മാർക്കോ റൂബിയോയുടെ ഇന്ത്യാ സന്ദർശനം: യു‌എസ്-ഇന്ത്യാ നയതന്ത്ര ഔപചാരികത മറികടന്നോ?

 

യുഎസ് സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി മാർക്കോ റൂബിയോയുടെ ഇന്ത്യാ സന്ദർശനം ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്ര, സാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് പുതിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതുറക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തം ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടരുന്നതിനിടെ, അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സമീപനത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നതായി വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന ചില മാറ്റങ്ങളാണ് ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമാകുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച്, ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക ഭരണസംവിധാനത്തെക്കാൾ രാജ്യത്തെ വൻകിട വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകളുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകൾക്ക് അമേരിക്ക മുൻഗണന നൽകുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഉയരുന്നത്.

ഇന്ത്യയുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ പരമ്പരാഗത നയതന്ത്ര മര്യാദകൾ പാലിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം ഗൗരവമായി കാണുന്നില്ലെന്ന വിമർശനവും ശക്തമാണ്. ലോകത്തിലെ പ്രധാന സാമ്പത്തിക, സൈനിക ശക്തികളിലൊന്നായി ഇന്ത്യ വളർന്നുവരുമ്പോൾ, അമേരിക്കയുടെ സമീപനം തുല്യപങ്കാളിത്തത്തിന്റേതാണോ അതോ സ്വന്തം സാമ്പത്തിക താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയെ പരിഗണിക്കുന്നതാണോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

ഇന്ത്യയിലെ പ്രമുഖ വ്യവസായിയും റിലയൻസ് ഇൻഡസ്ട്രീസ് ചെയർമാനുമായ മുകേഷ് അംബാനിയാണോ ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ അധികാര കേന്ദ്രമെന്ന തരത്തിൽ അമേരിക്കൻ ശതകോടീശ്വരൻ ഇലോൺ മസ്‌ക് ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചതായുള്ള പരാമർശവും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചർച്ചയാകുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ വൻകിട കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങളുടെ ഭാഗമായാണ് ഈ വിഷയം ഉയരുന്നത്. രാജ്യത്തെ ഊർജം, ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം, ചില്ലറ വ്യാപാരം, ഡിജിറ്റൽ സേവനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ റിലയൻസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള വലിയ വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് നിർണായക സാന്നിധ്യമുണ്ട്.

എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക സ്വാധീനവും ഭരണഘടനാപരമായ അധികാരവും രണ്ടും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളാനുള്ള അധികാരം തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സർക്കാരിനും ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുമാണ്. അതിനാൽ ഒരു വ്യവസായിയുടെ സാമ്പത്തിക സ്വാധീനത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക അധികാരവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായും നയതന്ത്രപരമായും വിവാദങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കാം.

റൂബിയോയുടെ സന്ദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയരുന്ന പ്രധാന വിമർശനം, ഇന്ത്യയിലെ ഔദ്യോഗിക നയതന്ത്ര ചർച്ചകളെക്കാൾ പ്രമുഖ വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നുവെന്നതാണ്. മുംബൈയിലും ഗുജറാത്തിലെ ജാംനഗറിലും റിലയൻസ് ഗ്രൂപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബിസിനസ് ചർച്ചകൾ നടത്താനുള്ള പദ്ധതികളുണ്ടെന്ന റിപ്പോർട്ടുകളാണ് ഈ വിമർശനങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനം. ഇന്ത്യയുടെ വ്യാവസായിക തലസ്ഥാനമായ മുംബൈയും റിലയൻസിന്റെ വൻകിട എണ്ണശുദ്ധീകരണ സമുച്ചയം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ജാംനഗറും അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക താൽപ്പര്യങ്ങളുടെ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറുന്നുവെന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ഉയരുന്നുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ യുഎസ് അംബാസഡർ സെർജിയോ ഗോർ, വിദേശകാര്യ മന്ത്രി എസ്. ജയ്ശങ്കറുമായി റൂബിയോ കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷ പ്രകടിപ്പിച്ചതായും തുടർന്ന് ജയ്ശങ്കർ മുംബൈയിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുമെന്ന വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നതായും പറയപ്പെടുന്നു. ഈ സംഭവവികാസങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തുന്നവർ, ഒരു വിദേശരാജ്യത്തിന്റെ ഉന്നത നയതന്ത്ര പ്രതിനിധിയുടെ സന്ദർശനക്രമത്തിനനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ വിദേശകാര്യ നേതൃത്വത്തിന് പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നത് ശരിയായ സന്ദേശമല്ല നൽകുന്നതെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

അമേരിക്കയിൽ പുതിയ എണ്ണശുദ്ധീകരണശാല സ്ഥാപിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട റിലയൻസ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ സാധ്യതാ പദ്ധതികളാണ് റൂബിയോയുടെ സന്ദർശനത്തിന് പിന്നിലെ പ്രധാന സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യമെന്ന വാദവും ഉയരുന്നുണ്ട്. അമേരിക്കൻ വ്യവസായ മേഖലയിലേക്ക് കൂടുതൽ വിദേശ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കുകയെന്നത് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രധാന സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഊർജം, പെട്രോകെമിക്കൽസ്, ഉൽപ്പാദനം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ വൻതോതിലുള്ള മൂലധന നിക്ഷേപം ഉറപ്പാക്കാനാണ് അമേരിക്ക ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വകാര്യ വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകളിലൊന്നായ റിലയൻസിന് എണ്ണ ശുദ്ധീകരണ, പെട്രോകെമിക്കൽ മേഖലകളിൽ വിപുലമായ അനുഭവസമ്പത്തുണ്ട്. ജാംനഗറിലെ വൻകിട ശുദ്ധീകരണ സമുച്ചയം ഈ രംഗത്തെ കമ്പനിയുടെ സാങ്കേതിക, പ്രവർത്തന ശേഷിയുടെ പ്രധാന ഉദാഹരണമാണ്. അതിനാൽ അമേരിക്കയിലെ പുതിയ വ്യവസായ പദ്ധതികളിൽ റിലയൻസ് പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തം അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടത്തിന് ആകർഷകമായിരിക്കാം. എന്നാൽ,  അമേരിക്കയിൽ പുതിയ റിഫൈനറി സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പദ്ധതിയുടെ വിശദാംശങ്ങളും നിക്ഷേപത്തുകയും അന്തിമ തീരുമാനവും ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിക്കേണ്ടതാണ്.

ഇന്ത്യയും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള വ്യാപാരബന്ധത്തിൽ താരിഫ്, വിപണി പ്രവേശനം, കാർഷിക ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ, വ്യാവസായിക ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ഇറക്കുമതി, സാങ്കേതിക വിദ്യ കൈമാറ്റം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് അമേരിക്ക ഏർപ്പെടുത്തുന്ന ഇറക്കുമതി തീരുവകൾ ഇന്ത്യയിലെ കയറ്റുമതി മേഖലയെ ബാധിക്കുമെന്ന ആശങ്ക നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ വിപണിയിലേക്ക് ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളുടെ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കുന്നതിൽ ട്രംപ് ഭരണകൂടം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നുവെന്നതാണ് വിമർശനം.

ഇതിലൂടെ അമേരിക്കയ്ക്ക് ഇരട്ട സാമ്പത്തിക നേട്ടമുണ്ടാക്കാനാകുമെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. ഒരു വശത്ത് ഇറക്കുമതി നയങ്ങളിലൂടെ ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും മറുവശത്ത് വിദേശ കമ്പനികളുടെ മൂലധനവും സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യവും ഉപയോഗിച്ച് അമേരിക്കയിലെ വ്യവസായ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. എന്നാൽ റൂബിയോയുടെ സന്ദർശനത്തിൽ വ്യാപാര, താരിഫ് വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ലെന്നോ വ്യവസായ നിക്ഷേപങ്ങൾ മാത്രമാണ് സന്ദർശനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നോ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട വിവരങ്ങളില്ലാതെ പറയാനാവില്ല.

അമേരിക്കയുടെ വ്യാവസായിക അടിത്തറ ശക്തിപ്പെടുത്തുക, ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനം വർധിപ്പിക്കുക, തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക, വിദേശ രാജ്യങ്ങളോടുള്ള ഉൽപ്പാദന ആശ്രിതത്വം കുറയ്ക്കുക എന്നിവ ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക നയത്തിലെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളാണ്. ഇതിനായി അമേരിക്കൻ കമ്പനികളുടെ നിക്ഷേപത്തിന് പുറമെ വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മൂലധനവും സാങ്കേതിക വിദ്യയും ആകർഷിക്കാൻ ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യൻ വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് ഈ സാഹചര്യത്തിൽ വലിയ അവസരങ്ങളാണ് തുറന്നു കിട്ടുന്നത്. റിലയൻസ്, അദാനി ഗ്രൂപ്പ്, റൂയിയ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ അന്താരാഷ്ട്ര ബിസിനസ് താൽപ്പര്യങ്ങൾ ഈ ചർച്ചയിൽ പ്രസക്തമാണ്. അമേരിക്കയിലെ നിക്ഷേപങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾക്ക് വലിയ വിപണിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ, ദീർഘകാല ബിസിനസ് സാധ്യതകൾ, ആഗോള വിതരണശൃംഖലകളുമായുള്ള ബന്ധം എന്നിവ നൽകാം.

അതേസമയം, ഇന്ത്യയിൽ നിക്ഷേപിക്കാവുന്ന വൻതോതിലുള്ള മൂലധനം വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നത് ആഭ്യന്തര വ്യവസായ വികസനത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്ന ചോദ്യവും അവഗണിക്കാനാവില്ല. ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള വികസ്വര സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം, ഉൽപ്പാദനമേഖലയുടെ വിപുലീകരണം, ഗവേഷണം, സാങ്കേതികവിദ്യ, ഊർജസുരക്ഷ, തൊഴിൽസൃഷ്ടി തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ വലിയ നിക്ഷേപം ആവശ്യമാണ്.

ഇന്ത്യൻ വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങൾ അമേരിക്കയുൾപ്പെടെയുള്ള വികസിത രാജ്യങ്ങളിൽ വൻതോതിൽ നിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ദീർഘകാല സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച്, ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ, ഉൽപ്പാദന മേഖലയിലെ വെല്ലുവിളികൾ, ചെറുകിട-ഇടത്തരം വ്യവസായങ്ങളുടെ മൂലധനക്ഷാമം, അടിസ്ഥാനസൗകര്യ വികസനത്തിന്റെ ആവശ്യകത എന്നിവ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യൻ കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധനത്തിന്റെ വിനിയോഗം പ്രധാനപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക നയപ്രശ്നമാണ്.

എന്നാൽ, വിദേശനിക്ഷേപം നടത്തുന്നതെല്ലാം ഇന്ത്യയ്ക്ക് നഷ്ടമാണെന്ന നിഗമനവും ശരിയല്ല. ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളുടെ വിദേശ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ലാഭം, സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറ്റം, ആഗോള വിപണിയിലെ മത്സരശേഷി, ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള വരുമാനപ്രവാഹം തുടങ്ങിയവ രാജ്യത്തിന് ഗുണകരമാകാം. അതിനാൽ വിദേശനിക്ഷേപത്തിന്റെ അളവ് മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സ്വഭാവം, സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ, ഇന്ത്യയിലെ ആഭ്യന്തര നിക്ഷേപങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം എന്നിവയും പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.

ഇന്ത്യ-അമേരിക്ക ബന്ധത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യം ഇരുരാജ്യങ്ങളും പരസ്പരം തുല്യമായ തന്ത്രപരമായ പങ്കാളികളായി പരിഗണിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്. ഇന്ത്യയെ ഇൻഡോ-പസഫിക് മേഖലയിലെ പ്രധാന പങ്കാളിയായും ലോകത്തിലെ വലിയ വിപണികളിലൊന്നായും അമേരിക്ക കാണുന്നു. പ്രതിരോധം, സാങ്കേതികവിദ്യ, ഊർജം, വ്യാപാരം, സുരക്ഷ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഇരുരാജ്യങ്ങൾക്കും പരസ്പര താൽപ്പര്യങ്ങളുണ്ട്.

എന്നാൽ അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക, നയതന്ത്ര മുൻഗണനകൾക്ക് ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തര വികസന ആവശ്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടായാൽ അത് തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉയർത്തും. ട്രംപ് ഭരണകൂടം ഇന്ത്യയെ തുല്യപങ്കാളിയെന്നതിലുപരി അമേരിക്കൻ സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനുള്ള ഒരു വിപണിയായും നിക്ഷേപ സ്രോതസ്സായും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രസക്തമാണ്.

ഇന്ത്യൻ വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് വിദേശത്ത് നിക്ഷേപം നടത്താനുള്ള അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതോടൊപ്പം രാജ്യത്തിനകത്തെ ഉൽപ്പാദനം, തൊഴിൽ, സാങ്കേതിക വികസനം എന്നിവയ്ക്ക് ആവശ്യമായ നിക്ഷേപം ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. വിദേശ രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള വ്യാപാര ചർച്ചകളിലും നിക്ഷേപ കരാറുകളിലും ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം മുൻഗണന ലഭിക്കുന്നുവെന്നതും നിർണായകമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വ്യാപാരനയങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിക്കാരെയും ആഭ്യന്തര വ്യവസായങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് നിക്ഷേപ കരാറുകൾക്കൊപ്പം സാധാരണ വ്യവസായികളുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മാർക്കോ റൂബിയോയുടെ ഇന്ത്യാ സന്ദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദങ്ങൾ ഒരു വിദേശകാര്യ സെക്രട്ടറിയുടെ യാത്രാപരിപാടിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. ആഗോള സാമ്പത്തിക ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ വൻകിട കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള സ്വാധീനം എത്രത്തോളം വർധിച്ചുവെന്ന വലിയ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് ഇത് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. 

ഇന്ത്യൻ വ്യവസായികളുടെ ആഗോള വളർച്ച രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെ അടയാളമാണെങ്കിലും, ആ വളർച്ച ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ വികസന ലക്ഷ്യങ്ങളുമായി എങ്ങനെ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്. അമേരിക്കയുടെ വ്യവസായ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് ഇന്ത്യൻ മൂലധനവും സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യവും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന് ആനുപാതികമായ സാമ്പത്തിക, വ്യാപാര, സാങ്കേതിക നേട്ടങ്ങൾ ഇന്ത്യയ്ക്കും ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കണം.

ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയും രാഷ്ട്രീയ പരമാധികാരവും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളായി നിലനിൽക്കണം. വൻകിട വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ അന്താരാഷ്ട്ര താൽപ്പര്യങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ വിദേശനയ മുൻഗണനകളെ മറികടക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ റൂബിയോയുടെ സന്ദർശനം ഇന്ത്യ-അമേരിക്ക ബന്ധത്തിലെ ഒരു സാധാരണ നയതന്ത്ര സംഭവമെന്നതിലുപരി, സാമ്പത്തിക ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ കാലത്ത് ഇന്ത്യയുടെ തന്ത്രപരമായ സ്വയംഭരണവും ദേശീയ താൽപ്പര്യങ്ങളും എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന ചർച്ചയ്ക്കുള്ള അവസരമായി മാറുകയാണ്.

മാറ്റമോ പുനഃസ്ഥാപനമോ? ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നേരിടുന്ന നിർണായക ചോദ്യം

 

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയമാനം കൈവന്നിരിക്കുകയാണ്. മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർക്കെതിരായ പ്രതിഷേധങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെച്ചൊല്ലിയുള്ള ആരോപണങ്ങളും കേവലം ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള പതിവ് രാഷ്ട്രീയ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾക്കപ്പുറം ഗൗരവമേറിയ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. രാജ്യത്ത് നടക്കുന്നത് ഒരു ഭരണമാറ്റത്തിനായുള്ള പോരാട്ടമാണോ, അതോ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്ര സ്വഭാവവും വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണോ എന്നതാണ് അതിൽ പ്രധാനം.

മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർക്കെതിരായ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രക്ഷോഭം 'ഭരണമാറ്റം' ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണെന്നും അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്നും മുതിർന്ന അഭിഭാഷകനും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനുമായ പ്രശാന്ത് ഭൂഷൺ ഒരു പത്രസമ്മേളനത്തിൽ നടത്തിയ പ്രസ്താവനയാണ് പുതിയ വിവാദങ്ങൾക്ക് വഴിതെളിച്ചത്. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ വസതിയിൽ നടന്ന യോഗത്തിൽ ഭൂഷൺ പങ്കെടുത്തിരുന്നു എന്ന സാഹചര്യവും ഈ പ്രസ്താവനയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യം വർധിപ്പിച്ചു.

ഭൂഷന്റെ വാക്കുകളെ കോൺഗ്രസിനെതിരായ രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കാൻ ബിജെപി ശ്രമിച്ചു. രാജ്യത്ത് അരാജകത്വം സൃഷ്ടിച്ച് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള കോൺഗ്രസിന്റെ നീക്കത്തിന്റെ തെളിവാണ് ഈ പ്രസ്താവനയെന്നായിരുന്നു ബിജെപിയുടെ വ്യാഖ്യാനം. പ്രതിരോധമന്ത്രി രാജ്‌നാഥ് സിംഗ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കൾ ഈ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചതോടെ വിവാദം കൂടുതൽ ശക്തമായി.

എന്നാൽ, ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണകൂടത്തെ വിമർശിക്കുന്നതും അതിന്റെ വീഴ്ചകൾ തുറന്നുകാട്ടുന്നതും ജനവിധിയിലൂടെ അധികാരത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണെന്നാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ നിലപാട്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഈ വാദത്തെ പൂർണമായും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.

ഇവിടെ ഉയരുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം 'സർക്കാർ മാറ്റം' എന്നതും 'ഭരണവ്യവസ്ഥയിലെ മാറ്റം' എന്നതും ഒരേ അർത്ഥത്തിലാണോ എന്നതാണ്.

രാഷ്ട്രീയ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇവ രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ ആശയങ്ങളാണ്. സർക്കാർ എന്നത് ഒരു നിശ്ചിത കാലയളവിൽ അധികാരം വിനിയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെയും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെയും സംവിധാനമാണ്. എന്നാൽ ഭരണവ്യവസ്ഥ എന്നത് അധികാരം എങ്ങനെ നേടണം, എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കണം, അതിന് എന്തെല്ലാം നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്ന നിയമങ്ങളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളുടെയും സമുച്ചയമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാകുന്നത്.

2014-ൽ നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബിജെപി അധികാരത്തിലെത്തിയത് നിലവിലുള്ള ഭരണഘടനാ സംവിധാനത്തിന്റെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടിക്രമങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ, തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണരീതിയിലും രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനശൈലിയിലും ഗണ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുവെന്ന വിമർശനം ശക്തമായി ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്.

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ അധികാര കേന്ദ്രീകരണം, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വയംഭരണാധികാരം, അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെ പ്രവർത്തനം, പാർലമെന്ററി നടപടിക്രമങ്ങൾ, ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തിലെ അധികാര ബന്ധങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ വിയോജിപ്പുകളോടുള്ള സമീപനം എന്നിവയെല്ലാം ഈ വിമർശനങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ വരുന്നു.

അതേസമയം, ഈ മാറ്റങ്ങളെ ഭരണപരമായ കാര്യക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുന്നതിനും തീരുമാനങ്ങൾ വേഗത്തിലാക്കുന്നതിനും ശക്തമായ ദേശീയ നേതൃത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുമുള്ള നടപടികളായാണ് ബിജെപിയും അതിന്റെ അനുകൂലികളും അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ, കഴിഞ്ഞ ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനിടെ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തണമെന്നത് രാജ്യത്തെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ തർക്ക വിഷയങ്ങളിലൊന്നായി തുടരുകയാണ്. എന്നാൽ, ഈ സംവാദത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ വിഷയം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരമാറ്റത്തിനുള്ള നിയമാനുസൃത മാർഗം സ്വതന്ത്രവും നീതിയുക്തവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തേണ്ട സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ അത് ഏതെങ്കിലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന വിഷയമായി ചുരുങ്ങുന്നില്ല. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വിശ്വാസ്യതയെ തന്നെ അത് ബാധിക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും തീരുമാനങ്ങളെയും കുറിച്ച് പ്രതിപക്ഷം ഉന്നയിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങൾ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ഭരണകക്ഷിക്ക് അനുകൂലമായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സംശയമാണ് പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയാകുന്നത്. എന്നാൽ ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. ആരോപണം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതയായി മാറുന്നില്ല.

അതേസമയം, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചനയെന്നോ അരാജകത്വത്തിനുള്ള ശ്രമമെന്നോ മുദ്രകുത്തി അവഗണിക്കുന്നതും ജനാധിപത്യത്തിന് ഗുണകരമല്ല. ഇവിടെയാണ് പ്രശാന്ത് ഭൂഷന്റെ പ്രസ്താവനയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിവാദത്തിനപ്പുറം കൂടുതൽ പ്രസക്തമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.

പ്രതിപക്ഷം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് നിലവിലുള്ള ഭരണസംവിധാനത്തെ മാറ്റിമറിച്ച് പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയ ക്രമം സ്ഥാപിക്കണമെന്നാണോ? അതോ ഭരണഘടന വിഭാവനം ചെയ്ത സ്ഥാപനപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും ജനാധിപത്യ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളും പുനഃസ്ഥാപിക്കണമെന്നാണോ? ഈ രണ്ടു ലക്ഷ്യങ്ങളും തമ്മിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം നിലവിലുള്ള ഭരണഘടനാ ക്രമത്തെ നിരാകരിച്ച് അതിന് പകരം മറ്റൊരു സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ വ്യവസ്ഥാപരമായ മാറ്റത്തിനായുള്ള നീക്കമായി വിശേഷിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കാനും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ വിശ്വാസ്യത വീണ്ടെടുക്കാനും ലക്ഷ്യമിടുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തെ അതേ അർത്ഥത്തിൽ വിലയിരുത്താനാവില്ല. അത്തരമൊരു പ്രസ്ഥാനം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു പുനഃസ്ഥാപന ശ്രമമാണ്.

ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഈ വ്യത്യാസത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഭരണഘടനയെ സംരക്ഷിക്കുക, ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കുക, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടിക്രമങ്ങളിൽ സുതാര്യത വർധിപ്പിക്കുക, ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരവിനിയോഗത്തിന് ഫലപ്രദമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുക തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങളാണ് പ്രതിപക്ഷം പ്രധാനമായും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

ഈ ആവശ്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നടപ്പാക്കാനുള്ള പ്രതിബദ്ധത പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ടോ എന്നത് തീർച്ചയായും പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. കാരണം ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല; അധികാരത്തിലിരിക്കുമ്പോഴും പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോഴും ഒരേ തത്വങ്ങൾ പാലിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തയ്യാറാകണം.

ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും അധികാര ദുർവിനിയോഗത്തെക്കുറിച്ചും ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്കും പൂർണമായി ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്ന ആവശ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു പാർട്ടിയുടെ അധികാരലാഭത്തിനുള്ള മുദ്രാവാക്യമായി ചുരുങ്ങരുത്. അത് ഭരണപക്ഷത്തിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഒരുപോലെ ബാധകമായ ജനാധിപത്യ മാനദണ്ഡങ്ങളുടെ പുനരുജ്ജീവനമായിരിക്കണം.

ജനാധിപത്യത്തിൽ സർക്കാർ മാറുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, സർക്കാർ മാറിയാലും ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും നിയമവാഴ്ചയും നിലനിൽക്കണം. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ വിജയം ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേലുള്ള അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരമായി മാറരുത്. അതുപോലെ, ഭരണകക്ഷിയെ എതിർക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടനാ ക്രമത്തെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമായും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടരുത്.

ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെ അധികാരമാറ്റം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അരാജകത്വമല്ല. മറിച്ച് അധികാരമാറ്റത്തിനുള്ള ജനാധിപത്യ സാധ്യതകൾ തുറന്നു വെക്കുന്നതാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയുടെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ പ്രധാന അടയാളങ്ങളിലൊന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭത്തെ 'ഭരണമാറ്റത്തിനായുള്ള ഗൂഢാലോചന' എന്ന ഒറ്റ വിശേഷണത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയവും ഭരണഘടനാപരവുമായ മാനങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന സമീപനമായിരിക്കും.

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന് ഇന്ന് ആവശ്യമുള്ളത് ആരാണ് അധികാരത്തിലെത്തേണ്ടത് എന്ന ചർച്ച മാത്രമല്ല. അധികാരത്തിലെത്തുന്നവർ ഏതെല്ലാം നിയമങ്ങളും ജനാധിപത്യ മര്യാദകളും പാലിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുസമ്മതം കൂടിയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദങ്ങൾക്കതീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് ജനങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടണം. ഭരണപക്ഷത്തിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഒരേ നിയമങ്ങൾ ബാധകമാണെന്ന് ഉറപ്പുവരണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിലും ജനങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടാകണം.

അവസാനമായി, ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന നിർണായക ചോദ്യം മോദി സർക്കാർ തുടരണോ മാറണോ എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഏതു സർക്കാർ അധികാരത്തിലിരുന്നാലും ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾക്കും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും നിയമവാഴ്ചയ്ക്കും പരമപ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്രമം നിലനിൽക്കുമോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരവും ഭരണഘടനാനുസൃതവുമായ ശ്രമത്തെ അരാജകത്വമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനു പകരം അതുയർത്തുന്ന ആശങ്കകൾ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

കാരണം, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തി അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരുടെ സ്ഥിരതയിലല്ല; അവരെ ജനാധിപത്യപരമായി മാറ്റാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ അവകാശത്തിലും അധികാരം മാറുമ്പോഴും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമെന്ന ഉറപ്പിലുമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യം കേവലം 'ഭരണമാറ്റമോ?' എന്നതല്ല; 'ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമോ?' എന്നതുകൂടിയാണ്.

എസ്‌ഐആർ നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്താനുള്ള നടപടിയോ അതോ ബിജെപിയുടെ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമോ?

 

ഇന്ത്യയില്‍ വോട്ടർ പട്ടികയുടെ കൃത്യത ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ നടപ്പാക്കുന്ന പ്രത്യേക തീവ്ര വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണത്തെ (Special Intensive Revision – SIR) നുഴഞ്ഞുകയറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്തി രാജ്യത്തുനിന്ന് പുറത്താക്കാനുള്ള നടപടിയായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ബിജെപിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് പുതിയ വിവാദങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷാ, ബിജെപി ദേശീയ അധ്യക്ഷൻ നിതിൻ നവീൻ എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള മുതിർന്ന നേതാക്കൾ എസ്‌ഐആറിനെ ദേശീയ സുരക്ഷയുമായും അനധികൃത കുടിയേറ്റവുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രസ്താവനകളാണ് നടത്തുന്നത്.

എസ്‌ഐആറിനെതിരെ കോൺഗ്രസ് നേതാവ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയും പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളും നടത്തുന്ന പ്രതിഷേധങ്ങൾ നുഴഞ്ഞുകയറ്റക്കാരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണെന്ന ആരോപണവും ബിജെപി ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെ നിയമപരമായ ലക്ഷ്യവും അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നാടുകടത്താനുള്ള അധികാരവും തമ്മിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്ന വസ്തുതയാണ് ഈ രാഷ്ട്രീയവാദങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രസക്തമാകുന്നത്.

അനധികൃത കുടിയേറ്റം ബിജെപിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിൽ ദീർഘകാലമായി പ്രധാന വിഷയമാണ്. ബീഹാർ, പശ്ചിമ ബംഗാൾ തുടങ്ങിയ അതിർത്തി സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കുപുറമെ ഡൽഹി, ഹരിയാന, മഹാരാഷ്ട്ര എന്നിവിടങ്ങളിലും ഈ വിഷയം പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിൽ അനധികൃത കുടിയേറ്റവും അതിർത്തിസുരക്ഷയും ശക്തമായ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കിയിരുന്നു.

എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ എസ്‌ഐആറിനെ ഈ വിഷയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടെന്ന വിമർശനമാണ് ഉയരുന്നത്. നുഴഞ്ഞുകയറ്റക്കാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരാണ് എസ്‌ഐആറിനെ എതിർക്കുന്നതെന്ന പ്രചാരണത്തിലൂടെ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെയും പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെയും പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത തകർക്കാനാണ് ബിജെപി ശ്രമിക്കുന്നതെന്നതാണ് വിമർശകരുടെ ആരോപണം.

അനധികൃത കുടിയേറ്റത്തെ മതപരമായ ധ്രുവീകരണവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് ഭൂരിപക്ഷ വോട്ടർമാരെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായും ഈ നീക്കത്തെ വിലയിരുത്തുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് പേര് ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്ന ഒരാൾ അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരനാണെന്ന് അതുകൊണ്ടുമാത്രം സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ അധികാര പരിധിയിൽ വരുന്ന വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം അർഹരായ വോട്ടർമാരുടെ പേരുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും അനർഹമായതോ ആവർത്തിച്ചുള്ളതോ കാലഹരണപ്പെട്ടതോ ആയ എൻട്രികൾ നീക്കം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

മരിച്ചവരുടെ പേരുകൾ ഒഴിവാക്കുക, സ്ഥിരമായി താമസം മാറിയവരുടെ വിവരങ്ങൾ പുതുക്കുക, ഒരേ വ്യക്തിയുടെ പേര് ഒന്നിലധികം സ്ഥലങ്ങളിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്തുക, അർഹരായ പുതിയ വോട്ടർമാരെ ഉൾപ്പെടുത്തുക എന്നിവയാണ് ഇത്തരം നടപടികളുടെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ.

അതേസമയം, ഒരാളുടെ പൗരത്വം സംബന്ധിച്ച് അന്തിമ തീരുമാനമെടുക്കുന്നതും അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരനെ നാടുകടത്തുന്നതും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ സാധാരണ വോട്ടർപട്ടിക പരിഷ്കരണ അധികാരങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നില്ല. പൗരത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തർക്കങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളുടെയും അധികാരപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും നടപടിക്രമങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് പരിഗണിക്കേണ്ടത്. ഇവിടെയാണ് ബിജെപിയുടെ രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണവും എസ്‌ഐആറിന്റെ നിയമപരമായ ലക്ഷ്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം ചർച്ചയാകുന്നത്.

എസ്‌ഐആറിന്റെ ലക്ഷ്യം നുഴഞ്ഞുകയറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്തുകയാണെന്ന വാദം ഉയർത്തുന്നവർ ചില അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങൾക്കും മറുപടി നൽകേണ്ടതുണ്ട്. 

വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശങ്ങളിലും നടത്തിയ വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണത്തിലൂടെ എത്ര അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെ ഔദ്യോഗികമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു? അവരിൽ എത്രപേർക്കെതിരെ നിയമനടപടികൾ ആരംഭിച്ചു? എത്ര കേസുകൾ കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയത്തിന് കൈമാറി? എത്ര പേരെ രാജ്യത്തുനിന്ന് നാടുകടത്തി? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ ലഭ്യമാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവരെ ഒന്നടങ്കം നുഴഞ്ഞുകയറ്റക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് വസ്തുതാപരമായി നിലനിൽക്കില്ല.

ബീഹാറിലെ എസ്‌ഐആർ നടപടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സുപ്രീം കോടതിയിലെത്തിയ ഹർജികളും വോട്ടർമാരുടെ അവകാശങ്ങൾ, രേഖാപരിശോധന, പൗരത്വനിർണയം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ അധികാരപരിധി തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഗൗരവമായ നിയമചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിരുന്നു.

വോട്ടർ പട്ടികയിൽ പേര് ഉൾപ്പെടുത്താനുള്ള യോഗ്യത പരിശോധിക്കുന്നതും ഒരാളെ വിദേശ പൗരനായി നിയമപരമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും വ്യത്യസ്ത നടപടിക്രമങ്ങളാണ്. ഈ വ്യത്യാസം അവഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണം ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ തെറ്റിദ്ധാരണ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന ആശങ്കയും ശക്തമാണ്.

എസ്‌ഐആർ നടപടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഏകദേശം 13 കോടി പേരുകൾ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കിയെന്ന കണക്കുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാണ് ചില രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക മാധ്യമ പ്രചാരണങ്ങൾ നടക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഈ കണക്കുകളുടെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥിരീകരണവും അവയുടെ വിഭാഗംതിരിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങളും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രചരിക്കുന്ന കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഏകദേശം 2.8 കോടി പേരെ മരിച്ചവരായും 6.3 കോടി പേരെ സ്ഥിരമായി താമസം മാറിയവരായും ഒരു കോടിയിലധികം പേരെ ആവർത്തിച്ചുള്ള രജിസ്ട്രേഷനുകളായും രേഖപ്പെടുത്തിയതായി അവകാശപ്പെടുന്നു. ഏകദേശം മൂന്ന് കോടി പേരെ പരിശോധനാസമയത്ത് നൽകിയ വിലാസങ്ങളിൽ കണ്ടെത്താനായില്ലെന്നും ചില പ്രചാരണങ്ങൾ പറയുന്നു. എന്നാൽ, വിലാസത്തിൽ കണ്ടെത്താനാകാത്ത എല്ലാവരും നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരാണെന്ന നിഗമനം യുക്തിസഹമല്ല.

തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, വിവാഹം, കുടുംബസാഹചര്യങ്ങൾ, ആഭ്യന്തര കുടിയേറ്റം തുടങ്ങിയ നിരവധി കാരണങ്ങളാൽ ആളുകൾ താമസസ്ഥലം മാറാറുണ്ട്. പരിശോധനാസമയത്ത് വീട്ടിൽ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടോ പഴയ വിലാസത്തിൽ താമസിക്കുന്നില്ലെന്ന കാരണത്താലോ ഒരാളുടെ ഇന്ത്യൻ പൗരത്വം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. അതുപോലെ, വോട്ടർ പട്ടികയിലെ ആവർത്തിച്ചുള്ള എൻട്രികൾ കണ്ടെത്തുന്നതും അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്തുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്.

വോട്ടർപട്ടികയിൽനിന്ന് പേര് നീക്കം ചെയ്തതിനെ പൗരത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതും തെറ്റാണ്. വോട്ടർ രജിസ്ട്രേഷനും പൗരത്വവും തമ്മിൽ നിയമപരമായി നിർണായകമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

വിലാസങ്ങളിൽ കണ്ടെത്താനാകാത്ത ഏകദേശം മൂന്ന് കോടി ആളുകളും അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരാണെന്ന ചിലരുടെ വാദം അംഗീകരിച്ചാൽ ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ രണ്ട് ശതമാനത്തോളം പേർ നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരാണെന്ന അതീവ ഗുരുതരമായ നിഗമനത്തിലേക്കാണ് എത്തേണ്ടിവരിക. അത്രയും വലിയൊരു സംഖ്യയെക്കുറിച്ച് ഔദ്യോഗിക തെളിവുകളില്ലാതെ ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നത് എത്രത്തോളം ഉത്തരവാദിത്വപരമാണെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. മാത്രമല്ല, ഇത്തരമൊരു വാദം ശരിയാണെങ്കിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനുതന്നെ വിശദീകരിക്കേണ്ട നിരവധി കാര്യങ്ങളുണ്ടാകും.

നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കേന്ദ്ര സർക്കാർ വർഷങ്ങളായി അധികാരത്തിലിരിക്കെ ഇത്രയധികം അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാർ എങ്ങനെയാണ് രാജ്യത്ത് തുടരുന്നത്? അതിർത്തി സുരക്ഷയ്ക്കും അനധികൃത കുടിയേറ്റം തടയുന്നതിനുമായി സ്വീകരിച്ച നടപടികളുടെ ഫലമെന്താണ്? ഇതുവരെ എത്ര പേരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, എത്ര പേരെ നാടുകടത്തി? 

ആഭ്യന്തരസുരക്ഷയുടെ ചുമതലയുള്ള കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയത്തിനാണ് ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ മറുപടി നൽകേണ്ടത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി വലിയ സംഖ്യകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതിനു പകരം നിയമപരമായി സ്ഥിരീകരിച്ച കണക്കുകൾ പുറത്തുവിടുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന ആവശ്യത്തിന് പ്രാധാന്യമേറുന്നു.

എസ്‌ഐആറിനെ ആദ്യം ന്യായീകരിച്ചിരുന്നത് വോട്ടർപട്ടികയിലെ പിഴവുകൾ തിരുത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയായിരുന്നു. മരിച്ചവരുടെ പേരുകൾ വോട്ടർപട്ടികയിൽ തുടരണമോ? ഒരാൾക്ക് ഒന്നിലധികം സ്ഥലങ്ങളിൽ വോട്ടർ രജിസ്ട്രേഷൻ അനുവദിക്കണമോ? അർഹതയില്ലാത്ത എൻട്രികൾ നീക്കം ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് ബിജെപി നേതാക്കളും വക്താക്കളും പ്രധാനമായും ഉന്നയിച്ചിരുന്നത്.

എന്നാൽ, രാഹുൽ ഗാന്ധിയും പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളും എസ്‌ഐആറിനെതിരെ പ്രതിഷേധം ശക്തമാക്കിയതോടെ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രം മാറിയെന്നാണ് വിമർശനം. വോട്ടർ പട്ടികയുടെ കൃത്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള വാദങ്ങളിൽനിന്ന് നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരും എതിർക്കുന്നവരും എന്ന രാഷ്ട്രീയ വിഭജനത്തിലേക്കാണ് വിഷയം നീങ്ങിയത്.

വോട്ടർ പട്ടികയിലെ ക്രമക്കേടുകൾ, വോട്ടവകാശം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ആശങ്ക, രേഖകളുടെ അഭാവം മൂലം സാധാരണക്കാർ നേരിടുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ പ്രതിപക്ഷം ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. യുവാക്കൾക്കിടയിൽ തൊഴിലില്ലായ്മ, പരീക്ഷാ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ച, ഭരണസംവിധാനങ്ങളോടുള്ള അവിശ്വാസം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ അസംതൃപ്തിക്ക് കാരണമാകുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് ഈ പ്രചാരണങ്ങൾ നടക്കുന്നത്.

ഈ വിഷയങ്ങളിൽനിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനും പ്രതിപക്ഷ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് സാമുദായികമായ അർത്ഥം നൽകാനുമാണ് നുഴഞ്ഞുകയറ്റ വിഷയം ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്നാണ് വിമർശകരുടെ വിലയിരുത്തൽ. എസ്‌ഐആറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണത്തിലെ മാറ്റത്തെ 2016-ലെ നോട്ട് നിരോധനവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നവരുമുണ്ട്.

നോട്ട് നിരോധനം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ കള്ളപ്പണം തടയുക, വ്യാജ നോട്ടുകൾ ഇല്ലാതാക്കുക, തീവ്രവാദ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക സഹായം തടയുക തുടങ്ങിയ ലക്ഷ്യങ്ങളാണ് പ്രധാനമായും ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെട്ടത്. പിന്നീട് ഡിജിറ്റൽ ഇടപാടുകളുടെ വ്യാപനവും ഔപചാരിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വളർച്ചയും നടപടിയുടെ നേട്ടങ്ങളായി സർക്കാർ വിശദീകരിച്ചു.

ഇതുപോലെ വോട്ടർ പട്ടികയുടെ കൃത്യത ഉറപ്പാക്കാനുള്ള നടപടിയായി അവതരിപ്പിച്ച എസ്‌ഐആറിനെ ഇപ്പോൾ നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്താനുള്ള നീക്കമായി രാഷ്ട്രീയമായി പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കുകയാണെന്നാണ് വിമർശനം. എന്നാൽ, രണ്ട് സാഹചര്യങ്ങളുടെയും നിയമപരവും ഭരണപരവുമായ സ്വഭാവം വ്യത്യസ്തമാണെന്നതും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ വോട്ടർ പട്ടികയുടെ വിശ്വാസ്യത അതീവ പ്രധാനമാണ്. അർഹതയില്ലാത്ത എൻട്രികൾ നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തന്നെ അർഹരായ പൗരന്മാരുടെ പേരുകൾ അന്യായമായി ഒഴിവാക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള സംരക്ഷണവും അനിവാര്യമാണ്.

വോട്ടർപട്ടിക പരിഷ്കരണത്തെ എതിർക്കുന്ന എല്ലാവരും ക്രമക്കേടുകളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരാണെന്നോ, നടപടിയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന എല്ലാവരും വോട്ടവകാശം നിഷേധിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണെന്നോ വിലയിരുത്തുന്നത് ശരിയായ സമീപനമല്ല. 

ഇവിടെ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടത് എസ്‌ഐആർ നടപടികളുടെ സുതാര്യതയും നിയമസാധുതയും പൗരന്മാരുടെ അവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതുമാണ്.

അതോടൊപ്പം, അനധികൃത കുടിയേറ്റത്തെക്കുറിച്ച് സർക്കാർ ഉന്നയിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങൾക്ക് തെളിവുകളും കണക്കുകളും ആവശ്യമാണ്. വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് നീക്കം ചെയ്തവരുടെ എണ്ണം അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരുടെ എണ്ണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചയെ വഴിതെറ്റിക്കും.

എസ്‌ഐആർ നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്താനുള്ള നടപടിയാണെന്ന് ബിജെപി നേതൃത്വം വാദിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനവും നിയമപരമായ അധികാര പരിധിയും ഔദ്യോഗിക കണക്കുകളും വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനും കേന്ദ്ര സർക്കാരും ഇക്കാര്യത്തിൽ വ്യക്തത വരുത്തേണ്ടത് ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങളിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം നിലനിർത്തുന്നതിനും അത്യാവശ്യമാണ്.

ആത്യന്തികമായി, എസ്‌ഐആറിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കം നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടതല്ല. അത് ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ അർഹനായ പൗരന്റെയും വോട്ടവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന അടിസ്ഥാന ജനാധിപത്യ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് എത്തേണ്ടത്.

വോട്ടർപട്ടിക ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടണം. എന്നാൽ, അതിന്റെ പേരിൽ അർഹരായ ഒരാളുടെയും വോട്ടവകാശം നഷ്ടപ്പെടരുത്. അതുപോലെ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടികളെ രാഷ്ട്രീയ ധ്രുവീകരണത്തിനുള്ള ഉപാധിയാക്കുകയും അരുത്.

ഇലോൺ മസ്കിന്റെ സംശയങ്ങളും ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരവും

 

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ വിപണികളിലൊന്നായ ഇന്ത്യയിൽ സാറ്റലൈറ്റ് ഇന്റർനെറ്റ് സേവനം ആരംഭിക്കാനുള്ള ഇലോൺ മസ്കിന്റെ സ്റ്റാർലിങ്ക് പദ്ധതിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന സംശയങ്ങളും വിവാദങ്ങളും കേവലം വാണിജ്യ മത്സരത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. രാജ്യത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ പരമാധികാരം, ആഭ്യന്തര സുരക്ഷ, വിദേശ സാങ്കേതിക കമ്പനികളുടെ നിയന്ത്രണം, ഭൗമരാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഗൗരവമേറിയ വിഷയങ്ങളിലേക്കാണ് ഈ വിവാദം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്.

തന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്‌പേസ് എക്‌സിന്റെ സ്റ്റാർലിങ്ക് സേവനത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന തടസ്സങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ രാജ്യത്തെ വൻകിട വ്യവസായ താൽപ്പര്യങ്ങളാണെന്ന സംശയമാണ് ഇലോൺ മസ്ക് ഉയർത്തുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നത്. റിലയൻസ് ജിയോയുടെ മുകേഷ് അംബാനിയും ഭാരതി എയർടെല്ലിന്റെ സുനിൽ ഭാരതി മിത്തലുമാണ് ഈ സംശയങ്ങളുടെ കേന്ദ്ര സ്ഥാനത്ത്. ഇന്ത്യൻ ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, ബ്രോഡ്‌ബാൻഡ് വിപണികളിൽ ഈ കമ്പനികൾക്കുള്ള ശക്തമായ സ്വാധീനം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, വിപണിയിലെ മത്സരവും വ്യവസായ താൽപ്പര്യങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, സംശയങ്ങൾ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി ഈ കമ്പനികൾ സ്റ്റാർലിങ്കിന്റെ പ്രവേശനം തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്ന് നിഗമനത്തിലെത്തുന്നത് നീതീകരിക്കാനാവില്ല.

ഇന്ത്യയിൽ സ്റ്റാർലിങ്ക് സേവനങ്ങൾ വിപണനം ചെയ്യുന്നതിനായി ജിയോയും എയർടെല്ലും സഹകരണ ധാരണകളിലേക്ക് നീങ്ങിയെന്ന വസ്തുതയും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. അമേരിക്കയുമായുള്ള വ്യാപാര ബന്ധങ്ങളും ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ ഭരണകാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടാകാമെന്ന വിലയിരുത്തലുകൾ നിലനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ, അതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ തെളിവുകളില്ലാതെ നിഗമനങ്ങളിലെത്താനാവില്ല. സ്റ്റാർലിങ്കുമായി വാണിജ്യ സഹകരണത്തിന് തയ്യാറായ കമ്പനികൾ തന്നെ അതിന്റെ പ്രവർത്തനം തടസ്സപ്പെടുത്താൻ രഹസ്യമായി ഇടപെടുന്നുവെന്ന വാദവും കൂടുതൽ പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

അതേസമയം, സ്റ്റാർലിങ്കിന്റെ ഇന്ത്യയിലെ പ്രവർത്തനാനുമതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചർച്ചകളിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നത് ദേശീയ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളാണ്. സാറ്റലൈറ്റ് അധിഷ്ഠിത ഇന്റർനെറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾ പരമ്പരാഗത ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ശൃംഖലകളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ സാങ്കേതിക സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. ഭൂമിയിലെ ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടുമ്പോഴും ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ഇന്റർനെറ്റ് ബന്ധം നിലനിർത്താൻ കഴിയുമെന്നതാണ് ഇവയുടെ പ്രധാന സവിശേഷത. ദുരന്തനിവാരണം, വിദൂരപ്രദേശങ്ങളിലെ ആശയവിനിമയം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഇത് വലിയ നേട്ടമാണ്. എന്നാൽ, അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ ദേശീയ സുരക്ഷയ്ക്ക് വെല്ലുവിളിയാകാനുള്ള സാധ്യതയും അവഗണിക്കാനാവില്ല.

ഇറാനിലെ സംഘർഷങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്റ്റാർലിങ്കിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ഉയർന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ ഈ ആശങ്കകൾക്ക് പുതിയ മാനം നൽകുന്നു. ഇറാൻ ഭരണകൂടം ഇന്റർനെറ്റ് നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയ സാഹചര്യത്തിലും അനധികൃതമായി രാജ്യത്തെത്തിച്ച സ്റ്റാർലിങ്ക് ടെർമിനലുകൾ വഴി ആശയവിനിമയം തുടർന്നുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള സാറ്റലൈറ്റ് ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കാമെന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമായാണ് ഈ സംഭവങ്ങൾ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

എന്നാൽ, ഇറാനിലെ അനുഭവത്തെ ഒരേയൊരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ വിലയിരുത്തുന്നതും ശരിയല്ല. ഭരണകൂടങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ ആശയവിനിമയ സ്വാതന്ത്ര്യം നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ ബദൽ ഇന്റർനെറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾ ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന വാദത്തിനും പ്രസക്തിയുണ്ട്. അതേസമയം, ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങൾ വിദേശരാജ്യങ്ങളുടെ തന്ത്രപരമായ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കോ നിയമവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കോ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയും ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതാണ്. ഈ രണ്ടു വശങ്ങളും പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നയമാണ് ഇന്ത്യ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്.

പ്രത്യേകിച്ച് അതിർത്തി സുരക്ഷ, പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ, ആഭ്യന്തര സംഘർഷങ്ങൾ, ഭീകരവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിദേശ കമ്പനികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ആശയവിനിമയ ശൃംഖലകൾ ഉയർത്തുന്ന വെല്ലുവിളികൾ ചെറുതല്ല. ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സാറ്റലൈറ്റ് ഇന്റർനെറ്റ് സേവനദാതാവ് രാജ്യത്തെ നിയമങ്ങൾക്കും സുരക്ഷാ നിർദേശങ്ങൾക്കും എത്രത്തോളം വിധേയമായിരിക്കും എന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരം ആവശ്യമാണ്.

ഇന്ത്യൻ നിയമപ്രകാരം ആശയവിനിമയ സേവനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടതോ നിയമാനുസൃതമായി നിയന്ത്രിക്കേണ്ടതോ ആയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്റ്റാർലിങ്ക് പോലുള്ള കമ്പനികൾ എങ്ങനെ സഹകരിക്കും? ഉപയോക്താക്കളുടെ വിവരങ്ങൾ എവിടെയാണ് സൂക്ഷിക്കുക? സുരക്ഷാ ഏജൻസികൾക്ക് നിയമപരമായി ആവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കുന്നതിനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ദേശീയ അടിയന്തരാവസ്ഥയിലോ സൈനിക സംഘർഷങ്ങളിലോ വിദേശ സർക്കാരുകളുടെ നിർദേശങ്ങൾ കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ സ്വാധീനിക്കുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും അവ്യക്തമായ ഉറപ്പുകൾ മാത്രം മതിയാകില്ല.

ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ അന്തിമ അനുമതി നൽകുന്നതിന് മുമ്പ് സമഗ്രമായ സുരക്ഷാ പരിശോധന നടത്തേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അതേസമയം, അനുമതി നടപടികളിലെ കാലതാമസവും നയപരമായ അവ്യക്തതയും ഇന്ത്യയുടെ നിക്ഷേപാന്തരീക്ഷത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്ന വസ്തുതയും കാണാതിരിക്കരുത്. പ്രാഥമിക അനുമതികളും അന്തിമ പ്രവർത്തനാനുമതിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുകയും സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സുതാര്യമായി നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെ മറ്റൊരു പ്രധാന വിഷയവും ഉയർന്നുവരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ മേഖല ഏതാനും വൻകിട കമ്പനികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നത് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് ഗുണകരമാകണമെന്നില്ല. ആരോഗ്യകരമായ മത്സരം, ന്യായമായ നിരക്കുകൾ, മികച്ച സേവനങ്ങൾ, പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യകളുടെ പ്രവേശനം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാൻ സർക്കാർ ബാധ്യസ്ഥമാണ്. ദേശീയ സുരക്ഷയുടെ പേരിൽ നിലവിലുള്ള കമ്പനികളുടെ വാണിജ്യ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാനും പാടില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്റ്റാർലിങ്കിനെ സംബന്ധിച്ച തീരുമാനം മസ്കിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിനോ ഇന്ത്യൻ വ്യവസായ ഭീമന്മാരുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കോ വഴങ്ങിക്കൊണ്ടാകരുത്. വ്യക്തമായ നിയമങ്ങളും സാങ്കേതിക പരിശോധനകളും സുരക്ഷാ ഉറപ്പുകളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരിക്കണം തീരുമാനം. വിദേശ നിക്ഷേപകരോട് അനാവശ്യമായ വിവേചനം കാണിക്കാതെയും ദേശീയ താൽപ്പര്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതെയും മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ശേഷിയാണ് ഒരു ശക്തമായ ഭരണകൂടം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത്.

ഇലോൺ മസ്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള വ്യവസായികളിലൊരാളായിരിക്കാം. സ്‌പേസ് എക്‌സ് ബഹിരാകാശ സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയിട്ടുമുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയോ ആഗോള സ്വാധീനമോ ഏതെങ്കിലും രാജ്യത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും പരമാധികാരത്തിനും മുകളിലല്ല. ഇന്ത്യയുടെ വിപണിയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു വിദേശ കമ്പനിയും രാജ്യത്തിന്റെ നിയമവ്യവസ്ഥയും സുരക്ഷാ ആവശ്യകതകളും അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതോടൊപ്പം, ദേശീയ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ ശാസ്ത്രീയവും വസ്തുനിഷ്ഠവുമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുകയും വേണം. തെളിവുകളില്ലാത്ത ഭീതിയോ രാഷ്ട്രീയ മുൻവിധികളോ സാങ്കേതിക പുരോഗതിക്ക് തടസ്സമാകരുത്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആവശ്യമായത് വിദേശ സാങ്കേതിക വിദ്യകളെ അന്ധമായി എതിർക്കുന്ന സമീപനമല്ല; മറിച്ച് അവയെ ദേശീയ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി നിയന്ത്രിക്കാനും പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും കഴിയുന്ന ശക്തമായ നയസംവിധാനമാണ്.

സ്റ്റാർലിങ്ക് വിവാദം ഇന്ത്യയ്ക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്: ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ പരമാധികാരം അതിർത്തികളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. വിവരവിനിമയ ശൃംഖലകളുടെയും ഡാറ്റയുടെയും നിർണായക സാങ്കേതിക അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളുടെയും മേലുള്ള നിയമപരവും തന്ത്രപരവുമായ നിയന്ത്രണവും അതിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്.

മസ്കിന്റെ സംശയങ്ങൾ എത്രത്തോളം ശരിയാണെന്നത് തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടട്ടെ. വ്യവസായ മത്സരത്തിലെ തർക്കങ്ങൾ നിയമാനുസൃതമായ രീതിയിൽ പരിഹരിക്കപ്പെടട്ടെ. എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ സുരക്ഷയും ഡിജിറ്റൽ പരമാധികാരവും ഒരു വ്യവസായിയുടെയും ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനത്തിന്റെയും സമ്മർദ്ദത്തിന് വിധേയമാകരുത്. അതേസമയം, സുരക്ഷയുടെ പേരിൽ അനാവശ്യ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തി സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ വാതിലുകൾ അടയ്ക്കുകയും അരുത്.

രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ട് സാങ്കേതിക പുരോഗതിയെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക എന്നതായിരിക്കണം ഇന്ത്യയുടെ നിലപാട്. ആ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ ദേശീയ താൽപ്പര്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യുദ്ധക്കളം

 

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നിർണായകമായ ഒരു പരീക്ഷണഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെച്ചൊല്ലി ഉയർന്നുവരുന്ന ആശങ്കകളും പ്രതിഷേധങ്ങളും രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയാന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ സംഘർഷഭരിതമാക്കുകയാണ്. ദേശീയ തലസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും പ്രതിഷേധക്കാർക്കെതിരെ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുപകരം കൂടുതൽ സങ്കീർണമായ സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കാണ് രാജ്യത്തെ നയിക്കുന്നത്. ഭരണകൂടവും പ്രതിഷേധക്കാരും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ തുടരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധി എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കുക എളുപ്പമല്ല.

മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ രാജി, വോട്ടർ പട്ടികയുടെ പ്രത്യേക തീവ്ര പരിഷ്കരണ നടപടികൾ (എസ്‌ഐആർ) പിൻവലിക്കൽ, വിവാദമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ പുനഃപരിശോധന തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയാണ് പ്രതിഷേധങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുന്നത്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും വിവിധ ജനകീയ സംഘടനകളും ഈ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടെ വിഷയം കേവലമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ചർച്ചയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.

ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിത്തറ ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്. സ്വതന്ത്രവും നീതിപൂർവകവും സുതാര്യവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെയാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് ജനാധിപത്യപരമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ സംശയങ്ങൾ ഉയരുന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിസ്സാരമായി കാണാനാവില്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ പോലുള്ള ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനങ്ങൾക്ക് അതീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന ബോധ്യം ജനങ്ങൾക്കുണ്ടാകണം. ആ വിശ്വാസത്തിന് വിള്ളലേൽക്കുമ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഫലം മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത കൂടിയാണ്.

അതേസമയം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങളും അവ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ആരോപണങ്ങൾ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ നിയമസാധുത നിഷേധിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ, ഗുരുതരമായ പരാതികൾ ഉയരുമ്പോൾ അവയെ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളെന്ന നിലയിൽ മാത്രം തള്ളിക്കളയുന്നതും ശരിയായ സമീപനമല്ല. സംശയങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകുകയും പരാതികൾ സുതാര്യവും സ്വതന്ത്രവുമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടന ഉറപ്പു നൽകുന്ന അടിസ്ഥാന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. സമാധാനപരമായി അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പൗരന്മാർക്ക് അവകാശമുണ്ട്. ക്രമസമാധാനപാലനത്തിന്റെ പേരിൽ ഈ അവകാശങ്ങൾക്ക് അനാവശ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയ്ക്ക് നിരക്കുന്നതല്ല. പ്രതിഷേധങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിയമാനുസൃതമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാമെങ്കിലും വിമർശനസ്വരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനുള്ള ഉപാധിയായി ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരം മാറരുത്. അത്തരം നടപടികൾ അസംതൃപ്തി കുറയ്ക്കുന്നതിനുപകരം കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കാനാണ് സാധ്യത. 

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ സമീപനത്തിനും നിർണായക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ആശങ്കകൾക്ക് രാഷ്ട്രീയമായ മറുപടികൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ വിമർശനങ്ങളെ ശത്രുതാപരമായ നീക്കങ്ങളായി കാണാതെ ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദത്തിനുള്ള അവസരമായി പരിഗണിക്കാൻ നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ തയ്യാറാകണം. അധികാരത്തിന്റെ ശക്തി തെളിയിക്കുന്നതിലല്ല, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നിലനിർത്തുന്നതിലാണ് ഒരു സർക്കാരിന്റെ യഥാർഥ വിജയം.

ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ പങ്കും അതീവ പ്രധാനമാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള അന്തിമ ഉത്തരവാദിത്തം കോടതികൾക്കുണ്ട്. വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരാതികളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടികളുടെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളും നീതിന്യായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന സമീപനമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. കോടതികളിൽനിന്ന് സമയബന്ധിതമായ പരിഹാരം ലഭിക്കുമോയെന്ന ആശങ്ക നിയമവൃത്തങ്ങളിൽനിന്നുതന്നെ ഉയരുന്നത് ഗൗരവമായി കാണണം. നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം ദുർബലമാകുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനും അഭിലഷണീയമല്ല.

ഭരണഘടനയുടെ സംരക്ഷകരായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സാഹചര്യം അപകടകരമാണ്. നിയമനിർമാണ സഭയും ഭരണ നിർവഹണ സംവിധാനവും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്ത ബോധത്തോടെയും പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുന്നത്. ഈ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ക്ഷതമേൽക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവയുടെ പ്രവർത്തനത്തെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കും.

പാർലമെന്റിലെ ഭൂരിപക്ഷമോ തുടർച്ചയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളോ ജനങ്ങളുടെ എല്ലാ ആശങ്കകൾക്കും മറുപടിയാകുന്നില്ലെന്ന യാഥാർഥ്യം ഭരണകക്ഷി തിരിച്ചറിയണം. ജനാധിപത്യം അഞ്ചു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ നടക്കുന്ന വോട്ടെടുപ്പിൽ അവസാനിക്കുന്ന പ്രക്രിയയല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിലുള്ള കാലയളവിലും ജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കുകയും വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ഭരണനടപടികളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ ഭരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനൊപ്പം ന്യൂനപക്ഷാഭിപ്രായങ്ങളെ മാനിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും ഭരണകൂടത്തിനുണ്ട്.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായ അധികാര സംവിധാനങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ സമീപകാലത്ത് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തി സമയോചിതമായി പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ പോകുമ്പോൾ അത് സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള അവിശ്വാസമായും പിന്നീട് വ്യാപകമായ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയായും മാറാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രതിഷേധങ്ങളെ കേവലം ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമായി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത് ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള സമീപനമല്ല.

ഇവിടെ പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുമ്പോൾ വസ്തുതാപരമായ തെളിവുകളും ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഇടപെടലുകളാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുന്നത് ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയുടെയോ പാര്‍ട്ടിയുടെയോ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളുടെയോ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ പര്‍‌വ്വതീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാകരുത്. അത്തരം ശ്രമങ്ങള്‍ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നേട്ടത്തിനുള്ള ആയുധമായി  മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം കൂടുതൽ ദുർബലപ്പെടുത്തും. ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനപ്പുറം വിശ്വാസ്യതയുള്ള പരിഹാരമാർഗങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കണം.

രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ മാത്രമല്ല ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പങ്കാളികൾ. സിവിൽ സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സാമൂഹിക സംഘടനകളും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമാണ്. അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കാനും വിമർശനങ്ങളെ മാനിക്കാനും ഭരണകൂടം തയ്യാറാകണം. ജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തം വോട്ടെടുപ്പിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ജനാധിപത്യ ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം.

ഇന്ത്യ ഇന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി ഒരു സർക്കാരിന്റെയോ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ളത് മാത്രമല്ല; ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യമാണ്. അതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത് അധികാര പ്രകടനത്തിലൂടെയോ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിലൂടെയോ അല്ല. തുറന്ന സംവാദവും സുതാര്യമായ നടപടികളും സ്വതന്ത്രമായ പരിശോധനയും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധതയുമാണ് മുന്നോട്ടുള്ള വഴി.

ജനാധിപത്യം അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനോ നിലനിർത്തുന്നതിനോ വേണ്ടിയുള്ള നിരന്തര യുദ്ധക്കളമായി മാറരുത്. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും വിയോജിപ്പുകൾക്കും ഒരുപോലെ ഇടമുള്ള പൊതുവേദിയായി അത് നിലനിൽക്കണം. അധികാരത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ഉറവിടം ജനങ്ങളാണെന്ന സത്യം ഭരണകൂടം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നേടുന്ന രാഷ്ട്രീയ വിജയങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയങ്ങളാകില്ല. ജനങ്ങളെ കേൾക്കുകയും അവരുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഭരണ സംവിധാനമാണ് യഥാർഥ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്ത്.

അതുകൊണ്ട്, സംഘർഷത്തിന്റെ പാതയിൽനിന്ന് സമവായത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് രാജ്യത്തെ നയിക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. 

ജനാധിപത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തെരുവിലെ പ്രതിഷേധക്കാരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയല്ല; അവർ ഉയർത്തുന്ന ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വിശ്വസനീയമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടാണ്.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’

 രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അവകാശങ്ങൾക്കായും നീതിക്കായും പോരാടുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ ശബ്ദങ്ങളെ ഒരൊറ്റ വേദിയിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ള കോൺഗ്രസ് നേതാവും ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവുമായ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’    (https://rahulgandhi.in/satyagraha?lang=en) സംരംഭം ശ്രദ്ധേയമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലായി മാറുകയാണ്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനും അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഈ സംരംഭം പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ പരമ്പരാഗത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതിനൊപ്പം അവയ്ക്ക് പ്രായോഗികമായ പരിഹാരങ്ങൾ നിർദേശിക്കാനും കഴിയുമോ എന്നതാണ് ഈ നീക്കത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസക്തി നിർണയിക്കുക.

രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക അനീതികൾക്കും വിവേചനങ്ങൾക്കുമെതിരെ പോരാടുന്ന ജനങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് രാഹുൽ ഗാന്ധി ‘സത്യാഗ്രഹ’ എന്ന പേരിൽ പുതിയ ഡിജിറ്റൽ വേദിക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. തങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും സമരങ്ങളും ഈ വെബ്‌സൈറ്റിലൂടെ പൊതുസമൂഹവുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ ജനങ്ങൾക്ക് അവസരമൊരുക്കുകയാണ് സംരംഭത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം.

ജനങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ ഭൂപടത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുമെന്നും സമാനമായ പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്ന മറ്റുള്ളവരെ കണ്ടെത്താനും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടാനും ഇതിലൂടെ സാധിക്കുമെന്നും രാഹുൽ ഗാന്ധി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പാർലമെന്റിനകത്തും പുറത്തും ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തുമെന്നും ആവശ്യമായ സന്ദർഭങ്ങളിൽ കത്തുകളിലൂടെയും നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളിലൂടെയും ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ നൽകുമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പു നൽകുന്നു.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവെന്ന നിലയിൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവർക്കൊപ്പം നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ നിലപാട് ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുകയും ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നതിനപ്പുറം, ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ശ്രമമായും ഈ സംരംഭത്തെ വിലയിരുത്താം.

‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭത്തിന് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ലഭിച്ച പ്രതികരണം അതിന്റെ പ്രസക്തി വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്. പുറത്തുവന്ന കണക്കുകൾ പ്രകാരം, വെബ്‌സൈറ്റ് ആരംഭിച്ച് മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ 30,000-ത്തിലധികം ആളുകളാണ് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളും പോരാട്ടാനുഭവങ്ങളും പങ്കുവച്ചത്. രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പരിഹാരം കാത്തുകിടക്കുന്ന ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളുടെ വ്യാപ്തിയിലേക്കാണ് ഈ പ്രതികരണം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അസമത്വങ്ങൾ, തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവം, അഴിമതി, ജാതിവിവേചനം, ആരോഗ്യപരിരക്ഷയുടെ അപര്യാപ്തത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവ് തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളാണ് ഇത്തരം പരാതികളിൽ പ്രധാനമായി ഉയർന്നുവരുന്നത്. വികസനപദ്ധതികളും ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കപ്പുറം സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഈ അനുഭവങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വലിയ ജനസംഖ്യയും സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വൈവിധ്യങ്ങളുമുള്ള രാജ്യത്ത് വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരുപോലെ എത്തുന്നില്ലെന്നത് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയാണ്. ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലും പിന്നാക്ക പ്രദേശങ്ങളിലും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തതയും സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങളും ഇപ്പോഴും ഗൗരവമായ പ്രശ്നങ്ങളായി തുടരുന്നു. ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോകുന്ന ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ പൊതുചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ ‘സത്യാഗ്രഹം’ പോലുള്ള വേദികൾക്ക് നിർണായക പങ്കുവഹിക്കാനാകും.

രാജ്യത്ത് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന സർക്കാരുകൾ വികസനനേട്ടങ്ങളും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യവികസനവും ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, ഇത്തരം അവകാശവാദങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ യഥാർഥ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുമായി എത്രത്തോളം പൊരുത്തപ്പെടുന്നുവെന്ന പരിശോധനയും അനിവാര്യമാണ്.

വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലേക്കും എത്തുന്നുണ്ടോ, സർക്കാർ പദ്ധതികളുടെ ഗുണഫലങ്ങൾ അർഹരായവർക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്കെതിരെ പരാതിപ്പെടുന്നവർക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ജനാധിപത്യ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത വിലയിരുത്തുന്നതിൽ പ്രധാനമാണ്.

‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭത്തിന്റെ യഥാർഥ വിജയം നിർണയിക്കുക അതിലൂടെ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്ന പരാതികളുടെ എണ്ണമായിരിക്കില്ല. മറിച്ച്, ആ പരാതികൾക്ക് എത്രത്തോളം പരിഹാരം കണ്ടെത്താനാകുന്നു എന്നതായിരിക്കും പ്രധാന മാനദണ്ഡം. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അസമത്വങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനും പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം ഉയർത്തുന്നതിനും എന്തെല്ലാം പദ്ധതികളാണ് കോൺഗ്രസ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്? ജാതിവിവേചനവും സാമൂഹിക അനീതിയും ഇല്ലാതാക്കാൻ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുന്നതിന് പുറമെ എന്തെല്ലാം പരിഷ്കാരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്? ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ ആരോഗ്യസംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്താനും സാധാരണക്കാർക്ക് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാനും എന്താണ് ബദൽ നയം? അഴിമതി തടയുന്നതിനും ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും എന്തെല്ലാം നടപടികളാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തവും പ്രായോഗികവുമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ രാഹുൽ ഗാന്ധിക്കും കോൺഗ്രസിനും കഴിയേണ്ടതുണ്ട്.

ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയെന്നത് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്തമാണെങ്കിലും അവ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള വിശ്വസനീയമായ ബദൽ അവതരിപ്പിക്കുകയെന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകൾ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ജനവിശ്വാസം ദീർഘകാലത്തേക്ക് നിലനിർത്താനാവില്ല.

കോൺഗ്രസ് ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികളും അവയുടെ ഫലങ്ങളും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രസക്തമാണ്. ജനങ്ങളുടെ പരാതികളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്ത് സംസ്ഥാനതലത്തിലും ദേശീയതലത്തിലും നടപ്പാക്കാവുന്ന നയപരിഷ്കാരങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ‘സത്യാഗ്രഹ’ കൂടുതൽ അർഥവത്താകും.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭം ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കുന്നതായി വിലയിരുത്താം. സാധാരണക്കാരുടെ അനുഭവങ്ങൾക്കും അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ദേശീയതലത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ലഭ്യമാക്കാനുള്ള ശ്രമമെന്ന നിലയിൽ ഈ നീക്കം സ്വാഗതാർഹമാണ്.

എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ മാറ്റമുണ്ടാകില്ല. ശേഖരിക്കുന്ന പരാതികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നയപരമായ നിർദേശങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ഭരണകൂടങ്ങളിൽ സമ്മർദം ചെലുത്തുകയും ആവശ്യമായ നിയമപരിഷ്കാരങ്ങൾക്കായി ഇടപെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം സംരംഭങ്ങൾ യഥാർഥ അർഥത്തിൽ ജനകീയമാകുന്നത്.

രാഹുൽ ഗാന്ധിക്കും കോൺഗ്രസിനും മുന്നിലുള്ള പ്രധാന വെല്ലുവിളിയും ഇതുതന്നെയാണ്. ജനങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തിയും ദുരിതാനുഭവങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണയായി മാറ്റുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ അവയ്ക്ക് വിശ്വസനീയമായ പരിഹാരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ കഴിയണം.

‘സത്യാഗ്രഹ’ ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ ശേഖരിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ വേദിയായി മാത്രം ഒതുങ്ങുമോ, അതോ രാജ്യത്തെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്ന ശക്തമായ ജനാധിപത്യ ഇടപെടലായി വളരുമോ എന്നത് വരുംകാല പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് തെളിയിക്കുക. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം കൊണ്ടുവരാനുള്ള വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ഈ സംരംഭത്തിന് ദീർഘകാല പ്രസക്തിയും ജനവിശ്വാസവും നേടാനാകൂ.

അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ വീണ്ടും ഗ്രൂപ്പ് പോര്; കോൺഗ്രസ് പഠിക്കാത്ത പാഠം

 

"കുരങ്ങ് അപ്പം പങ്കുവെച്ചതുപോലെ" എന്ന് മലയാളത്തിലൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. രണ്ട് പൂച്ചകള്‍ക്ക് ഒരു അപ്പം കിട്ടിയതും അത് തുല്യമായി വീതിക്കാന്‍ അവ തര്‍ക്കിക്കുന്നതും തര്‍ക്കം പരിഹരിക്കാന്‍ ഒരു കുരങ്ങന്റെ അടുത്തു ചെല്ലുന്നതുമാണ് കഥ.  കുരങ്ങന്‍ സന്തോഷപൂര്‍‌വ്വം ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത് അപ്പം രണ്ടായി മുറിച്ച് ഒരു ത്രാസില്‍ വെച്ച് തൂക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നിന് തൂക്കം കൂടി. അതിന്റെ തൂക്കം ശരിയാക്കാനാണെന്ന വ്യാജേന അതില്‍ നിന്ന് അല്പം കുരങ്ങന്‍ കടിച്ചെടുത്തു. അപ്പോള്‍ മറ്റേ കഷണത്തിന് തൂക്കം കൂടി. അതില്‍ നിന്നും കുരങ്ങന്‍ ഒരു കഷണം കടിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ മാറി മാറി കടിച്ചെടുത്ത് അപ്പം മുഴുവന്‍ കുരങ്ങന്‍ അകത്താക്കുകയും ചെയ്തു. പൂച്ചകളാകട്ടേ വിഢികളാകുകയും ചെയ്തു. 

ഈ കഥ ഇവിടെ പറയാനുണ്ടായ കാരണം കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ പുതുതായി ഭരണമേറ്റെടുത്ത വി ഡി സതീശന്‍ നയിക്കുന്ന കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരെ ഐക്യം, അധികാരം കിട്ടിയാലോ അവകാശത്തർക്കവും. എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിനെ വീണ്ടും വേട്ടയാടുന്നത് പഴയ ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയമാണോ?

കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പലപ്പോഴും പുറത്തുനിന്നുള്ള എതിരാളികളല്ല; പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അധികാരത്തെയും സ്ഥാനങ്ങളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന തർക്കങ്ങളാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന നേതാക്കൾ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ പരസ്പരം സംശയിക്കുകയും അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന വിമർശനം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുകയാണ്.

2026ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എൽഡിഎഫിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി യു.ഡി.എഫ് അധികാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ജനവിധി വ്യക്തമായിരുന്നു. 102 സീറ്റുകളുമായാണ് മുന്നണി അധികാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയത്. എന്നാൽ, വിജയാഘോഷത്തിനൊപ്പം തന്നെ മുഖ്യമന്ത്രി ആരാകണമെന്ന ചോദ്യം കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ സങ്കീർണമായി. വി.ഡി. സതീശനൊപ്പം കെ.സി. വേണുഗോപാലിന്റെയും രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെയും പേരുകൾ ചർച്ചയിൽ നിറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഏകദേശം പത്ത് ദിവസത്തെ ചർച്ചകൾക്കും കൂടിയാലോചനകൾക്കും ശേഷമാണ് ഹൈക്കമാൻഡ് സതീശനെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തെരഞ്ഞെടുത്തത്.

ഇവിടെയാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ പഴയ രാഷ്ട്രീയ ദൗർബല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് ‘ടീം യു.ഡി.എഫ്’ എന്ന പ്രതിച്ഛായയിൽ ഒരുമിച്ചുനിന്ന നേതൃത്വം, അധികാരം കൈവന്നപ്പോൾ അതേ ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നതിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്?

മുഖ്യമന്ത്രി തിരഞ്ഞെടുപ്പോടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയവർക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ മറ്റൊരു ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്. സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തി നാലുമാസം പിന്നിടുമ്പോൾ യു.ഡി.എഫ് കൺവീനർ അടൂർ പ്രകാശ് തന്നെ പരസ്യമായി അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

പ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ അറിയിക്കുന്നില്ലെന്നും പല കാര്യങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയാണ് അറിയുന്നതെന്നുമാണ് അടൂർ പ്രകാശിന്റെ ആരോപണം. എം.കെ. മുനീറിനെയും ജി. ദേവരാജനെയും കാബിനറ്റ് പദവിക്ക് തുല്യമായ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നിയമിച്ചതടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രിയോട് അടുത്ത വൃത്തങ്ങൾ ഈ വിഷയങ്ങൾ നേരത്തേ ചർച്ചചെയ്ത് ധാരണയായവയാണെന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിനാൽ ഇവിടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങളാണ് മുന്നിലുള്ളത്.

പ്രശ്നം ഏതാനും പദവികളുടെയോ നിയമനങ്ങളുടെയോ മാത്രം കാര്യമല്ല. ഒരു മുന്നണി സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ സംവിധാനം എത്രത്തോളം കൂട്ടായിരിക്കണം എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന ചോദ്യം.

ജൂലൈയിൽ തന്നെ യു.ഡി.എഫ് ഏകോപനയോഗങ്ങൾ യഥാസമയം ചേരാത്തതിനെക്കുറിച്ചും ഘടകകക്ഷികൾക്കിടയിൽ അതൃപ്തിയുണ്ടെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ബോർഡ്-കോർപ്പറേഷൻ സ്ഥാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഔപചാരിക വേദി ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന പരാതിയും അന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന് ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയം പുതിയ അനുഭവമല്ല. ഒരുകാലത്ത് സംഘടനയുടെ അകത്തെ അധികാര സമവാക്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. നേതാക്കൾ മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം; പഴയ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ പേരുകളും രൂപങ്ങളും മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ നേതൃസ്ഥാനങ്ങളും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വടംവലി പൂർണമായി അവസാനിച്ചോയെന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നു.

എന്നാൽ, നിലവിലെ എല്ലാ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയും ‘സതീശനെ താഴെയിറക്കാനുള്ള നീക്കം’ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ ഇപ്പോഴുള്ള തെളിവുകൾ മതിയാകില്ല. ലഭ്യമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് അടൂർ പ്രകാശ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ തീരുമാനമെടുക്കൽ രീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും കൂടിയാലോചനയുടെ അഭാവമെന്ന ആരോപണവുമാണ്. അതിനപ്പുറമുള്ള അധികാരമാറ്റ നീക്കങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലായോ ആരോപണമായോ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കാണാനാകൂ.

അതേസമയം, ഇത്തരം അതൃപ്തികൾ പരിഹരിക്കാതെ നീണ്ടാൽ അവ ഗ്രൂപ്പ് പോരിലേക്കും അധികാരത്തർക്കത്തിലേക്കും വളരാനുള്ള സാധ്യത കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥർ നേതാക്കളോ ഗ്രൂപ്പുകളോ അല്ല; വോട്ടർമാരാണ്. അവർ നൽകുന്ന അധികാരം അഞ്ചുവർഷത്തേക്ക് പരസ്പരം പോരടിക്കാനുള്ള ലൈസൻസല്ല. ഭരണത്തിനും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഒരു മുന്നണിയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് അസാധാരണമല്ല. ജനാധിപത്യ പാർട്ടികളിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നേതൃത്വമത്സരങ്ങളും സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അവ ഭരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ബാധിക്കുകയും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിരന്തരമായ അധികാരപ്പോരായി മാറുകയും ചെയ്താൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവില ഒടുവിൽ പാർട്ടിക്കുതന്നെ നൽകേണ്ടിവരും.

കോൺഗ്രസിന് മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം അതുകൊണ്ട് വളരെ ലളിതമാണ്: അധികാരം ലഭിച്ച ശേഷം ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തൻ എന്ന് തെളിയിക്കണോ, അതോ ജനങ്ങൾ നൽകിയ അധികാരം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കണോ?

പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അധികാരത്തിലെത്തിയാൽ ഉൾപ്പോരിലേക്ക് വഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന പൊതുധാരണ ശക്തിപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ ഗുണം രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾക്കായിരിക്കും. അതിനെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിന്റേതാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശനും അദ്ദേഹത്തെ വിമർശിക്കുന്ന നേതാക്കളും തമ്മിലുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ തർക്കത്തിന്റെ അന്തിമഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം ഒരു പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര വൈരങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ജനകീയ അംഗീകാരമല്ല.

ജനവിധി അധികാരം നൽകും; ആ അധികാരം നിലനിർത്താനുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത നൽകേണ്ടത് ഭരണവും ഐക്യവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് മറന്നാൽ എതിരാളികൾ തോൽപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു പാർട്ടി സ്വയം ദുർബലമാകും.

ഗാന്ധിയെ ഓർക്കുക മാത്രമല്ല ഗാന്ധി മാര്‍ഗത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും വേണം

 

അഹിംസയും സത്യവും സഹിഷ്ണുതയും വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാകുമ്പോൾ, ഒക്ടോബർ 2 വീണ്ടും ഒരു ഗാന്ധിജയന്തി ദിനമായി നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു. രാഷ്ട്രപിതാവ് മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ 157-ാം ജന്മവാർഷികം ആചരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുകയും പ്രതിമകളിൽ ഹാരമണിയിക്കുകയും പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഗാന്ധിയൻ മൂല്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലപ്പുറം ഒരു ചോദ്യം നാം നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട് — നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഗാന്ധി ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?

ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യുദ്ധവും സംഘർഷവും തുടരുന്ന കാലത്താണ് അതേ ലോകത്തു തന്നെ ഗാന്ധി ജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത്. സമാധാനത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും ഗാന്ധിയൻ സന്ദേശം ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണെന്ന് രാഷ്ട്രപതി ദ്രൗപദി മുർമുവും ഗാന്ധിജയന്തി സന്ദേശത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

സത്യവും അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ജീവിതസന്ദേശമായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ തെരുവുകളിൽ അരങ്ങേറിയ രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാർത്ഥി-യുവജന സംഘടനകൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ, ഗാന്ധിജയന്തി മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന അഹിംസയുടെ സന്ദേശത്തിന് നേർവിപരീതമായ കാഴ്ചയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്.

തിരുവനന്തപുരം പാളയത്ത് യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരും എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരും തമ്മിലുണ്ടായ സംഘർഷത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും കല്ലുകളും തീ പന്തങ്ങളും മറ്റും എറിഞ്ഞതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പറയുന്നു. സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 80 എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരെയും 80 യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടെന്നും പറയുന്നു. ആരാണ് ആദ്യം അക്രമത്തിന് തുടക്കമിട്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും പരസ്പരം ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ച് ഏകപക്ഷീയമായ നിഗമനത്തിലെത്തുന്നത് ശരിയാകില്ലെങ്കിലും, ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല. വിയോജിപ്പിനെ നേരിടാനുള്ള മാർഗമായി അക്രമം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം നമ്മുടെ യുവതലമുറയെ എവിടേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

ഗാന്ധി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ നേതാവ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. അധികാരത്തിന്റെയും അക്രമത്തിന്റെയും മുന്നിൽ സാധാരണ മനുഷ്യനും നിവർന്നു നിൽക്കാമെന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആയുധമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ കൈകളിലും അതിശക്തമായ രണ്ട് ആയുധങ്ങളുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു — സത്യവും അഹിംസയും. പക്ഷെ, കേരളത്തിലെ യുവതലമുറ അതെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് കാണിക്കുന്ന അക്രമ രാഷ്ട്രീയം കേരളത്തെ മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തെയൊട്ടാകെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

അഹിംസ ഗാന്ധിക്ക് ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അനീതിക്കെതിരെ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളാനുള്ള മാർഗമായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹം കീഴടങ്ങലായിരുന്നില്ല; അധികാരത്തിന്റെ തെറ്റുകൾക്കു മുന്നിൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ പണയംവയ്ക്കില്ലെന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ലക്ഷ്യം പോലെ തന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള മാർഗവും പ്രധാനമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ യുവ തലമുറ ഗാന്ധിയെ വീണ്ടും വായിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണവും അതുതന്നെയാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ശത്രുതയായി മാറുകയും മതത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും ദേശീയതയുടെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും പേരിൽ മനുഷ്യർ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ എതിരാളിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനു പകരം അയാളുമായി സംവദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗാന്ധിയൻ സമീപനം പ്രസക്തമാണ്. 

വിദ്യാർത്ഥി രാഷ്ട്രീയം ആശയങ്ങളുടെ സംവാദവേദിയാകണം. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായമുള്ളവരോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വാദിക്കാനും ജനാധിപത്യപരമായി പ്രതിഷേധിക്കാനും യുവാക്കളെ പരിശീലിപ്പിക്കേണ്ട ഇടങ്ങളാണ് ക്യാമ്പസുകൾ. കല്ലും കുപ്പിയും തീപ്പന്തവും കൈയാങ്കളിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല; വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കുകയും വിയോജിപ്പുകളെ സഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തലമുറയെ വളർത്താനുള്ള അവസരമാണ്.

ഗാന്ധിയുടെ അഹിംസ ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല. ശക്തമായ അനീതിക്കെതിരെ പോലും എതിരാളിയെ ശാരീരികമായി ഇല്ലാതാക്കാതെ പ്രതിരോധിക്കാമെന്ന രാഷ്ട്രീയ ആശയമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത് ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽ എത്രത്തോളം അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ജനാധിപത്യബോധവും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ദിനം കൂടിയാകണം അത്.

എസ്‌എഫ്‌ഐയുടെ കൊടിക്കീഴിൽ പ്രതിഷേധത്തിനിറങ്ങിയവരുടെ അക്രമം അതിരുവിട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ഇരയായത് പൊതുമുതൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല; സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ഭക്ഷണം പോലും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വിശപ്പടക്കാൻ കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കിയ ആഹാരത്തോടുപോലും കരുണ കാണിക്കാത്ത അക്രമരാഷ്ട്രീയം എന്ത് സന്ദേശമാണ് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് നൽകുന്നതെന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.

ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അഹിംസയെയും സഹിഷ്ണുതയെയും കുറിച്ച് സമൂഹം സംസാരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ചർച്ചയാകുന്നത്. പ്രതിഷേധിക്കാനും അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ജനാധിപത്യം അവകാശം നൽകുന്നു; എന്നാൽ, കുട്ടികളുടെ ഭക്ഷണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പൊതുസമ്പത്തും മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നത് ആ ജനാധിപത്യാവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമത്തെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്ന പ്രവണതയെക്കുറിച്ച് സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും ഗൗരവമായി ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ഇത്തരം അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന പാര്‍ട്ടിയും അതിന്റെ നേതാക്കളും ഇതിന് ഉത്തരവാദികളാണ്. രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ യുവാക്കളിൽ വളർത്തുന്ന സംസ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. നേതാക്കളെ അന്ധമായി പിന്തുടരുന്നതിന് പകരം, “ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ, എന്റെ പ്രതിഷേധം മറ്റൊരാളുടെ അവകാശത്തെ ലംഘിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്ന യുവത്വമാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.

ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണ്: എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലല്ല, അക്രമത്തെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം നിലപാട് ഉറച്ചുപറയാൻ കഴിയുന്നതിലാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയം.

ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാര സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ആദ്യം വേണ്ടത് ആഭ്യന്തര പരിഷ്‌കാരം

 

മൂന്നാം മോദി സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക നയത്തിൽ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാര കരാറുകൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമാണ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ പ്രധാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളുമായി വ്യാപാര വാതിലുകൾ കൂടുതൽ തുറക്കുന്നതിലൂടെ കയറ്റുമതി വർധിപ്പിക്കാനും ഇന്ത്യയെ ആഗോള ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കാനും കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ. എന്നാൽ, ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുകയാണ്: കരാറുകൾ ഒപ്പു വെച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആഗോള വിപണിയിൽ മത്സരിക്കാൻ കഴിയുമോ?

വാഷിംഗ്ടണ്‍ ആസ്ഥാനമായ സെന്റർ ഫോർ സ്ട്രാറ്റജിക് ആൻഡ് ഇന്റർനാഷണൽ സ്റ്റഡീസ് (CSIS) പുറത്തുവിട്ട പുതിയ വിലയിരുത്തൽ ഈ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ഓസ്‌ട്രേലിയ, യുഎഇ എന്നിവയുമായുള്ള കരാറുകൾക്ക് ശേഷം ഉഭയകക്ഷി വ്യാപാരവും ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിയും ഗണ്യമായി വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം വ്യാപാരത്തിൽ ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ പങ്കിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടായിട്ടില്ല. അതായത്, എഫ്‌ടിഎകൾ വ്യാപാരം കൂട്ടാൻ സഹായിച്ചെങ്കിലും ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാരഘടനയെ അതിവേഗം മാറ്റിമറിച്ചുവെന്നതിന് തെളിവുകൾ പരിമിതമാണ്.

വിപണി ലഭ്യമല്ലാത്തതല്ല പ്രശ്നം; ലഭിക്കുന്ന വിപണിയിൽ മത്സരക്ഷമമായി ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ എത്തിക്കാനുള്ള ശേഷിയാണ് നിർണായകം. ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കൽ, തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ പ്രായോഗികത, വിശ്വസനീയവും മത്സരക്ഷമവുമായ വൈദ്യുതി, വ്യവസായങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ജല ലഭ്യത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, നികുതി-നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളുടെ ലളിതവൽക്കരണം, വ്യാപാര തർക്കങ്ങൾക്ക് വേഗത്തിലുള്ള നിയമ പരിഹാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ വൈകുമ്പോൾ ഒരു വ്യാപാര കരാറിനും അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല.

2014-ൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രഖ്യാപിച്ച ‘മെയ്ക്ക് ഇൻ ഇന്ത്യ’യുടെ അനുഭവവും ഈ യാഥാർഥ്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിന്റെ പ്രധാന ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകമായി ഉൽപ്പാദന മേഖലയുടെ ജിഡിപി വിഹിതം ഏകദേശം 13 മുതൽ 15 ശതമാനം വരെയുള്ള പരിധിയിൽ തന്നെ തുടരുന്നതായി CSIS ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സംരക്ഷണാത്മക താരിഫുകളും നോൺ-ടാരിഫ് നിയന്ത്രണങ്ങളും മാത്രം ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെ ആഗോള നിലവാരത്തിലുള്ള മത്സരശേഷിയിലേക്ക് ഉയർത്തിയില്ലെന്ന വിമർശനം അതിനാൽ അവഗണിക്കാനാവില്ല.

പിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ സമീപനത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ മാറ്റമുണ്ടായി. യുഎഇ, ഓസ്‌ട്രേലിയ എന്നിവയുമായുള്ള കരാറുകൾക്ക് പിന്നാലെ യൂറോപ്യൻ ഫ്രീ ട്രേഡ് അസോസിയേഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രധാന പങ്കാളികളുമായി വ്യാപാരബന്ധം കൂടുതൽ തുറക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ വേഗത്തിലായി. ബ്രിട്ടൻ, ഒമാൻ, ന്യൂസിലാൻഡ്, യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ തുടങ്ങിയവരുമായുള്ള വ്യാപാര ചർച്ചകളും കരാറുകളും ഈ പുതിയ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ മാറ്റം ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിപണിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതും അതിലൂടെ വിജയകരമായി കടന്നുകയറുന്നതും രണ്ടാണ്.

ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് കുറഞ്ഞ തീരുവയിൽ വിദേശ വിപണികളിലെത്താൻ കഴിയുന്നത് വലിയ അവസരമാണ്. അതേസമയം, അതേ കരാറുകൾ വിദേശ കമ്പനികൾക്കും ഇന്ത്യൻ വിപണിയിൽ കൂടുതൽ പ്രവേശനം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട് എഫ്‌ടിഎ ഒരു സമ്മാനം മാത്രമല്ല; ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തിന്റെ യഥാർഥ മത്സരശേഷി പരീക്ഷിക്കുന്ന വേദി കൂടിയാണ്.

ഉൽപ്പാദനച്ചെലവ് കൂടുതലാണെങ്കിൽ, വൈദ്യുതി അനിശ്ചിതമാണെങ്കിൽ, ചരക്കു നീക്കം ചെലവേറിയതാണെങ്കിൽ, ഭൂമി ലഭ്യമാക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, കരാർ തർക്കങ്ങൾ കോടതികളിൽ നീണ്ടുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, ലോകത്തിലെ എത്ര രാജ്യങ്ങളുമായി എഫ്‌ടിഎ ഒപ്പിട്ടാലും ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിക്കാരന് അതിന്റെ മുഴുവൻ പ്രയോജനം ലഭിക്കില്ല. മറിച്ച് കുറഞ്ഞ ചെലവിലും ഉയർന്ന കാര്യക്ഷമതയിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിദേശ കമ്പനികൾ ഇന്ത്യൻ വിപണിയിലെ അവസരങ്ങൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇതിനൊപ്പം ആഗോള വ്യാപാര രംഗവും കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകുകയാണ്. അമേരിക്കയിലെ ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ താരിഫ്-കേന്ദ്രിത സമീപനവും വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ ശക്തിപ്പെടുന്ന സാമ്പത്തിക ദേശീയതയും പഴയ ‘തുറന്ന ആഗോള വ്യാപാരം’ എന്ന ആശയത്തെ സമ്മർദത്തിലാക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് രാജ്യങ്ങൾ പുതിയ വ്യാപാര പങ്കാളികളെ തേടുമ്പോൾ മറുവശത്ത് തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകളിൽ ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെ സംരക്ഷിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്കും ഈ രണ്ടിനുമിടയിൽ സൂക്ഷ്മമായ സന്തുലനം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ചർച്ച ‘സംരക്ഷണവാദമോ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരമോ?’ എന്ന ലളിതമായ ചോദ്യത്തിൽ ഒതുങ്ങരുത്. യഥാർഥ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്: തുറന്ന വിപണിയിൽ മത്സരിച്ച് ജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സൃഷ്ടിക്കാനാകുന്നുണ്ടോ?

അതിന് ഡൽഹിയിലെ തീരുമാനങ്ങൾ മാത്രം പോരാ. ഭൂമി, വൈദ്യുതി, ജലം, തൊഴിൽ, പ്രാദേശിക അനുമതികൾ തുടങ്ങിയ വ്യവസായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വിഷയങ്ങളിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്കും നിർണായക പങ്കുണ്ട്. വിദേശ നിക്ഷേപകരെ ആകർഷിക്കാൻ പ്രത്യേക ഇളവുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടൊപ്പം സാധാരണ വ്യവസായിക്കും വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ബിസിനസ് അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം.

എഫ്‌ടിഎകൾ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അവസരങ്ങളുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല. പക്ഷേ ആ വാതിലിന് അപ്പുറം വിജയം ഉറപ്പാക്കുന്നത് കരാറിലെ ഒപ്പുകളല്ല; ഉൽപ്പാദനക്ഷമത, കുറഞ്ഞ ചെലവ്, മികച്ച അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, സ്ഥിരതയുള്ള നയങ്ങൾ, വേഗത്തിലുള്ള നീതിന്യായ സംവിധാനം, മത്സരക്ഷമമായ വ്യവസായ അന്തരീക്ഷം എന്നിവയാണ്.

കരാറുകളുടെ എണ്ണം സാമ്പത്തിക വിജയത്തിന്റെ അളവുകോലാകരുത്. അവ ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ത്യ എത്ര പുതിയ വിപണികൾ പിടിച്ചെടുത്തു, എത്ര തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു, ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ ജിഡിപി വിഹിതം എത്ര ഉയർത്തി, ആഗോള മൂല്യശൃംഖലകളിൽ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളുടെ സ്ഥാനം എത്ര ശക്തിപ്പെടുത്തി എന്നതായിരിക്കണം യഥാർഥ മാനദണ്ഡം.

ലോകവുമായി കരാറുകൾ ഒപ്പിടുന്നത് താരതമ്യേന എളുപ്പമാണ്; സ്വന്തം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ലോകത്തോട് മത്സരിക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കുന്നതാണ് കഠിനം. ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത സാമ്പത്തിക പരീക്ഷണം അവിടെയാണ്.

‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയം കൊണ്ട് പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുമോ?

 

യോഗങ്ങളും പ്രസ്താവനകളും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രചാരണങ്ങളും മാത്രം പോരാ; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകൾ ആരോപിക്കുന്നുവെങ്കിൽ വസ്തുതകൾ കണ്ടെത്തി ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ നിരന്തരം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ അധ്വാനമാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന് വേണ്ടത്.

ഒരു വിഷയം ഉയർത്തുക, ഏതാനും ദിവസം അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക, പിന്നെ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുക—ഇതാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമീപനമെങ്കിൽ, പാർട്ടികൾ എത്രതവണ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നാലും അതിൽനിന്ന് ശക്തമായ ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടും?

വോട്ടർ പട്ടികയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇന്റൻസീവ് റിവിഷനെ (SIR) ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിവാദങ്ങളും ചീഫ് ഇലക്ഷൻ കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെതിരായ പ്രതിപക്ഷ ആരോപണങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യാൻ സെപ്റ്റംബർ 30-ന് ഡൽഹിയിൽ INDIA സഖ്യകക്ഷികളുടെ യോഗം നടക്കുകയാണ്. നേരത്തെ സഖ്യയോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിച്ചിരുന്ന ചില കക്ഷികളും ഇത്തവണ കൂടുതൽ ഏകോപനത്തിന് തയ്യാറാകുന്നത് വിഷയത്തെ പ്രതിപക്ഷം ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

രാജ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഗുരുതരമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയരുന്നതെന്ന് പ്രതിപക്ഷം വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സംയുക്ത യോഗങ്ങളും നേതാക്കളുടെ കടുത്ത പ്രസ്താവനകളും പാർലമെന്റിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയ ക്യാമ്പയിനുകളും മാത്രം മതിയാകില്ല. ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതകളാൽ സ്ഥാപിക്കാനും അവ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനും ദീർഘകാലവും സംഘടിതവുമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്.

പ്രതിപക്ഷം ആദ്യം സ്വന്തം സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യം പരിഹരിക്കണം. INDIA സഖ്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ഒരു താൽക്കാലിക കൂട്ടായ്മയായി മാത്രം തുടരാതെ സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കൺവീനർ, പ്രവർത്തനക്ഷമമായ സെക്രട്ടേറിയറ്റ്, ഗവേഷണ സംവിധാനം, സംസ്ഥാനതല ഏകോപനം, പൊതുവായ പ്രചാരണ സംവിധാനം എന്നിവയില്ലാതെ ദേശീയതലത്തിൽ തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുക പ്രയാസമാണ്.

ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും സംബന്ധിച്ച ആശങ്കകൾ പ്രതിപക്ഷം നേരത്തെയും ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം ഉയർത്തി പിന്നീട് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ജനങ്ങളിൽ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ബോധം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു കാലത്ത് പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രധാന ചുമതലകളിലൊന്ന് സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിരന്തരം പരിശോധിക്കുക, ക്രമക്കേടുകൾ കണ്ടെത്തുക, അവ രേഖകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഇന്ന് പല വിഷയങ്ങളിലും ആദ്യം വിവരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമ പ്രവർത്തകരും യൂട്യൂബർമാരും സാധാരണ പൗരന്മാരുമാണ്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകൾ മുതൽ ഉപഭോക്തൃ പ്രശ്നങ്ങൾ വരെ പൊതുജനങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ പിന്നീട് അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന സ്ഥിതിയാണ് പലപ്പോഴും കാണുന്നത്. ഇവിടെയാണ് പ്രതിപക്ഷം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടത്.

ഒരു പ്രശ്നം പാർലമെന്റിൽ ഉന്നയിച്ചതുകൊണ്ടോ വാർത്താസമ്മേളനം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ ഏതാനും ദിവസം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചാരണം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ മാത്രം അത് ജനകീയ വിഷയമായി മാറില്ല. വസ്തുതകൾ ശേഖരിക്കുകയും അവ പരിശോധിക്കുകയും ലളിതമായി ജനങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കുകയും പുതിയ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ തുടർച്ചയായി പിന്തുടരുകയും വേണം.

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ വിവാദങ്ങൾ ഒറ്റ ദിവസംകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതം സൃഷ്ടിച്ചവയല്ല. ബൊഫോഴ്‌സ് വിവാദം ദീർഘകാലം രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി തുടർന്നു. പിന്നീട് ഉയർന്ന അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മാസങ്ങളുടെയും വർഷങ്ങളുടെയും തുടർച്ചയായ പ്രചാരണത്തിലൂടെയാണ് വലിയ പൊതുചർച്ചയായി മാറിയത്.

ഇന്നത്തെ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനെ നേരിടുമ്പോഴും ഇതേ യാഥാർഥ്യം പ്രതിപക്ഷം മനസ്സിലാക്കണം. ആരോപണങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ മറുപടി നൽകും; സ്വന്തം വിശദീകരണങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനങ്ങളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കും. അതിനാൽ ഒരു ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സമീപനം കൊണ്ട് മാത്രം സർക്കാരിനെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിരോധത്തിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

SIR നടപടിക്രമത്തിൽ വ്യാപകമായ ക്രമക്കേടുകൾ നടക്കുന്നുവെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണമെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഓരോ ഘട്ടവും പരിശോധിക്കേണ്ട ബാധ്യതയും പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ട്.

ഗ്യാനേഷ് കുമാർ ഏകപക്ഷീയമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്നോ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് വലിയ തോതിൽ പേരുകൾ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡാറ്റാബേസിന്റെ നിയന്ത്രണം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ. ഓരോ ആരോപണത്തിന്റെയും രേഖകൾ കണ്ടെത്തണം. ആരുടെ പേരാണ് നീക്കപ്പെട്ടത്? എന്ത് കാരണമാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്? അപേക്ഷ നൽകിയത് ആരാണ്? ഫോൺ നമ്പറുകളും OTP സംവിധാനവും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഡാറ്റാ ആക്സസ് എത്രത്തോളം മാറി?—ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് രേഖാപരമായ മറുപടി കണ്ടെത്തണം.

കർണാടകയിലെ അലന്ദ് മണ്ഡലത്തിൽ 6,018 വോട്ടർമാരെ പട്ടികയിൽനിന്ന് നീക്കാനുള്ള അപേക്ഷകൾ സംബന്ധിച്ച് രാഹുൽ ഗാന്ധി നേരത്തെ ഗുരുതരമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അധികൃതർ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ വിശദീകരണവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ആരോപണം ആവർത്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് രേഖകളും അന്വേഷണ വിവരങ്ങളും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരിക.

അതുപോലെ ഡൽഹിയിലെ SIR കരട് പട്ടികയിൽ ഏകദേശം 47.6 ലക്ഷം പേരുകൾ മുൻ പട്ടികയെ അപേക്ഷിച്ച് ഉൾപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ വലിയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിവച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ‘കരട് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടാത്തത്’ എന്നതും അന്തിമമായി ‘വോട്ടവകാശം ഇല്ലാതാക്കിയത്’ എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. അവകാശവാദങ്ങളും എതിർവാദങ്ങളും പരിശോധിച്ച് യഥാർത്ഥ സ്ഥിതി ജനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വഴി.

അലന്ദിൽ സംഭവിച്ചതെന്ത്? വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ Form 7 അപേക്ഷകൾ വലിയ തോതിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് പിന്നിലെ കാരണമെന്ത്? യഥാർത്ഥ വോട്ടർമാരുടെ അറിവില്ലാതെ അപേക്ഷകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഡാറ്റാ ആക്സസിൽ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഭരണപരവും നിയമപരവുമായ കാരണം എന്താണ്? ഇവയെല്ലാം അന്വേഷിക്കാവുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ, ഒരു വാർത്താ സമ്മേളനത്തിൽ ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് പിന്നീട് മാസങ്ങളോളം മൗനം പാലിച്ചാൽ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ ദുർബലമാകും. ആരോപണം ഗുരുതരമാണെങ്കിൽ അന്വേഷണം അതിലും ഗൗരവമുള്ളതായിരിക്കണം.

കോൺഗ്രസിനും മറ്റ് ദേശീയ-സംസ്ഥാന പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഗവേഷകരെയും നിയമവിദഗ്ധരെയും ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റുകളെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിദഗ്ധരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി പ്രത്യേക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാൻ കഴിയും. ഓരോ മണ്ഡലത്തിലെയും വോട്ടർ പട്ടികയിലെ മാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും സംശയകരമായ കേസുകൾ രേഖപ്പെടുത്താനും ബാധിതരായ വോട്ടർമാരുടെ മൊഴികൾ ശേഖരിക്കാനും നിയമപരമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും കഴിയും. അത്തരം പ്രവർത്തനമാണ് ആരോപണത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുന്നത്.

അമേരിക്കയിലെ വാട്ടർഗേറ്റ് മുതൽ ഇന്ത്യയിലെ ബൊഫോഴ്‌സ് വരെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുവന്നത് ഒരു പ്രസ്താവനകൊണ്ടല്ല. മാധ്യമ പ്രവർത്തകരുടെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുടെയും അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങളാണ് അവയുടെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.

 പ്രതിപക്ഷം തിരിച്ചറിയേണ്ട അടിസ്ഥാന പാഠം ആളിക്കത്തിക്കലല്ല, സാവകാശം കത്തിക്കുക എന്നതാണ്. ഓരോ വിഷയത്തെയും ഒന്നു ‘തൊട്ട്’ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം വാർത്തകൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; പക്ഷേ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം സൃഷ്ടിക്കില്ല. ഒരു വിഷയത്തിൽ സർക്കാർ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ വസ്തുതകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കാനും നിയമപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും അവസാനംവരെ പിന്തുടരാനും തയ്യാറാകണം.

SIR-ലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലോ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷവും സിവിൽ സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകരും വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് തെളിവുകളോടെ ജനങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം. അതേസമയം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ വിശദീകരണങ്ങളും രേഖകളും അതേ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

സെപ്റ്റംബർ 30-ലെ യോഗം അതിനുള്ള തുടക്കമാകാം. പക്ഷേ യോഗം അവസാനിക്കുന്നതോടെ പ്രക്ഷോഭവും അവസാനിച്ചാൽ ഒന്നും മാറില്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുന്നത് യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ നിന്നല്ല; ഒരു വിഷയത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നു, എത്ര സ്ഥിരതയോടെ പിന്തുടരുന്നു, എത്ര വ്യക്തമായി ജനങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കുന്നു എന്നതിൽ നിന്നാണ്.

പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളിയും അതുതന്നെയാണ്: ‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് ‘അവസാനം വരെ പിന്തുടരുന്ന’ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം.