥാനം എത്ര ശക്തിപ്പെടുത്തി എന്നതായിരിക്കണം യഥാർഥ മാനദണ്ഡം.

ലോകവുമായി കരാറുകൾ ഒപ്പിടുന്നത് താരതമ്യേന എളുപ്പമാണ്; സ്വന്തം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ലോകത്തോട് മത്സരിക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കുന്നതാണ് കഠിനം. ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത സാമ്പത്തിക പരീക്ഷണം അവിടെയാണ്.

‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയം കൊണ്ട് പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുമോ?

 

യോഗങ്ങളും പ്രസ്താവനകളും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രചാരണങ്ങളും മാത്രം പോരാ; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകൾ ആരോപിക്കുന്നുവെങ്കിൽ വസ്തുതകൾ കണ്ടെത്തി ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ നിരന്തരം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ അധ്വാനമാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന് വേണ്ടത്.

ഒരു വിഷയം ഉയർത്തുക, ഏതാനും ദിവസം അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക, പിന്നെ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുക—ഇതാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമീപനമെങ്കിൽ, പാർട്ടികൾ എത്രതവണ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നാലും അതിൽനിന്ന് ശക്തമായ ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടും?

വോട്ടർ പട്ടികയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇന്റൻസീവ് റിവിഷനെ (SIR) ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിവാദങ്ങളും ചീഫ് ഇലക്ഷൻ കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെതിരായ പ്രതിപക്ഷ ആരോപണങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യാൻ സെപ്റ്റംബർ 30-ന് ഡൽഹിയിൽ INDIA സഖ്യകക്ഷികളുടെ യോഗം നടക്കുകയാണ്. നേരത്തെ സഖ്യയോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിച്ചിരുന്ന ചില കക്ഷികളും ഇത്തവണ കൂടുതൽ ഏകോപനത്തിന് തയ്യാറാകുന്നത് വിഷയത്തെ പ്രതിപക്ഷം ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

രാജ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഗുരുതരമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയരുന്നതെന്ന് പ്രതിപക്ഷം വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സംയുക്ത യോഗങ്ങളും നേതാക്കളുടെ കടുത്ത പ്രസ്താവനകളും പാർലമെന്റിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയ ക്യാമ്പയിനുകളും മാത്രം മതിയാകില്ല. ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതകളാൽ സ്ഥാപിക്കാനും അവ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനും ദീർഘകാലവും സംഘടിതവുമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്.

പ്രതിപക്ഷം ആദ്യം സ്വന്തം സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യം പരിഹരിക്കണം. INDIA സഖ്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ഒരു താൽക്കാലിക കൂട്ടായ്മയായി മാത്രം തുടരാതെ സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കൺവീനർ, പ്രവർത്തനക്ഷമമായ സെക്രട്ടേറിയറ്റ്, ഗവേഷണ സംവിധാനം, സംസ്ഥാനതല ഏകോപനം, പൊതുവായ പ്രചാരണ സംവിധാനം എന്നിവയില്ലാതെ ദേശീയതലത്തിൽ തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുക പ്രയാസമാണ്.

ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും സംബന്ധിച്ച ആശങ്കകൾ പ്രതിപക്ഷം നേരത്തെയും ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം ഉയർത്തി പിന്നീട് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ജനങ്ങളിൽ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ബോധം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു കാലത്ത് പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രധാന ചുമതലകളിലൊന്ന് സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിരന്തരം പരിശോധിക്കുക, ക്രമക്കേടുകൾ കണ്ടെത്തുക, അവ രേഖകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഇന്ന് പല വിഷയങ്ങളിലും ആദ്യം വിവരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമ പ്രവർത്തകരും യൂട്യൂബർമാരും സാധാരണ പൗരന്മാരുമാണ്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകൾ മുതൽ ഉപഭോക്തൃ പ്രശ്നങ്ങൾ വരെ പൊതുജനങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ പിന്നീട് അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന സ്ഥിതിയാണ് പലപ്പോഴും കാണുന്നത്. ഇവിടെയാണ് പ്രതിപക്ഷം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടത്.

ഒരു പ്രശ്നം പാർലമെന്റിൽ ഉന്നയിച്ചതുകൊണ്ടോ വാർത്താസമ്മേളനം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ ഏതാനും ദിവസം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചാരണം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ മാത്രം അത് ജനകീയ വിഷയമായി മാറില്ല. വസ്തുതകൾ ശേഖരിക്കുകയും അവ പരിശോധിക്കുകയും ലളിതമായി ജനങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കുകയും പുതിയ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ തുടർച്ചയായി പിന്തുടരുകയും വേണം.

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ വിവാദങ്ങൾ ഒറ്റ ദിവസംകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതം സൃഷ്ടിച്ചവയല്ല. ബൊഫോഴ്‌സ് വിവാദം ദീർഘകാലം രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി തുടർന്നു. പിന്നീട് ഉയർന്ന അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മാസങ്ങളുടെയും വർഷങ്ങളുടെയും തുടർച്ചയായ പ്രചാരണത്തിലൂടെയാണ് വലിയ പൊതുചർച്ചയായി മാറിയത്.

ഇന്നത്തെ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനെ നേരിടുമ്പോഴും ഇതേ യാഥാർഥ്യം പ്രതിപക്ഷം മനസ്സിലാക്കണം. ആരോപണങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ മറുപടി നൽകും; സ്വന്തം വിശദീകരണങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനങ്ങളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കും. അതിനാൽ ഒരു ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സമീപനം കൊണ്ട് മാത്രം സർക്കാരിനെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിരോധത്തിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

SIR നടപടിക്രമത്തിൽ വ്യാപകമായ ക്രമക്കേടുകൾ നടക്കുന്നുവെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണമെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഓരോ ഘട്ടവും പരിശോധിക്കേണ്ട ബാധ്യതയും പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ട്.

ഗ്യാനേഷ് കുമാർ ഏകപക്ഷീയമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്നോ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് വലിയ തോതിൽ പേരുകൾ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡാറ്റാബേസിന്റെ നിയന്ത്രണം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ. ഓരോ ആരോപണത്തിന്റെയും രേഖകൾ കണ്ടെത്തണം. ആരുടെ പേരാണ് നീക്കപ്പെട്ടത്? എന്ത് കാരണമാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്? അപേക്ഷ നൽകിയത് ആരാണ്? ഫോൺ നമ്പറുകളും OTP സംവിധാനവും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഡാറ്റാ ആക്സസ് എത്രത്തോളം മാറി?—ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് രേഖാപരമായ മറുപടി കണ്ടെത്തണം.

കർണാടകയിലെ അലന്ദ് മണ്ഡലത്തിൽ 6,018 വോട്ടർമാരെ പട്ടികയിൽനിന്ന് നീക്കാനുള്ള അപേക്ഷകൾ സംബന്ധിച്ച് രാഹുൽ ഗാന്ധി നേരത്തെ ഗുരുതരമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അധികൃതർ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ വിശദീകരണവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ആരോപണം ആവർത്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് രേഖകളും അന്വേഷണ വിവരങ്ങളും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരിക.

അതുപോലെ ഡൽഹിയിലെ SIR കരട് പട്ടികയിൽ ഏകദേശം 47.6 ലക്ഷം പേരുകൾ മുൻ പട്ടികയെ അപേക്ഷിച്ച് ഉൾപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ വലിയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിവച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ‘കരട് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടാത്തത്’ എന്നതും അന്തിമമായി ‘വോട്ടവകാശം ഇല്ലാതാക്കിയത്’ എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. അവകാശവാദങ്ങളും എതിർവാദങ്ങളും പരിശോധിച്ച് യഥാർത്ഥ സ്ഥിതി ജനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വഴി.

അലന്ദിൽ സംഭവിച്ചതെന്ത്? വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ Form 7 അപേക്ഷകൾ വലിയ തോതിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് പിന്നിലെ കാരണമെന്ത്? യഥാർത്ഥ വോട്ടർമാരുടെ അറിവില്ലാതെ അപേക്ഷകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഡാറ്റാ ആക്സസിൽ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഭരണപരവും നിയമപരവുമായ കാരണം എന്താണ്? ഇവയെല്ലാം അന്വേഷിക്കാവുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ, ഒരു വാർത്താ സമ്മേളനത്തിൽ ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് പിന്നീട് മാസങ്ങളോളം മൗനം പാലിച്ചാൽ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ ദുർബലമാകും. ആരോപണം ഗുരുതരമാണെങ്കിൽ അന്വേഷണം അതിലും ഗൗരവമുള്ളതായിരിക്കണം.

കോൺഗ്രസിനും മറ്റ് ദേശീയ-സംസ്ഥാന പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഗവേഷകരെയും നിയമവിദഗ്ധരെയും ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റുകളെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിദഗ്ധരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി പ്രത്യേക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാൻ കഴിയും. ഓരോ മണ്ഡലത്തിലെയും വോട്ടർ പട്ടികയിലെ മാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും സംശയകരമായ കേസുകൾ രേഖപ്പെടുത്താനും ബാധിതരായ വോട്ടർമാരുടെ മൊഴികൾ ശേഖരിക്കാനും നിയമപരമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും കഴിയും. അത്തരം പ്രവർത്തനമാണ് ആരോപണത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുന്നത്.

അമേരിക്കയിലെ വാട്ടർഗേറ്റ് മുതൽ ഇന്ത്യയിലെ ബൊഫോഴ്‌സ് വരെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുവന്നത് ഒരു പ്രസ്താവനകൊണ്ടല്ല. മാധ്യമ പ്രവർത്തകരുടെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുടെയും അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങളാണ് അവയുടെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.

 പ്രതിപക്ഷം തിരിച്ചറിയേണ്ട അടിസ്ഥാന പാഠം ആളിക്കത്തിക്കലല്ല, സാവകാശം കത്തിക്കുക എന്നതാണ്. ഓരോ വിഷയത്തെയും ഒന്നു ‘തൊട്ട്’ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം വാർത്തകൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; പക്ഷേ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം സൃഷ്ടിക്കില്ല. ഒരു വിഷയത്തിൽ സർക്കാർ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ വസ്തുതകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കാനും നിയമപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും അവസാനംവരെ പിന്തുടരാനും തയ്യാറാകണം.

SIR-ലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലോ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷവും സിവിൽ സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകരും വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് തെളിവുകളോടെ ജനങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം. അതേസമയം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ വിശദീകരണങ്ങളും രേഖകളും അതേ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

സെപ്റ്റംബർ 30-ലെ യോഗം അതിനുള്ള തുടക്കമാകാം. പക്ഷേ യോഗം അവസാനിക്കുന്നതോടെ പ്രക്ഷോഭവും അവസാനിച്ചാൽ ഒന്നും മാറില്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുന്നത് യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ നിന്നല്ല; ഒരു വിഷയത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നു, എത്ര സ്ഥിരതയോടെ പിന്തുടരുന്നു, എത്ര വ്യക്തമായി ജനങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കുന്നു എന്നതിൽ നിന്നാണ്.

പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളിയും അതുതന്നെയാണ്: ‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് ‘അവസാനം വരെ പിന്തുടരുന്ന’ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം.

‘വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ’ - ട്രംപിന്റെ അധികാര രാഷ്ട്രീയം ലോകക്രമത്തോട് പറയുന്നത്

 

നിയമങ്ങളും രാജ്യാന്തര ഉടമ്പടികളും നിർണയിച്ചിരുന്ന ലോകക്രമത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിയും ഇടപാടുകളും മേൽക്കൈ നേടുന്ന പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കാണോ ലോകം നീങ്ങുന്നത്? യുഎൻ വേദിയിലെ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ വെനിസ്വേല പരാമർശങ്ങളും ഷി ജിൻപിംഗിന് വാഷിംഗ്ടണ്‍ നൽകിയ അസാധാരണ സ്വീകരണവും ഉയർത്തുന്നത് ഈ ചോദ്യമാണ്.

ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ തുറന്നുപറച്ചിലിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്: മറ്റു ഭരണാധികാരികൾ നയതന്ത്രഭാഷയുടെ മറവിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും മറയില്ലാതെ പറയുന്നു. ഇത്തവണ അതിന് വേദിയായത് ലോകക്രമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ രൂപം കൊണ്ട ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പൊതുസഭ തന്നെയായിരുന്നു.

സെപ്റ്റംബർ 22ന് 81-ാമത് യുഎൻ പൊതുസഭയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യവെ, ജനുവരിയിൽ തന്റെ നിർദേശപ്രകാരം അമേരിക്കൻ സൈന്യം വെനിസ്വേലൻ തലസ്ഥാനമായ കാരക്കാസിലേക്ക് കടന്നുകയറി നിക്കോളാസ് മഡുറോയെ പിടികൂടിയ സൈനിക നടപടിയെ ട്രംപ് എടുത്തുപറഞ്ഞു. തുടർന്ന് വെനിസ്വേലയുമായി 65 ബില്യൺ ബാരൽ എണ്ണ ഉൾപ്പെടുന്ന, തന്റെ വാക്കുകളിൽ “ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എണ്ണക്കരാർ” അമേരിക്ക ഒപ്പുവച്ചതായും അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു.

നിയമം ശക്തനെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ളതാണോ, അതോ ശക്തൻ തീരുമാനിക്കുന്നതാണോ നിയമം? ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വേദിയിൽ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഉയർത്തിയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്.

ലോക നേതാക്കൾ പലപ്പോഴും പറയാൻ മടിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് മറയില്ലാതെ പറയും. അതിനെ തുറന്നു പറച്ചിലെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ, ആ തുറന്നു പറച്ചിൽ ലോകക്രമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അതിനെ കേവലം ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ശൈലിയായി തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പൊതുസഭയിൽ വെനിസ്വേലയിലെ അമേരിക്കൻ സൈനിക നടപടിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കവെ ട്രംപ് ഉപയോഗിച്ച ഭാഷ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. “അത് ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു; വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ” എന്ന ആശയം ഒരു അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് യുഎൻ വേദിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി കാരക്കാസിലോ വാഷിംഗ്ടണിലോ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

കാരണം, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ രൂപം കൊണ്ടതു തന്നെ മറ്റൊരു തത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് — ശക്തിയുള്ളവന്റെ ഇഷ്ടമല്ല അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം; ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സൈനിക ശേഷി മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തിനുള്ള ലൈസൻസുമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ട്രംപിന്റെ വാക്കുകൾ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്നത്.

വെനിസ്വേലയിലെ സൈനിക നടപടിയെ എണ്ണക്കരാറുമായി ചേർത്തു വായിക്കാൻ ഇടവരുന്ന തരത്തിലാണ് ട്രംപിന്റെ പ്രസംഗം മുന്നോട്ടുപോയത്. സൈനിക വിജയം, രാഷ്ട്രീയ മാറ്റം, സാമ്പത്തിക നേട്ടം — ഇവയെല്ലാം ഒരേ വിജയകഥയുടെ ഭാഗങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരും: "ഒരു രാജ്യം സൈനികമായി പരാജയപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളിലും വിജയിക്ക് അവകാശമുണ്ടോ?"

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാജ്യാന്തര വ്യവസ്ഥയുടെ ഉത്തരം അങ്ങനെയല്ല. എന്നാൽ “വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ” എന്ന ഭാഷ നമ്മെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് സാമ്രാജ്യങ്ങൾ യുദ്ധ വിജയത്തിന്റെ പേരിൽ ഭൂമിയും സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളും പങ്കിട്ടെടുത്ത കാലത്തേക്കാണ്. അതാണ് ഇവിടെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ സന്ദേശം.

ഒരു അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഇത്തരമൊരു ആശയം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വേദിയിൽ സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ചോദ്യം വെനിസ്വേലയെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല. നാളെ മറ്റൊരു ശക്തരാജ്യം അയൽ രാജ്യത്തേക്ക്  കടന്നു കയറി അതേ ന്യായം പറഞ്ഞാൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് അതിനെ ഏത് ധാർമിക അടിത്തറയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യാനാകും?

അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത ശക്തരായ രാജ്യങ്ങൾ അത് എതിരാളികൾക്ക് ബാധകമാക്കുമ്പോഴല്ല; സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾക്ക് എതിരായിരിക്കുമ്പോഴും പാലിക്കുമ്പോഴാണ്. ട്രംപിന്റെ പ്രസംഗത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസവും അതുതന്നെയാണ്. രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരവും അതിർത്തികളുടെ അഖണ്ഡതയും ശക്തിപ്രയോഗത്തിനെതിരായ നിയന്ത്രണവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ രൂപീകരിച്ച സംഘടനയുടെ വേദിയിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് വിജയിയുടെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷ ഉയരുന്നത്.

ഇറാനെയും ക്യൂബയെയും കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത പരാമർശങ്ങൾ കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ട്രംപിന്റെ വിദേശ നയത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി: ചർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ സമ്മർദ്ദം, സമ്മർദത്തിന് പിന്നിൽ സാമ്പത്തിക ഉപരോധം, അതിനു പിന്നിൽ സൈനിക ശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം.

അമേരിക്കയ്ക്ക് സ്വന്തം സുരക്ഷയും ദേശീയ താൽപര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്. മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങൾക്കും അതേ അവകാശമുണ്ട്. പക്ഷേ, ദേശീയ താൽപര്യം എന്ന വാക്ക് മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരം മറികടക്കാനുള്ള സർവകാല അനുമതി പത്രമാകുമ്പോഴാണ് ലോക ക്രമം അപകടത്തിലാകുന്നത്.

ഇവിടെയാണ് ഷി ജിൻപിംഗിന് ട്രംപ് നൽകിയ അസാധാരണ സ്വീകരണം രാഷ്ട്രീയമായി കൂടുതൽ കൗതുകകരമാകുന്നത്. 

വെനിസ്വേലയോട് വിജയിയുടെ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന അതേ അമേരിക്ക, ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു മഹാശക്തിയായ ചൈനയുടെ പ്രസിഡന്റിന് വാഷിംഗ്ടണില്‍ വിപുലമായ ആദരവും ഔപചാരിക സ്വീകരണവും നൽകുന്നു.

ചൈന അമേരിക്കയുടെ സാധാരണ എതിരാളിയല്ല. വ്യാപാരം മുതൽ സാങ്കേതിക വിദ്യ വരെ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് മുതൽ സെമികണ്ടക്ടറുകൾ വരെ, തായ്‌വാൻ മുതൽ ഇൻഡോ-പസഫിക് വരെ ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള മത്സരം ഇന്നത്തെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലാണ്. 

എന്നിട്ടും ഷിയോടുള്ള സമീപനം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം ട്രംപിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് നോക്കി നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാനാവില്ല. നയതന്ത്രത്തിന്റെയും വ്യാപാരത്തിന്റെയും തന്ത്രപരമായ സ്ഥിരതയുടെയും കണക്കു കൂട്ടലുകൾ അതിലുണ്ടാകാം. 

എന്നാൽ, ദൃശ്യമായ വൈരുധ്യം അവഗണിക്കാനാവില്ല: പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള മഹാശക്തിയോട് ചുവന്ന പരവതാനി; അത്ര ശക്തിയില്ലാത്ത രാജ്യത്തോട് വിജയിയുടെ ഭാഷ. ഇതാണ് ട്രംപ് കാലത്തെ ലോകക്രമത്തെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ഏറ്റവും കടുത്ത വിമർശനങ്ങളിലൊന്ന്.

രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ശക്തി പുതിയ കാര്യമല്ല. ചരിത്രത്തിലുടനീളം ശക്തിയാണ് രാജ്യങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ നിർണയിച്ച പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന്. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളും ആ യാഥാർഥ്യം ഇല്ലാതാക്കിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ അവയുടെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു ...... ശക്തിക്ക് അതിരിടുക. വലിയ രാജ്യത്തിനും ചെറിയ രാജ്യത്തിനും കുറഞ്ഞത് നിയമത്തിന്റെ മുന്നിലെങ്കിലും ഒരേ പരമാധികാരമുണ്ടെന്ന തത്വം സ്ഥാപിക്കുക. ആ തത്വം തകർന്നാൽ ആദ്യം വില കൊടുക്കേണ്ടിവരിക മഹാശക്തികൾക്കല്ല. ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾക്കായിരിക്കും.

ഇന്ന് വെനിസ്വേല. നാളെ മറ്റൊരു രാജ്യം. മറ്റന്നാൾ മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡം.

“എനിക്ക് ശക്തിയുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അവകാശമുണ്ട്” എന്നതാണ് രാജ്യാന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഭാഷയാകുന്നതെങ്കിൽ, യുഎൻ ചാർട്ടർ പുസ്തകത്തിലെ വാക്കുകളായി മാത്രം അവശേഷിക്കും. 

അമേരിക്കൻ ശക്തിയുടെ ചരിത്രം സൈനിക ശേഷിയുടെ മാത്രം ചരിത്രമല്ല. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം അമേരിക്ക നിർമ്മിക്കാൻ സഹായിച്ച സ്ഥാപനങ്ങളും സഖ്യങ്ങളും നിയമങ്ങളും അതിന്റെ ആഗോള സ്വാധീനത്തിന്റെ പ്രധാന അടിത്തറയായിരുന്നു. അതിനാൽ നിയമാധിഷ്ഠിത ലോകക്രമം ദുർബലമാകുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അമേരിക്കയുടെ എതിരാളികൾക്കു മാത്രമായിരിക്കില്ല.

ഇന്ന് അമേരിക്ക ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു മാതൃക നാളെ ചൈനയോ റഷ്യയോ മറ്റൊരു ശക്തിയോ സ്വന്തം താൽപര്യത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചാൽ എന്താകും അമേരിക്കയുടെ മറുപടി? അതാണ് ട്രംപിന്റെ “വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ” എന്ന വാചകം ഉയർത്തുന്ന യഥാർഥ ചോദ്യം.

ട്രംപിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയോ എതിർക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല ഇവിടെ വിഷയം. വിഷയം അതിലും വലുതാണ്. ലോകത്ത് നിയമമാണോ ശക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്, അതോ ശക്തിയാണോ നിയമം നിർണയിക്കേണ്ടത്? ആദ്യത്തേതാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ആശയം. രണ്ടാമത്തേത് ചരിത്രത്തിലെ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ ആശയമായിരുന്നു.

മഹാശക്തികൾ രണ്ടാമത്തെ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചുനടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയ്ക്ക് ശേഷിക്കുക സമ്മേളനങ്ങളും പ്രമേയങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളും മാത്രമായിരിക്കും; അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടും. ഐക്യ രാഷ്ട്ര സഭ ഒരു കൂട്ടം ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് ഒത്തുകൂടാനും സൊറ പറയാനുമുള്ള സ്ഥലമാണെന്ന് ട്രം‌പ് തന്നെ ഒരിക്കല്‍ പരിഹസിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യം ഇവിടെ സ്മരിക്കുന്നു. 

അതുകൊണ്ട് ട്രംപിന്റെ വാക്കുകളെ ഒരു വിവാദ പ്രസംഗത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാത്രം വായിക്കരുത്. അവ ലോകക്രമത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയാണോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. കാരണം, വിജയിയുടെ ഇഷ്ടം തന്നെയാണ് നീതിയെന്ന് ലോകം അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ തോൽക്കുന്നത് വെനിസ്വേല പോലുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു രാജ്യമല്ല.....

തോൽക്കുന്നത് നിയമമായിരിക്കും.... തോൽക്കുന്നത് പരമാധികാരമായിരിക്കും..... ഒടുവിൽ തോൽക്കുന്നത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ മുന്നോട്ടുവച്ച ലോകക്രമം തന്നെയായിരിക്കും.

സംശയങ്ങൾക്ക് അതീതമായിരിക്കണം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ

 

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ മൗനം പരിഹാരമല്ല; ആരോപണങ്ങൾക്ക് സുതാര്യമായ മറുപടിയും സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷത ഉറപ്പാക്കുന്ന നടപടികളുമാണ് വേണ്ടത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ. ജനങ്ങൾ വോട്ടിലൂടെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സർക്കാരുകളാണ് രാജ്യവും സംസ്ഥാനങ്ങളും ഭരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറ പാർലമെന്റോ സർക്കാരോ മാത്രമല്ല; ഓരോ പൗരന്റെയും വോട്ടിനുള്ള അവകാശവും ആ വോട്ട് സ്വതന്ത്രമായും നീതിപൂർവമായും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു എന്ന വിശ്വാസവുമാണ്.

ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രധാന കാവൽക്കാരനാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ. ഭരണകക്ഷിയോടോ പ്രതിപക്ഷത്തോടോ പ്രത്യേക താൽപര്യമില്ലാതെ, നിയമത്തിന്റെയും ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനമായിരിക്കണം അത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ നിഷ്പക്ഷമായിരിക്കണമെന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ആവശ്യമല്ല; ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യമാണ്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടത്. നിലവിൽ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനൊപ്പം സുഖ്ബീർ സിങ് സന്ധുവും വിവേക് ജോഷിയുമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർമാരെന്ന് കമ്മീഷന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സമീപകാല മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, വോട്ടർപട്ടികയുടെ Special Intensive Revision (SIR) ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ സന്ധുവും ജോഷിയും കഴിഞ്ഞ പത്ത് മാസത്തിനിടെ കുറഞ്ഞത് 14 തവണ ഔദ്യോഗികമായി എതിർപ്പുകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചില തീരുമാനങ്ങളും ഉത്തരവുകളും തങ്ങളുടെ അറിവില്ലാതെ ഉണ്ടായെന്നും വോട്ടർമാരെ ചേർക്കുന്നതും ഒഴിവാക്കുന്നതും സംബന്ധിച്ച ചില നടപടികളുടെ നിയമസാധുതയെക്കുറിച്ചും അവർ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയെന്നുമാണ് റിപ്പോർട്ട്.

ഇത് സാധാരണ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമാണോ, അതോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ സംവിധാനത്തിൽ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള പ്രശ്നത്തിന്റെ സൂചനയാണോ എന്നതാണ് വ്യക്തമാകേണ്ടത്.

അതേസമയം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ നിലപാടും പരിഗണിക്കപ്പെടണം. സ്ഥാപനത്തിനുള്ളിലെ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നിരീക്ഷണങ്ങളും സ്വാഭാവികമായ കൂടിയാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെന്നും അന്തിമ തീരുമാനങ്ങൾ ഏകകണ്ഠമായിരുന്നുവെന്നുമാണ് കമ്മീഷൻ വ്യക്തമാക്കിയതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. ഭരണകക്ഷിയായ ബിജെപിയും ആഭ്യന്തര അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ തന്നെ സ്ഥാപനത്തിനുള്ളിലെ ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചയുടെ തെളിവാണെന്ന നിലപാടാണ് മുന്നോട്ടുവച്ചിരിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ആരുടെ രാഷ്ട്രീയ വാദമാണ് ശരി എന്നതല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ സുതാര്യത ഉണ്ടോ എന്നതാണ്.

മൂന്നംഗ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തിലെ രണ്ട് അംഗങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് എതിർപ്പുകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവയുടെ സ്വഭാവം എന്തായിരുന്നു, പിന്നീട് അവ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു, അന്തിമ തീരുമാനങ്ങളിലെത്തിയത് ഏത് നടപടിക്രമത്തിലൂടെയായിരുന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യക്തത ഉണ്ടാകുന്നത് സ്ഥാപനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കുകയേയുള്ളൂ.

പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രതികരണം ഇതിനകം ശക്തമായിട്ടുണ്ട്. ചില പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കൾ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് നീക്കണമെന്നും അറസ്റ്റ് ചെയ്യണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ നീക്കുന്നതിനായി പാർലമെന്റിന്റെ ഇരുസഭകളിലും പ്രമേയം കൊണ്ടുവരാനുള്ള നീക്കവും പ്രതിപക്ഷ INDIA സഖ്യം ആരംഭിച്ചതായി സെപ്റ്റംബർ 24-ലെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു.

എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണവും നിയമപരമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവും രണ്ടാണ്. അറസ്റ്റ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യമാകാം; അതുകൊണ്ടുമാത്രം കുറ്റം തെളിയുന്നില്ല. ആരോപണങ്ങൾക്ക് തെളിവുണ്ടോ, ഏതെങ്കിലും നിയമലംഘനം നടന്നിട്ടുണ്ടോ, ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേതാണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നിയമപരവും ഭരണഘടനാപരവുമായ പരിശോധനകളിലൂടെയാണ് തീരുമാനിക്കപ്പെടേണ്ടത്.

അതേസമയം, പ്രതിപക്ഷം ആരോപിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ ചോദ്യങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നതും ശരിയായ സമീപനമല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തിപ്പിനെ സംബന്ധിച്ച സ്ഥാപനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയിൽ സംശയം ഉയർന്നാൽ അതിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയുന്നത് സുതാര്യതയ്ക്കാണ്.

ഇന്ത്യയിൽ ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷവും വിജയിക്കുന്നവർക്ക് അധികാരം കൈമാറുന്നത് ജനങ്ങളുടെ വോട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് വോട്ടർപട്ടികയിൽ പേര് ചേർക്കുന്നതുമുതൽ വോട്ട് എണ്ണി ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുവരെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും രാഷ്ട്രീയ പക്ഷപാതത്തിന്റെ നിഴൽപോലും ഉണ്ടാകരുത്. അതിലുപരി, അത്തരമൊരു സംശയം ഉയർന്നാൽ അത് പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും വ്യക്തമായ മറുപടി ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുകയും വേണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ഭരണകക്ഷിയുടേതല്ല. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റേതുമല്ല. അത് ഇന്ത്യൻ വോട്ടറുടേതാണ്.

ഒരു പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ചാലും മറ്റൊരു പാർട്ടി പരാജയപ്പെട്ടാലും, “തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നീതിപൂർവമായിരുന്നു” എന്ന് ഇരുപക്ഷത്തിനും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം. ആ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല; ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിലുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം തന്നെയായിരിക്കും.

അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന് രാഷ്ട്രീയമായ ആരോപണ-പ്രത്യാരോപണങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട ആഭ്യന്തര എതിർപ്പുകൾ എന്തായിരുന്നു, അവ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു, വോട്ടർപട്ടികയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിർണായക തീരുമാനങ്ങൾ ഏത് നടപടിക്രമത്തിലൂടെയാണ് കൈക്കൊണ്ടത് എന്നിവയിൽ സാധ്യമായ പരമാവധി സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ആരുടെയും പക്ഷത്താകരുത്. അത് വോട്ടറുടെ പക്ഷത്തായിരിക്കണം. കാരണം, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യത്തിൽ അവസാന വാക്ക് മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണറുടേതല്ല.

പ്രധാനമന്ത്രിയുടേതുമല്ല.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റേതുമല്ല.

അവസാന വാക്ക് ജനങ്ങളുടേതാണ്.

ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അധികാരം; സ്തുതിപാഠകരാകുന്ന മാധ്യമങ്ങൾ

 

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അസ്വസ്ഥത ചോദ്യങ്ങളാണ്. ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ തയ്യാറല്ലാത്ത അധികാരം സുതാര്യതയിൽനിന്ന് അകലുകയാണ്. വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത ഭരണകൂടം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയെയാണ് ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പത്ര സമ്മേളനങ്ങളിൽ നിന്നും ഔദ്യോഗിക പരിപാടികളിൽ നിന്നും വിമർശനാത്മക മാധ്യമങ്ങളെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് വിലക്കുകയും തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് മാത്രം വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയെ സാധാരണ ഭരണ നടപടിയായി കാണാനാവില്ല. അത് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ട വിവരങ്ങളുടെ ഒഴുക്കിനെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി കരുതണം.

പത്രസമ്മേളനം ഭരണാധികാരിയുടെ പ്രസംഗം കേട്ട് കൈയടിച്ച് പിരിയാനുള്ള വേദിയല്ല. ഭരണകൂടത്തോട് ജനങ്ങൾക്ക് ചോദിക്കാനുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ ഉന്നയിക്കുന്ന ഇടമാണ്. അധികാരത്തിലുള്ളവരുടെ വാക്കുകൾ കുറിച്ചെടുത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല മാധ്യമ പ്രവർത്തനം. വാഗ്ദാനങ്ങളും യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം അന്വേഷിക്കണം; നേട്ടങ്ങളുടെ അവകാശവാദങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം; പരാജയങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ ചോദിക്കണം; പൊതുപണത്തിന്റെ വിനിയോഗത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരണം തേടണം; അധികാരത്തിന്റെ മറവിൽ നടക്കുന്ന ക്രമക്കേടുകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. ഇതൊക്കെയാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം.

അത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളെ വാതിലിനു പുറത്തു നിർത്തുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ്: അധികാരം എന്തിനെയാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്? മാധ്യമങ്ങളെയോ, അവർ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെയോ?

ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ ജനങ്ങൾ അറിയണം. അതുപോലെ പരാജയങ്ങളും വീഴ്ചകളും തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളും അറിയണം. ഭരണാധികാരിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് മാത്രം വാർത്തയാവുകയും ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് ജനങ്ങളിൽനിന്ന് മറയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ അത് മാധ്യമ പ്രവർത്തനമല്ല; അധികാരത്തിന്റെ പ്രചാരണ പ്രവർത്തനമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണാധികാരികൾക്ക് മാധ്യമങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ജനങ്ങൾക്ക് ഭരണത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാനുള്ള അവകാശവും.

എന്നാൽ, കുറ്റം അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളുടെ ഭാഗത്ത് മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. ഭരണാധികാരിയുടെ ഓരോ വാക്കിനെയും മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയും ഓരോ നടപടിയെയും ചരിത്ര നേട്ടമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും വീഴ്ചകൾക്ക് മുന്നിൽ കണ്ണടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാധ്യമങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുകയാണ്. അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടവർ അധികാരത്തിന്റെ സ്തുതിപാഠകരായി മാറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് മാധ്യമങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത മാത്രമല്ല; ജനങ്ങളുടെ അറിയാനുള്ള അവകാശം കൂടിയാണ്.

പഴയ രാജകൊട്ടാരങ്ങളിൽ രാജാവിന്റെ അപദാനങ്ങൾ പാടാൻ സ്തുതിപാഠകരുണ്ടായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയല്ല, അവയെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ ജോലി. ജനാധിപത്യകാലത്ത് മാധ്യമങ്ങൾ ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് സ്വയം താഴരുത്. ഭരണാധികാരികളുടെ പ്രസ്താവനകൾക്ക് അലങ്കാരം ചേർത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതല്ല ജേർണലിസം. അധികാരത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി പ്രസക്തമായ ചോദ്യം ചോദിക്കാനും ലഭിക്കുന്ന മറുപടിയെ വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാനും കഴിയുന്നതാണ് അതിന്റെ ശക്തി.

അതിലും അപകടകരമാണ് പണത്തിനും മറ്റ് പ്രതിഫലങ്ങൾക്കും വേണ്ടി വാർത്തയുടെ വേഷത്തിൽ പ്രചാരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. പരസ്യത്തെ വാർത്തയാക്കി മാറ്റുകയും താൽപര്യങ്ങളെ വസ്തുതകളായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ മാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ കച്ചവടച്ചരക്കാക്കുകയാണ്. പണം വാങ്ങിയുള്ള പ്രചാരണം വാർത്തയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ വായനക്കാരനാണ് വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത്. വാർത്തയും പരസ്യവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി ബോധപൂർവം മായ്ച്ചുകളയുന്ന പ്രവർത്തനത്തെ സ്വതന്ത്ര മാധ്യമ പ്രവർത്തനമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാനാവില്ല.

മാധ്യമ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് മാധ്യമങ്ങൾക്ക് എന്തും പറയാനുള്ള അനിയന്ത്രിത അവകാശവുമല്ല. വസ്തുത പരിശോധിക്കുക, ആരോപണങ്ങൾക്ക് മറുപടി തേടുക, തെറ്റുകൾ തിരുത്തുക, വാർത്തയെയും അഭിപ്രായത്തെയും വേർതിരിക്കുക, വ്യക്തിപരമായോ സാമ്പത്തികമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ താൽപര്യങ്ങൾ വാർത്തയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക—ഇവയെല്ലാം അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളാണ്. അധികാരത്തിന്റെ സമ്മർദത്തിനു വഴങ്ങുന്നതു പോലെ തന്നെ സ്വന്തം മുൻവിധികൾക്കനുസരിച്ച് വസ്തുതകളെ വളച്ചൊടിക്കുന്നതും മാധ്യമ ധർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ‘നാലാം തൂൺ’ എന്ന വിശേഷണം മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അലങ്കാരപ്പട്ടമല്ല; വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തലാണ്. അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുക, മറച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുക, പൊതുതാൽപര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുക, ഭരണാധികാരികളുടെ അവകാശവാദങ്ങളെ വസ്തുതകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുക – ഇവ നിർവഹിക്കുമ്പോഴാണ് മാധ്യമങ്ങൾ ആ വിശേഷണത്തിന് അർഹത നേടുന്നത്.

ചോദ്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാൻ മാധ്യമങ്ങളെ വിലക്കുന്നതും അധികാരത്തിന്റെ പ്രീതി നേടാൻ ചോദ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും ഒരേ ജനാധിപത്യരോഗത്തിന്റെ രണ്ട് ലക്ഷണങ്ങളാണ്. ഒന്നിൽ അധികാരം മാധ്യമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; മറ്റൊന്നിൽ മാധ്യമങ്ങൾ സ്വയം അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നു. ഭരണാധികാരികൾ ഓർക്കണം: പത്രസമ്മേളനം രാജസദസ്സല്ല; മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ സ്തുതിപാഠകരുമല്ല.

അധികാരത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകിട്ടുന്നതല്ല മാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിജയമെന്ന് മാധ്യമങ്ങളും ഓര്‍ക്കണം. ആ വാതിലിനകത്ത് കയറി ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഭയമില്ലാതെ ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് മാധ്യമ ധര്‍മ്മം.

ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അധികാരികളും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഭയക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളും ഒടുവിൽ വഞ്ചിക്കുന്നത് ജനത്തെയാണെന്നോര്‍ക്കണം.

അധികാരം മാറിയാൽ ഭരണശൈലിയും മാറണം

 

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരമാറ്റം എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പേരോ അതിന്റെ നായകന്റെ മുഖമോ മാറുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. നിലവിലുള്ള ഭരണരീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും മറ്റൊരു സമീപനത്തിനായുള്ള പ്രതീക്ഷയുമാണ് പലപ്പോഴും ഒരു രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പുതിയൊരു സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മുൻഗാമികളുടെ വീഴ്ചകളുടെ ആവർത്തനമല്ല; സമീപനത്തിലും ശൈലിയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും പ്രകടമായ മാറ്റമാണ്. മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരും വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് ഈ മാനദണ്ഡത്തിലാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പത്രസമ്മേളനങ്ങൾ കേവലം സർക്കാരിന്റെ അറിയിപ്പുകൾ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് കൈമാറാനുള്ള വേദിയല്ല. ഭരണകൂടത്തോട് ജനങ്ങൾക്കുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ലഭിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ വേദി കൂടിയാണത്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ ചോദിക്കുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നില്ല. ചിലത് കടുപ്പമുള്ളതാകാം; ചിലത് അതൃപ്തിയുള്ളതാകാം; ചിലതാകട്ടേ പ്രകോപനപരമായിരിക്കാം; ചില ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തോടുപോലും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, അതൊന്നും ചോദ്യങ്ങളെ മറുചോദ്യങ്ങളിലൂടെ നേരിടാനുള്ള ന്യായീകരണമാകുന്നില്ല.

ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരോട് തിരികെ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും വിമർശനം ഉയരുമ്പോഴെല്ലാം മുൻ സർക്കാരിന്റെ നടപടികൾ അക്കമിട്ട് നിരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് ഭൂഷണമല്ല. പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. മുഖ്യമന്ത്രിയാകട്ടെ സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ നടപടികളെ വിശദീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഈ രണ്ടു ചുമതലകൾ തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് ഭരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തും.

മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി എന്തു ചെയ്തു, മുൻ സർക്കാർ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേക നടപടി സ്വീകരിച്ചു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ചരിത്രപരമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ പ്രസക്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഇന്നത്തെ സർക്കാരിന്റെ ഓരോ നടപടിയെയും ന്യായീകരിക്കാനുള്ള സ്ഥിരം കവചമായി അതിനെ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. മുൻ സർക്കാർ ചെയ്ത ഒരു കാര്യം തെറ്റാണെന്ന് പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ വിമർശിച്ചവർ അധികാരത്തിലെത്തിയശേഷം അതേ രീതി പിന്തുടരുകയും അതിന് ന്യായീകരണമായി മുൻ സർക്കാരിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്താൽ ജനങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും ചോദിക്കും: പിന്നെ ഭരണത്തിൽ വന്ന മാറ്റമെന്താണ്?

ഇവിടെയാണ് പുതിയ സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടുതൽ വലുതാകുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഭരണത്തോടുള്ള അതൃപ്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാറ്റം പ്രതീക്ഷിച്ചവരുടെ പിന്തുണയും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിധിയിൽ പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് അർത്ഥം നൽകേണ്ട ബാധ്യത സർക്കാരിനുണ്ട്. അധികാര മാറ്റത്തെ യഥാർത്ഥ മാറ്റമാക്കി മാറ്റേണ്ടത് ഭരണത്തിന്റെ ശൈലിയിലൂടെയും തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും സുതാര്യതയിലൂടെയും ജനങ്ങളോടുള്ള സമീപനത്തിലൂടെയുമാണ്.

മാധ്യമങ്ങളോടുള്ള സമീപനവും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ എല്ലാവരും ഒരേ സ്വഭാവക്കാരായിരിക്കില്ല. സർക്കാരിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും വിമർശിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകാം. ചോദ്യങ്ങളിൽ മുൻവിധിയോ പ്രകോപനമോ ഉണ്ടെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് തോന്നുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ പക്വത പ്രകടമാകേണ്ടത് അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലാണ്. പ്രകോപനത്തിന് പ്രകോപനമല്ല മറുപടി. വസ്തുതയ്ക്ക് വസ്തുതയും വിമർശനത്തിന് വിശദീകരണവും ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരവുമാണ് നൽകേണ്ടത്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ അധികാരത്തോടുള്ള ശത്രുതയല്ല. അധികാരത്തെ പൊതുജനങ്ങളോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതാക്കി നിലനിർത്തുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണത്. അതിനാൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന മാധ്യമ പ്രവർത്തകനെ എതിരാളിയായി കാണുന്ന മനോഭാവം ഏതൊരു ഭരണകൂടത്തിനും അപകടകരമാണ്. ഭരണാധികാരിക്ക് മാധ്യമങ്ങളുടെ വിമർശനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്; തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ തിരുത്താനും കഴിയും. പക്ഷേ അതെല്ലാം സംയമനത്തോടെയും വസ്തുതകളോടെയും നടത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ സ്ഥാനത്തിന് യോജിച്ച ഗൗരവം നിലനിൽക്കുന്നത്.

വി.ഡി. സതീശൻ ദീർഘകാലം പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ പ്രവർത്തിച്ച നേതാവാണ്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആക്രമണാത്മകമായ ഭാഷയ്ക്കും മൂർച്ചയുള്ള മറുചോദ്യങ്ങൾക്കും അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ, മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കസേര മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഇന്നദ്ദേഹം സർക്കാരിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സ്ഥാനത്തല്ല; സർക്കാരിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ട സ്ഥാനത്താണ്. ഈ സ്ഥാനമാറ്റത്തോടൊപ്പം ഭാഷയിലും സമീപനത്തിലും മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.

അതിലും പ്രധാനമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്കു നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ. പ്രകടന പത്രികയും പ്രചാരണ വേദികളിലെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും അധികാരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മാത്രമാകരുത്. അവ ജനങ്ങളുമായി ഉണ്ടാക്കിയ രാഷ്ട്രീയ കരാറാണ്. അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം അവ നടപ്പാക്കാനുള്ള ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം സർക്കാരിനുണ്ട്. വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പുരോഗതി ജനങ്ങളോട് തുറന്നു പറയുകയും നടപ്പാക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് കാരണം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭരണത്തിന്റെ രീതി.

ഒരു പുതിയ സർക്കാരിന് മുൻ സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും ആ വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞുവരും. ഭരണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിനു ശേഷം ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് പഴയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നല്ല; പുതിയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നാണ്. അതിന് ഉത്തരം നൽകേണ്ടത് പഴയ ഭരണത്തിന്റെ വീഴ്ചകളുടെ പട്ടിക കൊണ്ടല്ല, സ്വന്തം ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെയും തിരുത്തലുകളുടെയും കണക്കുകൊണ്ടാണ്.

പിണറായി വിജയന്റെ ഭരണശൈലിയെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ടാണ് സതീശനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയും ഏറെക്കാലം പൊതുരംഗത്ത് നിലകൊണ്ടത്. അതിനാൽ തങ്ങൾ വിമർശിച്ച അതേ സമീപനങ്ങൾ പുതിയ ഭരണത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന ധാരണയ്ക്ക് ഇടനൽകാതിരിക്കേണ്ട പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വവും പുതിയ നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്. വ്യക്തികളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ഭരണ സംസ്കാരത്തിലെ വ്യത്യാസം ജനങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുക എന്നത്.

അധികാരം ഒരിക്കലും ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമല്ല. മറിച്ച് അധികാരം കൂടുന്തോറും ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടുകയാണ്. വിമർശനം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കാം; മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കടുപ്പമുള്ളതാകാം. എന്നാൽ അതെല്ലാം സഹിച്ചും വിശദീകരിച്ചും തിരുത്തേണ്ടിടത്ത് തിരുത്തിയും മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ശേഷിയിലാണ് ജനാധിപത്യ നേതൃത്വത്തിന്റെ കരുത്ത്.

അതുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശൻ പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ഭരണാധികാരിയുടെ ഭാഷയിലേക്ക് പൂർണമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുചോദ്യങ്ങളല്ല വേണ്ടത്; വ്യക്തമായ മറുപടികളാണ്. മുൻ സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകളല്ല നിരന്തരം ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടത്; സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്. വിമർശകരെ നേരിടുന്നതിലല്ല, വിമർശനങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കുന്ന വീഴ്ചകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിലാണ് ഭരണത്തിന്റെ മികവ് തെളിയേണ്ടത്.

ജനങ്ങൾ ഒരു സർക്കാരിനെ അധികാരത്തിലേറ്റുന്നത് മുൻഗാമികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല; നാടിനെ മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയിൽ ഭരിക്കാനാണ്. ആ ജനവിധി ഒരു അംഗീകാരം മാത്രമല്ല, വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് നിറവേറ്റാനുള്ള സമയം ഭരണകാലം മുഴുവൻ സർക്കാരിനുണ്ട്. എന്നാൽ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷമയും വിശ്വാസവും അനന്തമല്ല.

അധികാരം നൽകിയ ജനങ്ങൾ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. അവർ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്, മറുപടികളും വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്; വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അകലം അളക്കുന്നുമുണ്ട്. ഒടുവിൽ ഒരു സർക്കാരിന്റെ വിധി എഴുതുന്നത് പത്രസമ്മേളനത്തിലെ മറുചോദ്യങ്ങളല്ല....ജനങ്ങളാണ്.