മാറ്റമോ പുനഃസ്ഥാപനമോ? ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നേരിടുന്ന നിർണായക ചോദ്യം

 

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയമാനം കൈവന്നിരിക്കുകയാണ്. മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർക്കെതിരായ പ്രതിഷേധങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെച്ചൊല്ലിയുള്ള ആരോപണങ്ങളും കേവലം ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള പതിവ് രാഷ്ട്രീയ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾക്കപ്പുറം ഗൗരവമേറിയ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. രാജ്യത്ത് നടക്കുന്നത് ഒരു ഭരണമാറ്റത്തിനായുള്ള പോരാട്ടമാണോ, അതോ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്ര സ്വഭാവവും വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണോ എന്നതാണ് അതിൽ പ്രധാനം.

മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർക്കെതിരായ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രക്ഷോഭം 'ഭരണമാറ്റം' ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണെന്നും അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്നും മുതിർന്ന അഭിഭാഷകനും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനുമായ പ്രശാന്ത് ഭൂഷൺ ഒരു പത്രസമ്മേളനത്തിൽ നടത്തിയ പ്രസ്താവനയാണ് പുതിയ വിവാദങ്ങൾക്ക് വഴിതെളിച്ചത്. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ വസതിയിൽ നടന്ന യോഗത്തിൽ ഭൂഷൺ പങ്കെടുത്തിരുന്നു എന്ന സാഹചര്യവും ഈ പ്രസ്താവനയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യം വർധിപ്പിച്ചു.

ഭൂഷന്റെ വാക്കുകളെ കോൺഗ്രസിനെതിരായ രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കാൻ ബിജെപി ശ്രമിച്ചു. രാജ്യത്ത് അരാജകത്വം സൃഷ്ടിച്ച് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള കോൺഗ്രസിന്റെ നീക്കത്തിന്റെ തെളിവാണ് ഈ പ്രസ്താവനയെന്നായിരുന്നു ബിജെപിയുടെ വ്യാഖ്യാനം. പ്രതിരോധമന്ത്രി രാജ്‌നാഥ് സിംഗ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കൾ ഈ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചതോടെ വിവാദം കൂടുതൽ ശക്തമായി.

എന്നാൽ, ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണകൂടത്തെ വിമർശിക്കുന്നതും അതിന്റെ വീഴ്ചകൾ തുറന്നുകാട്ടുന്നതും ജനവിധിയിലൂടെ അധികാരത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണെന്നാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ നിലപാട്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഈ വാദത്തെ പൂർണമായും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.

ഇവിടെ ഉയരുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം 'സർക്കാർ മാറ്റം' എന്നതും 'ഭരണവ്യവസ്ഥയിലെ മാറ്റം' എന്നതും ഒരേ അർത്ഥത്തിലാണോ എന്നതാണ്.

രാഷ്ട്രീയ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇവ രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ ആശയങ്ങളാണ്. സർക്കാർ എന്നത് ഒരു നിശ്ചിത കാലയളവിൽ അധികാരം വിനിയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെയും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെയും സംവിധാനമാണ്. എന്നാൽ ഭരണവ്യവസ്ഥ എന്നത് അധികാരം എങ്ങനെ നേടണം, എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കണം, അതിന് എന്തെല്ലാം നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്ന നിയമങ്ങളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളുടെയും സമുച്ചയമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാകുന്നത്.

2014-ൽ നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബിജെപി അധികാരത്തിലെത്തിയത് നിലവിലുള്ള ഭരണഘടനാ സംവിധാനത്തിന്റെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടിക്രമങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ, തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണരീതിയിലും രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനശൈലിയിലും ഗണ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുവെന്ന വിമർശനം ശക്തമായി ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്.

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ അധികാര കേന്ദ്രീകരണം, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വയംഭരണാധികാരം, അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെ പ്രവർത്തനം, പാർലമെന്ററി നടപടിക്രമങ്ങൾ, ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തിലെ അധികാര ബന്ധങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ വിയോജിപ്പുകളോടുള്ള സമീപനം എന്നിവയെല്ലാം ഈ വിമർശനങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ വരുന്നു.

അതേസമയം, ഈ മാറ്റങ്ങളെ ഭരണപരമായ കാര്യക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുന്നതിനും തീരുമാനങ്ങൾ വേഗത്തിലാക്കുന്നതിനും ശക്തമായ ദേശീയ നേതൃത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുമുള്ള നടപടികളായാണ് ബിജെപിയും അതിന്റെ അനുകൂലികളും അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ, കഴിഞ്ഞ ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനിടെ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തണമെന്നത് രാജ്യത്തെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ തർക്ക വിഷയങ്ങളിലൊന്നായി തുടരുകയാണ്. എന്നാൽ, ഈ സംവാദത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ വിഷയം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരമാറ്റത്തിനുള്ള നിയമാനുസൃത മാർഗം സ്വതന്ത്രവും നീതിയുക്തവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തേണ്ട സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ അത് ഏതെങ്കിലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന വിഷയമായി ചുരുങ്ങുന്നില്ല. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വിശ്വാസ്യതയെ തന്നെ അത് ബാധിക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും തീരുമാനങ്ങളെയും കുറിച്ച് പ്രതിപക്ഷം ഉന്നയിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങൾ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ഭരണകക്ഷിക്ക് അനുകൂലമായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സംശയമാണ് പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് അടിത്തറയാകുന്നത്. എന്നാൽ ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. ആരോപണം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതയായി മാറുന്നില്ല.

അതേസമയം, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചനയെന്നോ അരാജകത്വത്തിനുള്ള ശ്രമമെന്നോ മുദ്രകുത്തി അവഗണിക്കുന്നതും ജനാധിപത്യത്തിന് ഗുണകരമല്ല. ഇവിടെയാണ് പ്രശാന്ത് ഭൂഷന്റെ പ്രസ്താവനയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിവാദത്തിനപ്പുറം കൂടുതൽ പ്രസക്തമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.

പ്രതിപക്ഷം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് നിലവിലുള്ള ഭരണസംവിധാനത്തെ മാറ്റിമറിച്ച് പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയ ക്രമം സ്ഥാപിക്കണമെന്നാണോ? അതോ ഭരണഘടന വിഭാവനം ചെയ്ത സ്ഥാപനപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും ജനാധിപത്യ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളും പുനഃസ്ഥാപിക്കണമെന്നാണോ? ഈ രണ്ടു ലക്ഷ്യങ്ങളും തമ്മിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം നിലവിലുള്ള ഭരണഘടനാ ക്രമത്തെ നിരാകരിച്ച് അതിന് പകരം മറ്റൊരു സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ വ്യവസ്ഥാപരമായ മാറ്റത്തിനായുള്ള നീക്കമായി വിശേഷിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കാനും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ വിശ്വാസ്യത വീണ്ടെടുക്കാനും ലക്ഷ്യമിടുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തെ അതേ അർത്ഥത്തിൽ വിലയിരുത്താനാവില്ല. അത്തരമൊരു പ്രസ്ഥാനം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു പുനഃസ്ഥാപന ശ്രമമാണ്.

ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഈ വ്യത്യാസത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഭരണഘടനയെ സംരക്ഷിക്കുക, ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കുക, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടിക്രമങ്ങളിൽ സുതാര്യത വർധിപ്പിക്കുക, ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരവിനിയോഗത്തിന് ഫലപ്രദമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുക തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങളാണ് പ്രതിപക്ഷം പ്രധാനമായും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

ഈ ആവശ്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നടപ്പാക്കാനുള്ള പ്രതിബദ്ധത പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ടോ എന്നത് തീർച്ചയായും പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. കാരണം ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല; അധികാരത്തിലിരിക്കുമ്പോഴും പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോഴും ഒരേ തത്വങ്ങൾ പാലിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തയ്യാറാകണം.

ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും അധികാര ദുർവിനിയോഗത്തെക്കുറിച്ചും ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്കും പൂർണമായി ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്ന ആവശ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു പാർട്ടിയുടെ അധികാരലാഭത്തിനുള്ള മുദ്രാവാക്യമായി ചുരുങ്ങരുത്. അത് ഭരണപക്ഷത്തിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഒരുപോലെ ബാധകമായ ജനാധിപത്യ മാനദണ്ഡങ്ങളുടെ പുനരുജ്ജീവനമായിരിക്കണം.

ജനാധിപത്യത്തിൽ സർക്കാർ മാറുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, സർക്കാർ മാറിയാലും ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും നിയമവാഴ്ചയും നിലനിൽക്കണം. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ വിജയം ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേലുള്ള അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരമായി മാറരുത്. അതുപോലെ, ഭരണകക്ഷിയെ എതിർക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടനാ ക്രമത്തെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമായും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടരുത്.

ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെ അധികാരമാറ്റം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അരാജകത്വമല്ല. മറിച്ച് അധികാരമാറ്റത്തിനുള്ള ജനാധിപത്യ സാധ്യതകൾ തുറന്നു വെക്കുന്നതാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയുടെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ പ്രധാന അടയാളങ്ങളിലൊന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭത്തെ 'ഭരണമാറ്റത്തിനായുള്ള ഗൂഢാലോചന' എന്ന ഒറ്റ വിശേഷണത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയവും ഭരണഘടനാപരവുമായ മാനങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന സമീപനമായിരിക്കും.

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന് ഇന്ന് ആവശ്യമുള്ളത് ആരാണ് അധികാരത്തിലെത്തേണ്ടത് എന്ന ചർച്ച മാത്രമല്ല. അധികാരത്തിലെത്തുന്നവർ ഏതെല്ലാം നിയമങ്ങളും ജനാധിപത്യ മര്യാദകളും പാലിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുസമ്മതം കൂടിയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദങ്ങൾക്കതീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് ജനങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടണം. ഭരണപക്ഷത്തിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഒരേ നിയമങ്ങൾ ബാധകമാണെന്ന് ഉറപ്പുവരണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിലും ജനങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടാകണം.

അവസാനമായി, ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന നിർണായക ചോദ്യം മോദി സർക്കാർ തുടരണോ മാറണോ എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഏതു സർക്കാർ അധികാരത്തിലിരുന്നാലും ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾക്കും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും നിയമവാഴ്ചയ്ക്കും പരമപ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്രമം നിലനിൽക്കുമോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള സമാധാനപരവും ഭരണഘടനാനുസൃതവുമായ ശ്രമത്തെ അരാജകത്വമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനു പകരം അതുയർത്തുന്ന ആശങ്കകൾ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

കാരണം, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തി അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരുടെ സ്ഥിരതയിലല്ല; അവരെ ജനാധിപത്യപരമായി മാറ്റാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ അവകാശത്തിലും അധികാരം മാറുമ്പോഴും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമെന്ന ഉറപ്പിലുമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യം കേവലം 'ഭരണമാറ്റമോ?' എന്നതല്ല; 'ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമോ?' എന്നതുകൂടിയാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യുദ്ധക്കളം

 

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നിർണായകമായ ഒരു പരീക്ഷണഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെച്ചൊല്ലി ഉയർന്നുവരുന്ന ആശങ്കകളും പ്രതിഷേധങ്ങളും രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയാന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ സംഘർഷഭരിതമാക്കുകയാണ്. ദേശീയ തലസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും പ്രതിഷേധക്കാർക്കെതിരെ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുപകരം കൂടുതൽ സങ്കീർണമായ സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കാണ് രാജ്യത്തെ നയിക്കുന്നത്. ഭരണകൂടവും പ്രതിഷേധക്കാരും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ തുടരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധി എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കുക എളുപ്പമല്ല.

മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ രാജി, വോട്ടർ പട്ടികയുടെ പ്രത്യേക തീവ്ര പരിഷ്കരണ നടപടികൾ (എസ്‌ഐആർ) പിൻവലിക്കൽ, വിവാദമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ പുനഃപരിശോധന തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയാണ് പ്രതിഷേധങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുന്നത്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും വിവിധ ജനകീയ സംഘടനകളും ഈ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടെ വിഷയം കേവലമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ചർച്ചയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.

ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിത്തറ ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്. സ്വതന്ത്രവും നീതിപൂർവകവും സുതാര്യവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെയാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് ജനാധിപത്യപരമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ സംശയങ്ങൾ ഉയരുന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിസ്സാരമായി കാണാനാവില്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ പോലുള്ള ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനങ്ങൾക്ക് അതീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന ബോധ്യം ജനങ്ങൾക്കുണ്ടാകണം. ആ വിശ്വാസത്തിന് വിള്ളലേൽക്കുമ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഫലം മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത കൂടിയാണ്.

അതേസമയം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങളും അവ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ആരോപണങ്ങൾ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ നിയമസാധുത നിഷേധിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ, ഗുരുതരമായ പരാതികൾ ഉയരുമ്പോൾ അവയെ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളെന്ന നിലയിൽ മാത്രം തള്ളിക്കളയുന്നതും ശരിയായ സമീപനമല്ല. സംശയങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകുകയും പരാതികൾ സുതാര്യവും സ്വതന്ത്രവുമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടന ഉറപ്പു നൽകുന്ന അടിസ്ഥാന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. സമാധാനപരമായി അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പൗരന്മാർക്ക് അവകാശമുണ്ട്. ക്രമസമാധാനപാലനത്തിന്റെ പേരിൽ ഈ അവകാശങ്ങൾക്ക് അനാവശ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയ്ക്ക് നിരക്കുന്നതല്ല. പ്രതിഷേധങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിയമാനുസൃതമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാമെങ്കിലും വിമർശനസ്വരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനുള്ള ഉപാധിയായി ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരം മാറരുത്. അത്തരം നടപടികൾ അസംതൃപ്തി കുറയ്ക്കുന്നതിനുപകരം കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കാനാണ് സാധ്യത. 

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ സമീപനത്തിനും നിർണായക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ആശങ്കകൾക്ക് രാഷ്ട്രീയമായ മറുപടികൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ വിമർശനങ്ങളെ ശത്രുതാപരമായ നീക്കങ്ങളായി കാണാതെ ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദത്തിനുള്ള അവസരമായി പരിഗണിക്കാൻ നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ തയ്യാറാകണം. അധികാരത്തിന്റെ ശക്തി തെളിയിക്കുന്നതിലല്ല, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നിലനിർത്തുന്നതിലാണ് ഒരു സർക്കാരിന്റെ യഥാർഥ വിജയം.

ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ പങ്കും അതീവ പ്രധാനമാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള അന്തിമ ഉത്തരവാദിത്തം കോടതികൾക്കുണ്ട്. വോട്ടർ പട്ടിക പരിഷ്കരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരാതികളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടികളുടെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളും നീതിന്യായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന സമീപനമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. കോടതികളിൽനിന്ന് സമയബന്ധിതമായ പരിഹാരം ലഭിക്കുമോയെന്ന ആശങ്ക നിയമവൃത്തങ്ങളിൽനിന്നുതന്നെ ഉയരുന്നത് ഗൗരവമായി കാണണം. നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം ദുർബലമാകുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനും അഭിലഷണീയമല്ല.

ഭരണഘടനയുടെ സംരക്ഷകരായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സാഹചര്യം അപകടകരമാണ്. നിയമനിർമാണ സഭയും ഭരണ നിർവഹണ സംവിധാനവും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്ത ബോധത്തോടെയും പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുന്നത്. ഈ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ക്ഷതമേൽക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവയുടെ പ്രവർത്തനത്തെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കും.

പാർലമെന്റിലെ ഭൂരിപക്ഷമോ തുടർച്ചയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളോ ജനങ്ങളുടെ എല്ലാ ആശങ്കകൾക്കും മറുപടിയാകുന്നില്ലെന്ന യാഥാർഥ്യം ഭരണകക്ഷി തിരിച്ചറിയണം. ജനാധിപത്യം അഞ്ചു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ നടക്കുന്ന വോട്ടെടുപ്പിൽ അവസാനിക്കുന്ന പ്രക്രിയയല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിലുള്ള കാലയളവിലും ജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കുകയും വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ഭരണനടപടികളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ ഭരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനൊപ്പം ന്യൂനപക്ഷാഭിപ്രായങ്ങളെ മാനിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും ഭരണകൂടത്തിനുണ്ട്.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായ അധികാര സംവിധാനങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ സമീപകാലത്ത് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തി സമയോചിതമായി പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ പോകുമ്പോൾ അത് സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള അവിശ്വാസമായും പിന്നീട് വ്യാപകമായ രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയായും മാറാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രതിഷേധങ്ങളെ കേവലം ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമായി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത് ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള സമീപനമല്ല.

ഇവിടെ പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുമ്പോൾ വസ്തുതാപരമായ തെളിവുകളും ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഇടപെടലുകളാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുന്നത് ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയുടെയോ പാര്‍ട്ടിയുടെയോ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളുടെയോ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ പര്‍‌വ്വതീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാകരുത്. അത്തരം ശ്രമങ്ങള്‍ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നേട്ടത്തിനുള്ള ആയുധമായി  മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം കൂടുതൽ ദുർബലപ്പെടുത്തും. ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനപ്പുറം വിശ്വാസ്യതയുള്ള പരിഹാരമാർഗങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കണം.

രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ മാത്രമല്ല ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പങ്കാളികൾ. സിവിൽ സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സാമൂഹിക സംഘടനകളും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമാണ്. അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കാനും വിമർശനങ്ങളെ മാനിക്കാനും ഭരണകൂടം തയ്യാറാകണം. ജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തം വോട്ടെടുപ്പിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ജനാധിപത്യ ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം.

ഇന്ത്യ ഇന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി ഒരു സർക്കാരിന്റെയോ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ളത് മാത്രമല്ല; ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യമാണ്. അതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത് അധികാര പ്രകടനത്തിലൂടെയോ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിലൂടെയോ അല്ല. തുറന്ന സംവാദവും സുതാര്യമായ നടപടികളും സ്വതന്ത്രമായ പരിശോധനയും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധതയുമാണ് മുന്നോട്ടുള്ള വഴി.

ജനാധിപത്യം അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനോ നിലനിർത്തുന്നതിനോ വേണ്ടിയുള്ള നിരന്തര യുദ്ധക്കളമായി മാറരുത്. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും വിയോജിപ്പുകൾക്കും ഒരുപോലെ ഇടമുള്ള പൊതുവേദിയായി അത് നിലനിൽക്കണം. അധികാരത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ഉറവിടം ജനങ്ങളാണെന്ന സത്യം ഭരണകൂടം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നേടുന്ന രാഷ്ട്രീയ വിജയങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയങ്ങളാകില്ല. ജനങ്ങളെ കേൾക്കുകയും അവരുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഭരണ സംവിധാനമാണ് യഥാർഥ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്ത്.

അതുകൊണ്ട്, സംഘർഷത്തിന്റെ പാതയിൽനിന്ന് സമവായത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് രാജ്യത്തെ നയിക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. 

ജനാധിപത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തെരുവിലെ പ്രതിഷേധക്കാരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയല്ല; അവർ ഉയർത്തുന്ന ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വിശ്വസനീയമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടാണ്.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’

 രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അവകാശങ്ങൾക്കായും നീതിക്കായും പോരാടുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ ശബ്ദങ്ങളെ ഒരൊറ്റ വേദിയിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ള കോൺഗ്രസ് നേതാവും ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവുമായ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’    (https://rahulgandhi.in/satyagraha?lang=en) സംരംഭം ശ്രദ്ധേയമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലായി മാറുകയാണ്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനും അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതിനും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഈ സംരംഭം പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ പരമ്പരാഗത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ ദുരിതങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതിനൊപ്പം അവയ്ക്ക് പ്രായോഗികമായ പരിഹാരങ്ങൾ നിർദേശിക്കാനും കഴിയുമോ എന്നതാണ് ഈ നീക്കത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസക്തി നിർണയിക്കുക.

രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക അനീതികൾക്കും വിവേചനങ്ങൾക്കുമെതിരെ പോരാടുന്ന ജനങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് രാഹുൽ ഗാന്ധി ‘സത്യാഗ്രഹ’ എന്ന പേരിൽ പുതിയ ഡിജിറ്റൽ വേദിക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. തങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും സമരങ്ങളും ഈ വെബ്‌സൈറ്റിലൂടെ പൊതുസമൂഹവുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ ജനങ്ങൾക്ക് അവസരമൊരുക്കുകയാണ് സംരംഭത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം.

ജനങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ ഭൂപടത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുമെന്നും സമാനമായ പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്ന മറ്റുള്ളവരെ കണ്ടെത്താനും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടാനും ഇതിലൂടെ സാധിക്കുമെന്നും രാഹുൽ ഗാന്ധി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പാർലമെന്റിനകത്തും പുറത്തും ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തുമെന്നും ആവശ്യമായ സന്ദർഭങ്ങളിൽ കത്തുകളിലൂടെയും നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളിലൂടെയും ജനകീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ നൽകുമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പു നൽകുന്നു.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവെന്ന നിലയിൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവർക്കൊപ്പം നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ നിലപാട് ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുകയും ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നതിനപ്പുറം, ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ശ്രമമായും ഈ സംരംഭത്തെ വിലയിരുത്താം.

‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭത്തിന് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ലഭിച്ച പ്രതികരണം അതിന്റെ പ്രസക്തി വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്. പുറത്തുവന്ന കണക്കുകൾ പ്രകാരം, വെബ്‌സൈറ്റ് ആരംഭിച്ച് മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ 30,000-ത്തിലധികം ആളുകളാണ് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളും പോരാട്ടാനുഭവങ്ങളും പങ്കുവച്ചത്. രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പരിഹാരം കാത്തുകിടക്കുന്ന ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളുടെ വ്യാപ്തിയിലേക്കാണ് ഈ പ്രതികരണം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അസമത്വങ്ങൾ, തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവം, അഴിമതി, ജാതിവിവേചനം, ആരോഗ്യപരിരക്ഷയുടെ അപര്യാപ്തത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവ് തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളാണ് ഇത്തരം പരാതികളിൽ പ്രധാനമായി ഉയർന്നുവരുന്നത്. വികസനപദ്ധതികളും ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കപ്പുറം സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഈ അനുഭവങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വലിയ ജനസംഖ്യയും സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വൈവിധ്യങ്ങളുമുള്ള രാജ്യത്ത് വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരുപോലെ എത്തുന്നില്ലെന്നത് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയാണ്. ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലും പിന്നാക്ക പ്രദേശങ്ങളിലും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തതയും സാമൂഹിക വിവേചനങ്ങളും ഇപ്പോഴും ഗൗരവമായ പ്രശ്നങ്ങളായി തുടരുന്നു. ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോകുന്ന ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ പൊതുചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ ‘സത്യാഗ്രഹം’ പോലുള്ള വേദികൾക്ക് നിർണായക പങ്കുവഹിക്കാനാകും.

രാജ്യത്ത് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന സർക്കാരുകൾ വികസനനേട്ടങ്ങളും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യവികസനവും ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ, ഇത്തരം അവകാശവാദങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ യഥാർഥ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുമായി എത്രത്തോളം പൊരുത്തപ്പെടുന്നുവെന്ന പരിശോധനയും അനിവാര്യമാണ്.

വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലേക്കും എത്തുന്നുണ്ടോ, സർക്കാർ പദ്ധതികളുടെ ഗുണഫലങ്ങൾ അർഹരായവർക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്കെതിരെ പരാതിപ്പെടുന്നവർക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ജനാധിപത്യ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത വിലയിരുത്തുന്നതിൽ പ്രധാനമാണ്.

‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭത്തിന്റെ യഥാർഥ വിജയം നിർണയിക്കുക അതിലൂടെ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്ന പരാതികളുടെ എണ്ണമായിരിക്കില്ല. മറിച്ച്, ആ പരാതികൾക്ക് എത്രത്തോളം പരിഹാരം കണ്ടെത്താനാകുന്നു എന്നതായിരിക്കും പ്രധാന മാനദണ്ഡം. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അസമത്വങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനും പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം ഉയർത്തുന്നതിനും എന്തെല്ലാം പദ്ധതികളാണ് കോൺഗ്രസ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്? ജാതിവിവേചനവും സാമൂഹിക അനീതിയും ഇല്ലാതാക്കാൻ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുന്നതിന് പുറമെ എന്തെല്ലാം പരിഷ്കാരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്? ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ ആരോഗ്യസംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്താനും സാധാരണക്കാർക്ക് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാനും എന്താണ് ബദൽ നയം? അഴിമതി തടയുന്നതിനും ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും എന്തെല്ലാം നടപടികളാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തവും പ്രായോഗികവുമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ രാഹുൽ ഗാന്ധിക്കും കോൺഗ്രസിനും കഴിയേണ്ടതുണ്ട്.

ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയെന്നത് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്തമാണെങ്കിലും അവ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള വിശ്വസനീയമായ ബദൽ അവതരിപ്പിക്കുകയെന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകൾ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ജനവിശ്വാസം ദീർഘകാലത്തേക്ക് നിലനിർത്താനാവില്ല.

കോൺഗ്രസ് ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികളും അവയുടെ ഫലങ്ങളും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രസക്തമാണ്. ജനങ്ങളുടെ പരാതികളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്ത് സംസ്ഥാനതലത്തിലും ദേശീയതലത്തിലും നടപ്പാക്കാവുന്ന നയപരിഷ്കാരങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ‘സത്യാഗ്രഹ’ കൂടുതൽ അർഥവത്താകും.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘സത്യാഗ്രഹ’ സംരംഭം ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കുന്നതായി വിലയിരുത്താം. സാധാരണക്കാരുടെ അനുഭവങ്ങൾക്കും അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ദേശീയതലത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ലഭ്യമാക്കാനുള്ള ശ്രമമെന്ന നിലയിൽ ഈ നീക്കം സ്വാഗതാർഹമാണ്.

എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ മാറ്റമുണ്ടാകില്ല. ശേഖരിക്കുന്ന പരാതികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നയപരമായ നിർദേശങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ഭരണകൂടങ്ങളിൽ സമ്മർദം ചെലുത്തുകയും ആവശ്യമായ നിയമപരിഷ്കാരങ്ങൾക്കായി ഇടപെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം സംരംഭങ്ങൾ യഥാർഥ അർഥത്തിൽ ജനകീയമാകുന്നത്.

രാഹുൽ ഗാന്ധിക്കും കോൺഗ്രസിനും മുന്നിലുള്ള പ്രധാന വെല്ലുവിളിയും ഇതുതന്നെയാണ്. ജനങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തിയും ദുരിതാനുഭവങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണയായി മാറ്റുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ അവയ്ക്ക് വിശ്വസനീയമായ പരിഹാരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ കഴിയണം.

‘സത്യാഗ്രഹ’ ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ ശേഖരിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ വേദിയായി മാത്രം ഒതുങ്ങുമോ, അതോ രാജ്യത്തെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം തേടുന്ന ശക്തമായ ജനാധിപത്യ ഇടപെടലായി വളരുമോ എന്നത് വരുംകാല പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് തെളിയിക്കുക. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം കൊണ്ടുവരാനുള്ള വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ഈ സംരംഭത്തിന് ദീർഘകാല പ്രസക്തിയും ജനവിശ്വാസവും നേടാനാകൂ.

അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ വീണ്ടും ഗ്രൂപ്പ് പോര്; കോൺഗ്രസ് പഠിക്കാത്ത പാഠം

 

"കുരങ്ങ് അപ്പം പങ്കുവെച്ചതുപോലെ" എന്ന് മലയാളത്തിലൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. രണ്ട് പൂച്ചകള്‍ക്ക് ഒരു അപ്പം കിട്ടിയതും അത് തുല്യമായി വീതിക്കാന്‍ അവ തര്‍ക്കിക്കുന്നതും തര്‍ക്കം പരിഹരിക്കാന്‍ ഒരു കുരങ്ങന്റെ അടുത്തു ചെല്ലുന്നതുമാണ് കഥ.  കുരങ്ങന്‍ സന്തോഷപൂര്‍‌വ്വം ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത് അപ്പം രണ്ടായി മുറിച്ച് ഒരു ത്രാസില്‍ വെച്ച് തൂക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നിന് തൂക്കം കൂടി. അതിന്റെ തൂക്കം ശരിയാക്കാനാണെന്ന വ്യാജേന അതില്‍ നിന്ന് അല്പം കുരങ്ങന്‍ കടിച്ചെടുത്തു. അപ്പോള്‍ മറ്റേ കഷണത്തിന് തൂക്കം കൂടി. അതില്‍ നിന്നും കുരങ്ങന്‍ ഒരു കഷണം കടിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ മാറി മാറി കടിച്ചെടുത്ത് അപ്പം മുഴുവന്‍ കുരങ്ങന്‍ അകത്താക്കുകയും ചെയ്തു. പൂച്ചകളാകട്ടേ വിഢികളാകുകയും ചെയ്തു. 

ഈ കഥ ഇവിടെ പറയാനുണ്ടായ കാരണം കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ പുതുതായി ഭരണമേറ്റെടുത്ത വി ഡി സതീശന്‍ നയിക്കുന്ന കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരെ ഐക്യം, അധികാരം കിട്ടിയാലോ അവകാശത്തർക്കവും. എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിനെ വീണ്ടും വേട്ടയാടുന്നത് പഴയ ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയമാണോ?

കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പലപ്പോഴും പുറത്തുനിന്നുള്ള എതിരാളികളല്ല; പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അധികാരത്തെയും സ്ഥാനങ്ങളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന തർക്കങ്ങളാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന നേതാക്കൾ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ പരസ്പരം സംശയിക്കുകയും അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന വിമർശനം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുകയാണ്.

2026ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എൽഡിഎഫിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി യു.ഡി.എഫ് അധികാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ജനവിധി വ്യക്തമായിരുന്നു. 102 സീറ്റുകളുമായാണ് മുന്നണി അധികാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയത്. എന്നാൽ, വിജയാഘോഷത്തിനൊപ്പം തന്നെ മുഖ്യമന്ത്രി ആരാകണമെന്ന ചോദ്യം കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ സങ്കീർണമായി. വി.ഡി. സതീശനൊപ്പം കെ.സി. വേണുഗോപാലിന്റെയും രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെയും പേരുകൾ ചർച്ചയിൽ നിറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഏകദേശം പത്ത് ദിവസത്തെ ചർച്ചകൾക്കും കൂടിയാലോചനകൾക്കും ശേഷമാണ് ഹൈക്കമാൻഡ് സതീശനെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തെരഞ്ഞെടുത്തത്.

ഇവിടെയാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ പഴയ രാഷ്ട്രീയ ദൗർബല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് ‘ടീം യു.ഡി.എഫ്’ എന്ന പ്രതിച്ഛായയിൽ ഒരുമിച്ചുനിന്ന നേതൃത്വം, അധികാരം കൈവന്നപ്പോൾ അതേ ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നതിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്?

മുഖ്യമന്ത്രി തിരഞ്ഞെടുപ്പോടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയവർക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ മറ്റൊരു ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്. സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തി നാലുമാസം പിന്നിടുമ്പോൾ യു.ഡി.എഫ് കൺവീനർ അടൂർ പ്രകാശ് തന്നെ പരസ്യമായി അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

പ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ അറിയിക്കുന്നില്ലെന്നും പല കാര്യങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയാണ് അറിയുന്നതെന്നുമാണ് അടൂർ പ്രകാശിന്റെ ആരോപണം. എം.കെ. മുനീറിനെയും ജി. ദേവരാജനെയും കാബിനറ്റ് പദവിക്ക് തുല്യമായ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നിയമിച്ചതടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രിയോട് അടുത്ത വൃത്തങ്ങൾ ഈ വിഷയങ്ങൾ നേരത്തേ ചർച്ചചെയ്ത് ധാരണയായവയാണെന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിനാൽ ഇവിടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങളാണ് മുന്നിലുള്ളത്.

പ്രശ്നം ഏതാനും പദവികളുടെയോ നിയമനങ്ങളുടെയോ മാത്രം കാര്യമല്ല. ഒരു മുന്നണി സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ സംവിധാനം എത്രത്തോളം കൂട്ടായിരിക്കണം എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന ചോദ്യം.

ജൂലൈയിൽ തന്നെ യു.ഡി.എഫ് ഏകോപനയോഗങ്ങൾ യഥാസമയം ചേരാത്തതിനെക്കുറിച്ചും ഘടകകക്ഷികൾക്കിടയിൽ അതൃപ്തിയുണ്ടെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ബോർഡ്-കോർപ്പറേഷൻ സ്ഥാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഔപചാരിക വേദി ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന പരാതിയും അന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന് ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയം പുതിയ അനുഭവമല്ല. ഒരുകാലത്ത് സംഘടനയുടെ അകത്തെ അധികാര സമവാക്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. നേതാക്കൾ മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം; പഴയ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ പേരുകളും രൂപങ്ങളും മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ നേതൃസ്ഥാനങ്ങളും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വടംവലി പൂർണമായി അവസാനിച്ചോയെന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നു.

എന്നാൽ, നിലവിലെ എല്ലാ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയും ‘സതീശനെ താഴെയിറക്കാനുള്ള നീക്കം’ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ ഇപ്പോഴുള്ള തെളിവുകൾ മതിയാകില്ല. ലഭ്യമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് അടൂർ പ്രകാശ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ തീരുമാനമെടുക്കൽ രീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും കൂടിയാലോചനയുടെ അഭാവമെന്ന ആരോപണവുമാണ്. അതിനപ്പുറമുള്ള അധികാരമാറ്റ നീക്കങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലായോ ആരോപണമായോ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കാണാനാകൂ.

അതേസമയം, ഇത്തരം അതൃപ്തികൾ പരിഹരിക്കാതെ നീണ്ടാൽ അവ ഗ്രൂപ്പ് പോരിലേക്കും അധികാരത്തർക്കത്തിലേക്കും വളരാനുള്ള സാധ്യത കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥർ നേതാക്കളോ ഗ്രൂപ്പുകളോ അല്ല; വോട്ടർമാരാണ്. അവർ നൽകുന്ന അധികാരം അഞ്ചുവർഷത്തേക്ക് പരസ്പരം പോരടിക്കാനുള്ള ലൈസൻസല്ല. ഭരണത്തിനും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഒരു മുന്നണിയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് അസാധാരണമല്ല. ജനാധിപത്യ പാർട്ടികളിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നേതൃത്വമത്സരങ്ങളും സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അവ ഭരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ബാധിക്കുകയും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിരന്തരമായ അധികാരപ്പോരായി മാറുകയും ചെയ്താൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവില ഒടുവിൽ പാർട്ടിക്കുതന്നെ നൽകേണ്ടിവരും.

കോൺഗ്രസിന് മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം അതുകൊണ്ട് വളരെ ലളിതമാണ്: അധികാരം ലഭിച്ച ശേഷം ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തൻ എന്ന് തെളിയിക്കണോ, അതോ ജനങ്ങൾ നൽകിയ അധികാരം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കണോ?

പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അധികാരത്തിലെത്തിയാൽ ഉൾപ്പോരിലേക്ക് വഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന പൊതുധാരണ ശക്തിപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ ഗുണം രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾക്കായിരിക്കും. അതിനെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിന്റേതാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശനും അദ്ദേഹത്തെ വിമർശിക്കുന്ന നേതാക്കളും തമ്മിലുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ തർക്കത്തിന്റെ അന്തിമഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം ഒരു പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര വൈരങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ജനകീയ അംഗീകാരമല്ല.

ജനവിധി അധികാരം നൽകും; ആ അധികാരം നിലനിർത്താനുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത നൽകേണ്ടത് ഭരണവും ഐക്യവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് മറന്നാൽ എതിരാളികൾ തോൽപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു പാർട്ടി സ്വയം ദുർബലമാകും.

‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയം കൊണ്ട് പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുമോ?

 

യോഗങ്ങളും പ്രസ്താവനകളും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രചാരണങ്ങളും മാത്രം പോരാ; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകൾ ആരോപിക്കുന്നുവെങ്കിൽ വസ്തുതകൾ കണ്ടെത്തി ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ നിരന്തരം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ അധ്വാനമാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന് വേണ്ടത്.

ഒരു വിഷയം ഉയർത്തുക, ഏതാനും ദിവസം അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക, പിന്നെ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുക—ഇതാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമീപനമെങ്കിൽ, പാർട്ടികൾ എത്രതവണ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നാലും അതിൽനിന്ന് ശക്തമായ ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടും?

വോട്ടർ പട്ടികയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇന്റൻസീവ് റിവിഷനെ (SIR) ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിവാദങ്ങളും ചീഫ് ഇലക്ഷൻ കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെതിരായ പ്രതിപക്ഷ ആരോപണങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യാൻ സെപ്റ്റംബർ 30-ന് ഡൽഹിയിൽ INDIA സഖ്യകക്ഷികളുടെ യോഗം നടക്കുകയാണ്. നേരത്തെ സഖ്യയോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിച്ചിരുന്ന ചില കക്ഷികളും ഇത്തവണ കൂടുതൽ ഏകോപനത്തിന് തയ്യാറാകുന്നത് വിഷയത്തെ പ്രതിപക്ഷം ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

രാജ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഗുരുതരമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയരുന്നതെന്ന് പ്രതിപക്ഷം വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സംയുക്ത യോഗങ്ങളും നേതാക്കളുടെ കടുത്ത പ്രസ്താവനകളും പാർലമെന്റിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയ ക്യാമ്പയിനുകളും മാത്രം മതിയാകില്ല. ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതകളാൽ സ്ഥാപിക്കാനും അവ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനും ദീർഘകാലവും സംഘടിതവുമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്.

പ്രതിപക്ഷം ആദ്യം സ്വന്തം സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യം പരിഹരിക്കണം. INDIA സഖ്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ഒരു താൽക്കാലിക കൂട്ടായ്മയായി മാത്രം തുടരാതെ സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കൺവീനർ, പ്രവർത്തനക്ഷമമായ സെക്രട്ടേറിയറ്റ്, ഗവേഷണ സംവിധാനം, സംസ്ഥാനതല ഏകോപനം, പൊതുവായ പ്രചാരണ സംവിധാനം എന്നിവയില്ലാതെ ദേശീയതലത്തിൽ തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുക പ്രയാസമാണ്.

ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും സംബന്ധിച്ച ആശങ്കകൾ പ്രതിപക്ഷം നേരത്തെയും ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം ഉയർത്തി പിന്നീട് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ജനങ്ങളിൽ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ബോധം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു കാലത്ത് പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രധാന ചുമതലകളിലൊന്ന് സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിരന്തരം പരിശോധിക്കുക, ക്രമക്കേടുകൾ കണ്ടെത്തുക, അവ രേഖകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഇന്ന് പല വിഷയങ്ങളിലും ആദ്യം വിവരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമ പ്രവർത്തകരും യൂട്യൂബർമാരും സാധാരണ പൗരന്മാരുമാണ്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകൾ മുതൽ ഉപഭോക്തൃ പ്രശ്നങ്ങൾ വരെ പൊതുജനങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ പിന്നീട് അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന സ്ഥിതിയാണ് പലപ്പോഴും കാണുന്നത്. ഇവിടെയാണ് പ്രതിപക്ഷം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടത്.

ഒരു പ്രശ്നം പാർലമെന്റിൽ ഉന്നയിച്ചതുകൊണ്ടോ വാർത്താസമ്മേളനം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ ഏതാനും ദിവസം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചാരണം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ മാത്രം അത് ജനകീയ വിഷയമായി മാറില്ല. വസ്തുതകൾ ശേഖരിക്കുകയും അവ പരിശോധിക്കുകയും ലളിതമായി ജനങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കുകയും പുതിയ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ തുടർച്ചയായി പിന്തുടരുകയും വേണം.

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ വിവാദങ്ങൾ ഒറ്റ ദിവസംകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതം സൃഷ്ടിച്ചവയല്ല. ബൊഫോഴ്‌സ് വിവാദം ദീർഘകാലം രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി തുടർന്നു. പിന്നീട് ഉയർന്ന അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മാസങ്ങളുടെയും വർഷങ്ങളുടെയും തുടർച്ചയായ പ്രചാരണത്തിലൂടെയാണ് വലിയ പൊതുചർച്ചയായി മാറിയത്.

ഇന്നത്തെ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനെ നേരിടുമ്പോഴും ഇതേ യാഥാർഥ്യം പ്രതിപക്ഷം മനസ്സിലാക്കണം. ആരോപണങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ മറുപടി നൽകും; സ്വന്തം വിശദീകരണങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനങ്ങളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കും. അതിനാൽ ഒരു ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സമീപനം കൊണ്ട് മാത്രം സർക്കാരിനെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിരോധത്തിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

SIR നടപടിക്രമത്തിൽ വ്യാപകമായ ക്രമക്കേടുകൾ നടക്കുന്നുവെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണമെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഓരോ ഘട്ടവും പരിശോധിക്കേണ്ട ബാധ്യതയും പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ട്.

ഗ്യാനേഷ് കുമാർ ഏകപക്ഷീയമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്നോ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് വലിയ തോതിൽ പേരുകൾ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡാറ്റാബേസിന്റെ നിയന്ത്രണം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ. ഓരോ ആരോപണത്തിന്റെയും രേഖകൾ കണ്ടെത്തണം. ആരുടെ പേരാണ് നീക്കപ്പെട്ടത്? എന്ത് കാരണമാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്? അപേക്ഷ നൽകിയത് ആരാണ്? ഫോൺ നമ്പറുകളും OTP സംവിധാനവും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഡാറ്റാ ആക്സസ് എത്രത്തോളം മാറി?—ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് രേഖാപരമായ മറുപടി കണ്ടെത്തണം.

കർണാടകയിലെ അലന്ദ് മണ്ഡലത്തിൽ 6,018 വോട്ടർമാരെ പട്ടികയിൽനിന്ന് നീക്കാനുള്ള അപേക്ഷകൾ സംബന്ധിച്ച് രാഹുൽ ഗാന്ധി നേരത്തെ ഗുരുതരമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അധികൃതർ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ വിശദീകരണവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ആരോപണം ആവർത്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് രേഖകളും അന്വേഷണ വിവരങ്ങളും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരിക.

അതുപോലെ ഡൽഹിയിലെ SIR കരട് പട്ടികയിൽ ഏകദേശം 47.6 ലക്ഷം പേരുകൾ മുൻ പട്ടികയെ അപേക്ഷിച്ച് ഉൾപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ വലിയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിവച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ‘കരട് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടാത്തത്’ എന്നതും അന്തിമമായി ‘വോട്ടവകാശം ഇല്ലാതാക്കിയത്’ എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. അവകാശവാദങ്ങളും എതിർവാദങ്ങളും പരിശോധിച്ച് യഥാർത്ഥ സ്ഥിതി ജനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വഴി.

അലന്ദിൽ സംഭവിച്ചതെന്ത്? വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ Form 7 അപേക്ഷകൾ വലിയ തോതിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് പിന്നിലെ കാരണമെന്ത്? യഥാർത്ഥ വോട്ടർമാരുടെ അറിവില്ലാതെ അപേക്ഷകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഡാറ്റാ ആക്സസിൽ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഭരണപരവും നിയമപരവുമായ കാരണം എന്താണ്? ഇവയെല്ലാം അന്വേഷിക്കാവുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ, ഒരു വാർത്താ സമ്മേളനത്തിൽ ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് പിന്നീട് മാസങ്ങളോളം മൗനം പാലിച്ചാൽ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ ദുർബലമാകും. ആരോപണം ഗുരുതരമാണെങ്കിൽ അന്വേഷണം അതിലും ഗൗരവമുള്ളതായിരിക്കണം.

കോൺഗ്രസിനും മറ്റ് ദേശീയ-സംസ്ഥാന പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഗവേഷകരെയും നിയമവിദഗ്ധരെയും ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റുകളെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിദഗ്ധരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി പ്രത്യേക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാൻ കഴിയും. ഓരോ മണ്ഡലത്തിലെയും വോട്ടർ പട്ടികയിലെ മാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും സംശയകരമായ കേസുകൾ രേഖപ്പെടുത്താനും ബാധിതരായ വോട്ടർമാരുടെ മൊഴികൾ ശേഖരിക്കാനും നിയമപരമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും കഴിയും. അത്തരം പ്രവർത്തനമാണ് ആരോപണത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുന്നത്.

അമേരിക്കയിലെ വാട്ടർഗേറ്റ് മുതൽ ഇന്ത്യയിലെ ബൊഫോഴ്‌സ് വരെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുവന്നത് ഒരു പ്രസ്താവനകൊണ്ടല്ല. മാധ്യമ പ്രവർത്തകരുടെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുടെയും അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങളാണ് അവയുടെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.

 പ്രതിപക്ഷം തിരിച്ചറിയേണ്ട അടിസ്ഥാന പാഠം ആളിക്കത്തിക്കലല്ല, സാവകാശം കത്തിക്കുക എന്നതാണ്. ഓരോ വിഷയത്തെയും ഒന്നു ‘തൊട്ട്’ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം വാർത്തകൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; പക്ഷേ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം സൃഷ്ടിക്കില്ല. ഒരു വിഷയത്തിൽ സർക്കാർ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ വസ്തുതകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കാനും നിയമപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും അവസാനംവരെ പിന്തുടരാനും തയ്യാറാകണം.

SIR-ലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലോ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷവും സിവിൽ സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകരും വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് തെളിവുകളോടെ ജനങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം. അതേസമയം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ വിശദീകരണങ്ങളും രേഖകളും അതേ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

സെപ്റ്റംബർ 30-ലെ യോഗം അതിനുള്ള തുടക്കമാകാം. പക്ഷേ യോഗം അവസാനിക്കുന്നതോടെ പ്രക്ഷോഭവും അവസാനിച്ചാൽ ഒന്നും മാറില്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുന്നത് യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ നിന്നല്ല; ഒരു വിഷയത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നു, എത്ര സ്ഥിരതയോടെ പിന്തുടരുന്നു, എത്ര വ്യക്തമായി ജനങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കുന്നു എന്നതിൽ നിന്നാണ്.

പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളിയും അതുതന്നെയാണ്: ‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് ‘അവസാനം വരെ പിന്തുടരുന്ന’ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം.

സംശയങ്ങൾക്ക് അതീതമായിരിക്കണം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ

 

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ മൗനം പരിഹാരമല്ല; ആരോപണങ്ങൾക്ക് സുതാര്യമായ മറുപടിയും സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷത ഉറപ്പാക്കുന്ന നടപടികളുമാണ് വേണ്ടത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ. ജനങ്ങൾ വോട്ടിലൂടെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സർക്കാരുകളാണ് രാജ്യവും സംസ്ഥാനങ്ങളും ഭരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറ പാർലമെന്റോ സർക്കാരോ മാത്രമല്ല; ഓരോ പൗരന്റെയും വോട്ടിനുള്ള അവകാശവും ആ വോട്ട് സ്വതന്ത്രമായും നീതിപൂർവമായും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു എന്ന വിശ്വാസവുമാണ്.

ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രധാന കാവൽക്കാരനാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ. ഭരണകക്ഷിയോടോ പ്രതിപക്ഷത്തോടോ പ്രത്യേക താൽപര്യമില്ലാതെ, നിയമത്തിന്റെയും ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനമായിരിക്കണം അത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ നിഷ്പക്ഷമായിരിക്കണമെന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ആവശ്യമല്ല; ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യമാണ്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടത്. നിലവിൽ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനൊപ്പം സുഖ്ബീർ സിങ് സന്ധുവും വിവേക് ജോഷിയുമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർമാരെന്ന് കമ്മീഷന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സമീപകാല മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, വോട്ടർപട്ടികയുടെ Special Intensive Revision (SIR) ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ സന്ധുവും ജോഷിയും കഴിഞ്ഞ പത്ത് മാസത്തിനിടെ കുറഞ്ഞത് 14 തവണ ഔദ്യോഗികമായി എതിർപ്പുകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചില തീരുമാനങ്ങളും ഉത്തരവുകളും തങ്ങളുടെ അറിവില്ലാതെ ഉണ്ടായെന്നും വോട്ടർമാരെ ചേർക്കുന്നതും ഒഴിവാക്കുന്നതും സംബന്ധിച്ച ചില നടപടികളുടെ നിയമസാധുതയെക്കുറിച്ചും അവർ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയെന്നുമാണ് റിപ്പോർട്ട്.

ഇത് സാധാരണ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമാണോ, അതോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ സംവിധാനത്തിൽ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള പ്രശ്നത്തിന്റെ സൂചനയാണോ എന്നതാണ് വ്യക്തമാകേണ്ടത്.

അതേസമയം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ നിലപാടും പരിഗണിക്കപ്പെടണം. സ്ഥാപനത്തിനുള്ളിലെ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നിരീക്ഷണങ്ങളും സ്വാഭാവികമായ കൂടിയാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെന്നും അന്തിമ തീരുമാനങ്ങൾ ഏകകണ്ഠമായിരുന്നുവെന്നുമാണ് കമ്മീഷൻ വ്യക്തമാക്കിയതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. ഭരണകക്ഷിയായ ബിജെപിയും ആഭ്യന്തര അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ തന്നെ സ്ഥാപനത്തിനുള്ളിലെ ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചയുടെ തെളിവാണെന്ന നിലപാടാണ് മുന്നോട്ടുവച്ചിരിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ആരുടെ രാഷ്ട്രീയ വാദമാണ് ശരി എന്നതല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനിലുള്ള പൊതുജനവിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ സുതാര്യത ഉണ്ടോ എന്നതാണ്.

മൂന്നംഗ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തിലെ രണ്ട് അംഗങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് എതിർപ്പുകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവയുടെ സ്വഭാവം എന്തായിരുന്നു, പിന്നീട് അവ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു, അന്തിമ തീരുമാനങ്ങളിലെത്തിയത് ഏത് നടപടിക്രമത്തിലൂടെയായിരുന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യക്തത ഉണ്ടാകുന്നത് സ്ഥാപനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കുകയേയുള്ളൂ.

പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രതികരണം ഇതിനകം ശക്തമായിട്ടുണ്ട്. ചില പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കൾ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് നീക്കണമെന്നും അറസ്റ്റ് ചെയ്യണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ നീക്കുന്നതിനായി പാർലമെന്റിന്റെ ഇരുസഭകളിലും പ്രമേയം കൊണ്ടുവരാനുള്ള നീക്കവും പ്രതിപക്ഷ INDIA സഖ്യം ആരംഭിച്ചതായി സെപ്റ്റംബർ 24-ലെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു.

എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണവും നിയമപരമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവും രണ്ടാണ്. അറസ്റ്റ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യമാകാം; അതുകൊണ്ടുമാത്രം കുറ്റം തെളിയുന്നില്ല. ആരോപണങ്ങൾക്ക് തെളിവുണ്ടോ, ഏതെങ്കിലും നിയമലംഘനം നടന്നിട്ടുണ്ടോ, ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേതാണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നിയമപരവും ഭരണഘടനാപരവുമായ പരിശോധനകളിലൂടെയാണ് തീരുമാനിക്കപ്പെടേണ്ടത്.

അതേസമയം, പ്രതിപക്ഷം ആരോപിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ ചോദ്യങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നതും ശരിയായ സമീപനമല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തിപ്പിനെ സംബന്ധിച്ച സ്ഥാപനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയിൽ സംശയം ഉയർന്നാൽ അതിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയുന്നത് സുതാര്യതയ്ക്കാണ്.

ഇന്ത്യയിൽ ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷവും വിജയിക്കുന്നവർക്ക് അധികാരം കൈമാറുന്നത് ജനങ്ങളുടെ വോട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് വോട്ടർപട്ടികയിൽ പേര് ചേർക്കുന്നതുമുതൽ വോട്ട് എണ്ണി ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുവരെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും രാഷ്ട്രീയ പക്ഷപാതത്തിന്റെ നിഴൽപോലും ഉണ്ടാകരുത്. അതിലുപരി, അത്തരമൊരു സംശയം ഉയർന്നാൽ അത് പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും വ്യക്തമായ മറുപടി ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുകയും വേണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ഭരണകക്ഷിയുടേതല്ല. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റേതുമല്ല. അത് ഇന്ത്യൻ വോട്ടറുടേതാണ്.

ഒരു പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ചാലും മറ്റൊരു പാർട്ടി പരാജയപ്പെട്ടാലും, “തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നീതിപൂർവമായിരുന്നു” എന്ന് ഇരുപക്ഷത്തിനും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം. ആ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല; ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിലുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം തന്നെയായിരിക്കും.

അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന് രാഷ്ട്രീയമായ ആരോപണ-പ്രത്യാരോപണങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട ആഭ്യന്തര എതിർപ്പുകൾ എന്തായിരുന്നു, അവ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു, വോട്ടർപട്ടികയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിർണായക തീരുമാനങ്ങൾ ഏത് നടപടിക്രമത്തിലൂടെയാണ് കൈക്കൊണ്ടത് എന്നിവയിൽ സാധ്യമായ പരമാവധി സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ആരുടെയും പക്ഷത്താകരുത്. അത് വോട്ടറുടെ പക്ഷത്തായിരിക്കണം. കാരണം, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യത്തിൽ അവസാന വാക്ക് മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണറുടേതല്ല.

പ്രധാനമന്ത്രിയുടേതുമല്ല.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റേതുമല്ല.

അവസാന വാക്ക് ജനങ്ങളുടേതാണ്.

ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അധികാരം; സ്തുതിപാഠകരാകുന്ന മാധ്യമങ്ങൾ

 

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അസ്വസ്ഥത ചോദ്യങ്ങളാണ്. ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ തയ്യാറല്ലാത്ത അധികാരം സുതാര്യതയിൽനിന്ന് അകലുകയാണ്. വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത ഭരണകൂടം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയെയാണ് ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പത്ര സമ്മേളനങ്ങളിൽ നിന്നും ഔദ്യോഗിക പരിപാടികളിൽ നിന്നും വിമർശനാത്മക മാധ്യമങ്ങളെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് വിലക്കുകയും തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് മാത്രം വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയെ സാധാരണ ഭരണ നടപടിയായി കാണാനാവില്ല. അത് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ട വിവരങ്ങളുടെ ഒഴുക്കിനെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി കരുതണം.

പത്രസമ്മേളനം ഭരണാധികാരിയുടെ പ്രസംഗം കേട്ട് കൈയടിച്ച് പിരിയാനുള്ള വേദിയല്ല. ഭരണകൂടത്തോട് ജനങ്ങൾക്ക് ചോദിക്കാനുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ ഉന്നയിക്കുന്ന ഇടമാണ്. അധികാരത്തിലുള്ളവരുടെ വാക്കുകൾ കുറിച്ചെടുത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല മാധ്യമ പ്രവർത്തനം. വാഗ്ദാനങ്ങളും യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം അന്വേഷിക്കണം; നേട്ടങ്ങളുടെ അവകാശവാദങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം; പരാജയങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ ചോദിക്കണം; പൊതുപണത്തിന്റെ വിനിയോഗത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരണം തേടണം; അധികാരത്തിന്റെ മറവിൽ നടക്കുന്ന ക്രമക്കേടുകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. ഇതൊക്കെയാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം.

അത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളെ വാതിലിനു പുറത്തു നിർത്തുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ്: അധികാരം എന്തിനെയാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്? മാധ്യമങ്ങളെയോ, അവർ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെയോ?

ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ ജനങ്ങൾ അറിയണം. അതുപോലെ പരാജയങ്ങളും വീഴ്ചകളും തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളും അറിയണം. ഭരണാധികാരിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് മാത്രം വാർത്തയാവുകയും ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് ജനങ്ങളിൽനിന്ന് മറയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ അത് മാധ്യമ പ്രവർത്തനമല്ല; അധികാരത്തിന്റെ പ്രചാരണ പ്രവർത്തനമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണാധികാരികൾക്ക് മാധ്യമങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ജനങ്ങൾക്ക് ഭരണത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാനുള്ള അവകാശവും.

എന്നാൽ, കുറ്റം അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളുടെ ഭാഗത്ത് മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. ഭരണാധികാരിയുടെ ഓരോ വാക്കിനെയും മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയും ഓരോ നടപടിയെയും ചരിത്ര നേട്ടമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും വീഴ്ചകൾക്ക് മുന്നിൽ കണ്ണടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാധ്യമങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുകയാണ്. അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടവർ അധികാരത്തിന്റെ സ്തുതിപാഠകരായി മാറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് മാധ്യമങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത മാത്രമല്ല; ജനങ്ങളുടെ അറിയാനുള്ള അവകാശം കൂടിയാണ്.

പഴയ രാജകൊട്ടാരങ്ങളിൽ രാജാവിന്റെ അപദാനങ്ങൾ പാടാൻ സ്തുതിപാഠകരുണ്ടായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയല്ല, അവയെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ ജോലി. ജനാധിപത്യകാലത്ത് മാധ്യമങ്ങൾ ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് സ്വയം താഴരുത്. ഭരണാധികാരികളുടെ പ്രസ്താവനകൾക്ക് അലങ്കാരം ചേർത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതല്ല ജേർണലിസം. അധികാരത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി പ്രസക്തമായ ചോദ്യം ചോദിക്കാനും ലഭിക്കുന്ന മറുപടിയെ വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാനും കഴിയുന്നതാണ് അതിന്റെ ശക്തി.

അതിലും അപകടകരമാണ് പണത്തിനും മറ്റ് പ്രതിഫലങ്ങൾക്കും വേണ്ടി വാർത്തയുടെ വേഷത്തിൽ പ്രചാരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. പരസ്യത്തെ വാർത്തയാക്കി മാറ്റുകയും താൽപര്യങ്ങളെ വസ്തുതകളായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ മാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ കച്ചവടച്ചരക്കാക്കുകയാണ്. പണം വാങ്ങിയുള്ള പ്രചാരണം വാർത്തയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ വായനക്കാരനാണ് വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത്. വാർത്തയും പരസ്യവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി ബോധപൂർവം മായ്ച്ചുകളയുന്ന പ്രവർത്തനത്തെ സ്വതന്ത്ര മാധ്യമ പ്രവർത്തനമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാനാവില്ല.

മാധ്യമ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് മാധ്യമങ്ങൾക്ക് എന്തും പറയാനുള്ള അനിയന്ത്രിത അവകാശവുമല്ല. വസ്തുത പരിശോധിക്കുക, ആരോപണങ്ങൾക്ക് മറുപടി തേടുക, തെറ്റുകൾ തിരുത്തുക, വാർത്തയെയും അഭിപ്രായത്തെയും വേർതിരിക്കുക, വ്യക്തിപരമായോ സാമ്പത്തികമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ താൽപര്യങ്ങൾ വാർത്തയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക—ഇവയെല്ലാം അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളാണ്. അധികാരത്തിന്റെ സമ്മർദത്തിനു വഴങ്ങുന്നതു പോലെ തന്നെ സ്വന്തം മുൻവിധികൾക്കനുസരിച്ച് വസ്തുതകളെ വളച്ചൊടിക്കുന്നതും മാധ്യമ ധർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ‘നാലാം തൂൺ’ എന്ന വിശേഷണം മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അലങ്കാരപ്പട്ടമല്ല; വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തലാണ്. അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുക, മറച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുക, പൊതുതാൽപര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുക, ഭരണാധികാരികളുടെ അവകാശവാദങ്ങളെ വസ്തുതകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുക – ഇവ നിർവഹിക്കുമ്പോഴാണ് മാധ്യമങ്ങൾ ആ വിശേഷണത്തിന് അർഹത നേടുന്നത്.

ചോദ്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാൻ മാധ്യമങ്ങളെ വിലക്കുന്നതും അധികാരത്തിന്റെ പ്രീതി നേടാൻ ചോദ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും ഒരേ ജനാധിപത്യരോഗത്തിന്റെ രണ്ട് ലക്ഷണങ്ങളാണ്. ഒന്നിൽ അധികാരം മാധ്യമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; മറ്റൊന്നിൽ മാധ്യമങ്ങൾ സ്വയം അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നു. ഭരണാധികാരികൾ ഓർക്കണം: പത്രസമ്മേളനം രാജസദസ്സല്ല; മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ സ്തുതിപാഠകരുമല്ല.

അധികാരത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകിട്ടുന്നതല്ല മാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിജയമെന്ന് മാധ്യമങ്ങളും ഓര്‍ക്കണം. ആ വാതിലിനകത്ത് കയറി ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഭയമില്ലാതെ ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് മാധ്യമ ധര്‍മ്മം.

ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അധികാരികളും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഭയക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളും ഒടുവിൽ വഞ്ചിക്കുന്നത് ജനത്തെയാണെന്നോര്‍ക്കണം.

അധികാരം മാറിയാൽ ഭരണശൈലിയും മാറണം

 

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരമാറ്റം എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പേരോ അതിന്റെ നായകന്റെ മുഖമോ മാറുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. നിലവിലുള്ള ഭരണരീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും മറ്റൊരു സമീപനത്തിനായുള്ള പ്രതീക്ഷയുമാണ് പലപ്പോഴും ഒരു രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പുതിയൊരു സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മുൻഗാമികളുടെ വീഴ്ചകളുടെ ആവർത്തനമല്ല; സമീപനത്തിലും ശൈലിയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും പ്രകടമായ മാറ്റമാണ്. മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരും വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് ഈ മാനദണ്ഡത്തിലാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പത്രസമ്മേളനങ്ങൾ കേവലം സർക്കാരിന്റെ അറിയിപ്പുകൾ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് കൈമാറാനുള്ള വേദിയല്ല. ഭരണകൂടത്തോട് ജനങ്ങൾക്കുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ലഭിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ വേദി കൂടിയാണത്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ ചോദിക്കുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നില്ല. ചിലത് കടുപ്പമുള്ളതാകാം; ചിലത് അതൃപ്തിയുള്ളതാകാം; ചിലതാകട്ടേ പ്രകോപനപരമായിരിക്കാം; ചില ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തോടുപോലും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, അതൊന്നും ചോദ്യങ്ങളെ മറുചോദ്യങ്ങളിലൂടെ നേരിടാനുള്ള ന്യായീകരണമാകുന്നില്ല.

ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരോട് തിരികെ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും വിമർശനം ഉയരുമ്പോഴെല്ലാം മുൻ സർക്കാരിന്റെ നടപടികൾ അക്കമിട്ട് നിരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് ഭൂഷണമല്ല. പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. മുഖ്യമന്ത്രിയാകട്ടെ സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ നടപടികളെ വിശദീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഈ രണ്ടു ചുമതലകൾ തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് ഭരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തും.

മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി എന്തു ചെയ്തു, മുൻ സർക്കാർ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേക നടപടി സ്വീകരിച്ചു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ചരിത്രപരമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ പ്രസക്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഇന്നത്തെ സർക്കാരിന്റെ ഓരോ നടപടിയെയും ന്യായീകരിക്കാനുള്ള സ്ഥിരം കവചമായി അതിനെ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. മുൻ സർക്കാർ ചെയ്ത ഒരു കാര്യം തെറ്റാണെന്ന് പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ വിമർശിച്ചവർ അധികാരത്തിലെത്തിയശേഷം അതേ രീതി പിന്തുടരുകയും അതിന് ന്യായീകരണമായി മുൻ സർക്കാരിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്താൽ ജനങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും ചോദിക്കും: പിന്നെ ഭരണത്തിൽ വന്ന മാറ്റമെന്താണ്?

ഇവിടെയാണ് പുതിയ സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടുതൽ വലുതാകുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഭരണത്തോടുള്ള അതൃപ്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാറ്റം പ്രതീക്ഷിച്ചവരുടെ പിന്തുണയും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിധിയിൽ പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് അർത്ഥം നൽകേണ്ട ബാധ്യത സർക്കാരിനുണ്ട്. അധികാര മാറ്റത്തെ യഥാർത്ഥ മാറ്റമാക്കി മാറ്റേണ്ടത് ഭരണത്തിന്റെ ശൈലിയിലൂടെയും തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും സുതാര്യതയിലൂടെയും ജനങ്ങളോടുള്ള സമീപനത്തിലൂടെയുമാണ്.

മാധ്യമങ്ങളോടുള്ള സമീപനവും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ എല്ലാവരും ഒരേ സ്വഭാവക്കാരായിരിക്കില്ല. സർക്കാരിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും വിമർശിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകാം. ചോദ്യങ്ങളിൽ മുൻവിധിയോ പ്രകോപനമോ ഉണ്ടെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് തോന്നുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ പക്വത പ്രകടമാകേണ്ടത് അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലാണ്. പ്രകോപനത്തിന് പ്രകോപനമല്ല മറുപടി. വസ്തുതയ്ക്ക് വസ്തുതയും വിമർശനത്തിന് വിശദീകരണവും ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരവുമാണ് നൽകേണ്ടത്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ അധികാരത്തോടുള്ള ശത്രുതയല്ല. അധികാരത്തെ പൊതുജനങ്ങളോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതാക്കി നിലനിർത്തുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണത്. അതിനാൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന മാധ്യമ പ്രവർത്തകനെ എതിരാളിയായി കാണുന്ന മനോഭാവം ഏതൊരു ഭരണകൂടത്തിനും അപകടകരമാണ്. ഭരണാധികാരിക്ക് മാധ്യമങ്ങളുടെ വിമർശനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്; തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ തിരുത്താനും കഴിയും. പക്ഷേ അതെല്ലാം സംയമനത്തോടെയും വസ്തുതകളോടെയും നടത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ സ്ഥാനത്തിന് യോജിച്ച ഗൗരവം നിലനിൽക്കുന്നത്.

വി.ഡി. സതീശൻ ദീർഘകാലം പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ പ്രവർത്തിച്ച നേതാവാണ്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആക്രമണാത്മകമായ ഭാഷയ്ക്കും മൂർച്ചയുള്ള മറുചോദ്യങ്ങൾക്കും അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ, മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കസേര മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഇന്നദ്ദേഹം സർക്കാരിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സ്ഥാനത്തല്ല; സർക്കാരിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ട സ്ഥാനത്താണ്. ഈ സ്ഥാനമാറ്റത്തോടൊപ്പം ഭാഷയിലും സമീപനത്തിലും മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.

അതിലും പ്രധാനമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്കു നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ. പ്രകടന പത്രികയും പ്രചാരണ വേദികളിലെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും അധികാരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മാത്രമാകരുത്. അവ ജനങ്ങളുമായി ഉണ്ടാക്കിയ രാഷ്ട്രീയ കരാറാണ്. അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം അവ നടപ്പാക്കാനുള്ള ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം സർക്കാരിനുണ്ട്. വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പുരോഗതി ജനങ്ങളോട് തുറന്നു പറയുകയും നടപ്പാക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് കാരണം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭരണത്തിന്റെ രീതി.

ഒരു പുതിയ സർക്കാരിന് മുൻ സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും ആ വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞുവരും. ഭരണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിനു ശേഷം ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് പഴയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നല്ല; പുതിയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നാണ്. അതിന് ഉത്തരം നൽകേണ്ടത് പഴയ ഭരണത്തിന്റെ വീഴ്ചകളുടെ പട്ടിക കൊണ്ടല്ല, സ്വന്തം ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെയും തിരുത്തലുകളുടെയും കണക്കുകൊണ്ടാണ്.

പിണറായി വിജയന്റെ ഭരണശൈലിയെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ടാണ് സതീശനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയും ഏറെക്കാലം പൊതുരംഗത്ത് നിലകൊണ്ടത്. അതിനാൽ തങ്ങൾ വിമർശിച്ച അതേ സമീപനങ്ങൾ പുതിയ ഭരണത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന ധാരണയ്ക്ക് ഇടനൽകാതിരിക്കേണ്ട പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വവും പുതിയ നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്. വ്യക്തികളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ഭരണ സംസ്കാരത്തിലെ വ്യത്യാസം ജനങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുക എന്നത്.

അധികാരം ഒരിക്കലും ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമല്ല. മറിച്ച് അധികാരം കൂടുന്തോറും ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടുകയാണ്. വിമർശനം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കാം; മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കടുപ്പമുള്ളതാകാം. എന്നാൽ അതെല്ലാം സഹിച്ചും വിശദീകരിച്ചും തിരുത്തേണ്ടിടത്ത് തിരുത്തിയും മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ശേഷിയിലാണ് ജനാധിപത്യ നേതൃത്വത്തിന്റെ കരുത്ത്.

അതുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശൻ പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ഭരണാധികാരിയുടെ ഭാഷയിലേക്ക് പൂർണമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുചോദ്യങ്ങളല്ല വേണ്ടത്; വ്യക്തമായ മറുപടികളാണ്. മുൻ സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകളല്ല നിരന്തരം ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടത്; സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്. വിമർശകരെ നേരിടുന്നതിലല്ല, വിമർശനങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കുന്ന വീഴ്ചകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിലാണ് ഭരണത്തിന്റെ മികവ് തെളിയേണ്ടത്.

ജനങ്ങൾ ഒരു സർക്കാരിനെ അധികാരത്തിലേറ്റുന്നത് മുൻഗാമികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല; നാടിനെ മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയിൽ ഭരിക്കാനാണ്. ആ ജനവിധി ഒരു അംഗീകാരം മാത്രമല്ല, വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് നിറവേറ്റാനുള്ള സമയം ഭരണകാലം മുഴുവൻ സർക്കാരിനുണ്ട്. എന്നാൽ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷമയും വിശ്വാസവും അനന്തമല്ല.

അധികാരം നൽകിയ ജനങ്ങൾ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. അവർ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്, മറുപടികളും വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്; വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അകലം അളക്കുന്നുമുണ്ട്. ഒടുവിൽ ഒരു സർക്കാരിന്റെ വിധി എഴുതുന്നത് പത്രസമ്മേളനത്തിലെ മറുചോദ്യങ്ങളല്ല....ജനങ്ങളാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം നിരക്ഷരരുടെ കൈകളിൽ

ബിജെപിയും കോൺഗ്രസും 'പരാദ' പാര്‍ട്ടികള്‍

പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി കോൺഗ്രസിനെ "പരാദ പാർട്ടി" എന്ന് വിളിച്ച് പലപ്പോഴും ആക്ഷേപിക്കാറുണ്ട്.  പലതവണ അദ്ദേഹം ഈ പരാമർശം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തവണയും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സന്ദർശന വേളയിൽ അദ്ദേഹം ഈ പരാമർശം നടത്തുകയും ചെയ്തു. യാദൃശ്ചികമായിരിക്കാം, പ്രധാനമന്ത്രി ഈ പരാമർശം നടത്തിയപ്പോൾ, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ പുതിയ സർക്കാർ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. രാഹുൽ ഗാന്ധി മുഖ്യമന്ത്രി വിജയ്‌യോടൊപ്പം വേദിയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വേളയിലാണ് കോൺഗ്രസ് ഇപ്പോൾ ഒരു "പരാദ പാർട്ടി" ആയി മാറിയെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. 

ഒരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസ്താവന ശരിയാണ്. നിലവിൽ കോൺഗ്രസ് സർക്കാർ ഭരിക്കുന്ന മൂന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ, അവർ സ്വന്തമായി സർക്കാരുകൾ രൂപീകരിച്ചു. കർണാടക, തെലങ്കാന, ഹിമാചൽ പ്രദേശ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവർക്ക് കേവല ഭൂരിപക്ഷമുണ്ട്. ഒരു സഖ്യ പങ്കാളിയുമായും അവർ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിച്ചില്ല. കോൺഗ്രസ് സർക്കാർ രൂപീകരിക്കുന്ന നാലാമത്തെ സംസ്ഥാനമായ കേരളം, ഒരു സഖ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് അവിടെ മത്സരിച്ചത്. എന്നാല്‍, 140 അംഗ സഭയിൽ കോൺഗ്രസ് 63 സീറ്റുകൾ നേടി, സ്വന്തമായി ഭൂരിപക്ഷത്തിലേക്ക് അടുത്തു. മറ്റ് പാർട്ടികളെ കോൺഗ്രസ് ആശ്രയിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, ബീഹാർ, ഉത്തർപ്രദേശ് പോലുള്ള ചില സംസ്ഥാനങ്ങളുണ്ട്. എന്നാല്‍, മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കോൺഗ്രസ് ജയിച്ചാലും തോറ്റാലും സ്വതന്ത്രമായാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. കോൺഗ്രസ് സഖ്യത്തിലാണെങ്കിലും അതിന്റെ ശക്തി കുറയാത്തതും സഖ്യത്തിന്റെ അഭാവം മൂലം പ്രാദേശിക പാർട്ടികൾക്ക് നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നതുമായ സംസ്ഥാനങ്ങളാണ് ഒരു വിഭാഗം.

അതേസമയം, ചുരുക്കം ചില സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഒഴികെ, ഭാരതീയ ജനതാ പാർട്ടി (ബിജെപി) സഖ്യങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ബിജെപി സർക്കാരുകൾ രൂപീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കുറച്ചു കാലം മുമ്പ് വരെ, എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും അവർ ഒരു പാർട്ടിയെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ, ശിവസേനയുടെ ശക്തിയിലാണ് അവർ വളർന്നത്. അതേസമയം ബീഹാറിൽ, നിതീഷ് കുമാറിന്റെ പാർട്ടിയായ ജനതാദൾ (യുണൈറ്റഡ്) ശക്തിയിലാണ് അവർ പുരോഗതി കൈവരിച്ചത്. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ, അവർക്ക് അണ്ണാ ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകം (എഡിഎംകെ) അല്ലെങ്കിൽ ഡിഎംകെയുമായി സഖ്യമുണ്ടായിരുന്നു, ആന്ധ്രാപ്രദേശിൽ അത് ടിഡിപിയുമായി സഖ്യത്തിലായിരുന്നു. പഞ്ചാബിൽ, അവർ അകാലിദളിന്റെ ശക്തിയിലും, ഹരിയാനയിൽ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ലോക്ദളിന്റെ ശക്തിയിലും വളര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു. 

ഇനി, കോൺഗ്രസും ബിജെപിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പരിശോധിക്കാം. കോൺഗ്രസ് സഖ്യമുണ്ടാക്കിയ മിക്ക പാർട്ടികളും ഇപ്പോഴും ശക്തരാണ്. മറുവശത്ത്, ബിജെപി സഖ്യമുണ്ടാക്കിയ പാർട്ടികൾ ഇപ്പോൾ അവയുടെ നിലനിൽപ്പിനായി പോരാടുകയാണ്. ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ, പരാദങ്ങൾ എന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ രക്തം വലിച്ചെടുത്ത് അതിജീവിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മ ജീവികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ചില പരാദങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ആതിഥേയരെ നിലനിർത്തുകയും സ്വയം അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, ചില പരാദങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ആതിഥേയരെ നശിപ്പിച്ച് വളരുന്നു. വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ബിജെപിയുടെ സഖ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായ ഒരു ചിത്രമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ, ശിവസേന ഒരു പ്രധാന ശക്തിയായിരുന്നു, ബിജെപി അതിന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു. ഇന്ന്, ശിവസേനയും താക്കറെ കുടുംബവും അവരുടെ നിലനിൽപ്പിനായി പോരാടുകയാണ്. ബീഹാറിൽ, ജനതാദൾ (യുണൈറ്റഡ്) ഒരു പ്രധാന പാർട്ടിയായിരുന്നു. ഇന്ന്, ബിജെപി അധികാരത്തിലാണ്, ജെഡിയു അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. പഞ്ചാബിലെ അകാലിദളും ഹരിയാനയിലെ ഐഎൻഎൽഡിയും ഏതാണ്ട് ഇല്ലാതായി. ഒഡീഷയിൽ ബിജു ജനതാദൾ (ബിജെഡി) സമാനമായ ഒരു സാഹചര്യത്തെ നേരിടുന്നു. ഝാർഖണ്ഡിൽ എജെഎസ്‌യുവും അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയാണ്. നിലവിൽ ബിജെപിയുടെ എല്ലാ സഖ്യകക്ഷികളും ബിജെപിയുടെ കാരുണ്യത്തിലാണ് അതിജീവിക്കുന്നത്. സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഏർപ്പെടാനുള്ള ശേഷി ഇപ്പോൾ ആർക്കും ഇല്ല.

അടുത്ത ഊഴം കേരളമാണ്. കേരളത്തിലെ കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടി "പരാദ പാർട്ടി" അല്ലെങ്കിലും പരാദകള്‍ ഏറെയുള്ള  പാര്‍ട്ടിയാണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ബോധ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പിണറായി വിജയന്റെ പതിറ്റാണ്ടു കാലത്തെ ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണി (എൽഡിഎഫ്) സർക്കാരിന്റെ ഭരണത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചുകൊണ്ട് കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള യുണൈറ്റഡ് ഡെമോക്രാറ്റിക് ഫ്രണ്ട് (യുഡിഎഫ്) കേരളത്തിൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും, മുഖ്യമന്ത്രിയായി സംസ്ഥാനത്തെ ആര് നയിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വം തുടരുകയാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാതൽ മേല്പറഞ്ഞ 'പരാദകള്‍' ആണ്... അതു തന്നെയാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ ശാപവും. വിശ്വസ്തതയോടെ പാര്‍ട്ടിക്കുവേണ്ടി രാപ്പകല്‍ അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവരെ തഴഞ്ഞ് പാർട്ടി സീനിയോറിറ്റി, രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം, നേതൃത്വം എന്നിവ കണക്കാക്കിയല്ല പ്രതിഫലം നൽകേണ്ടത്. 

ഒരു വശത്ത്, 2021 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിനുശേഷം തകർന്ന പാർട്ടി കേഡറിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനും ഇന്നത്തെ     നിലയില്‍ കോൺഗ്രസിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിനും, എൽഡിഎഫ് സർക്കാരിനെയും ബിജെപിയെയും ശക്തമായി നേരിടുന്നതിനും പ്രതിപക്ഷ നേതാവെന്ന നിലയിൽ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷം ചെലവഴിച്ച വിഡി സതീശൻ ഉണ്ട്. മറുവശത്താകട്ടേ, എ.ഐ.സി.സി ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായ കെ.സി. വേണുഗോപാലും.  കഴിഞ്ഞ ഏഴ് വർഷമായി ലോക്‌സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ നിഴലായി നടന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെയും സോണിയാ ഗാന്ധിയുടെയും പ്രീതി സമ്പാദിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തിയാണ് വേണുഗോപാല്‍. 

ഇതിനിടയിലാണ് മുഖ്യമന്ത്രിക്കസേരയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് കാത്തിരിക്കുന്ന രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെ രംഗപ്രവേശം. ഞാനാണ് മുഖ്യമന്ത്രി പദവിക്ക് അര്‍ഹന്‍ എന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരവ്. നാല് പതിറ്റാണ്ടിലേറെ നീണ്ട രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിൽ കേരള കോൺഗ്രസ് അദ്ധ്യക്ഷൻ, കേരള നിയമസഭയിലെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്, കെ കരുണാകരൻ, ഉമ്മൻ ചാണ്ടി സർക്കാരുകളിൽ മന്ത്രി, കോൺഗ്രസ് വർക്കിംഗ് കമ്മിറ്റി അംഗം, എഐസിസി ജനറൽ സെക്രട്ടറി എന്നീ നിലകളിൽ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ള രമേശ് ചെന്നിത്തല, ആറാം തവണയും എംഎൽഎയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇത്രയും അറിവും പരിജ്ഞാനവും പ്രവര്‍ത്തനപരിചയവുമുള്ള അദ്ദേഹം, പുതുമുഖങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി വഴിമാറിക്കൊടുക്കാതെ 'ഇനിയുമൊരങ്കത്തിന് ബാല്യമുണ്ട്' എന്ന രീതിയില്‍  മുഖ്യമന്ത്രിക്കസേരക്കു വേണ്ടി ചരടു വലി നടത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ പ്രതിഛായക്ക് കോട്ടം തട്ടും. 

കേരളത്തിലെ വിഭാഗീയതയുടെ പരസ്യ പ്രകടനത്തിൽ രാഹുല്‍ ഗാന്ധി അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടും, മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്നും താൻ അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് സതീശനും, എം‌എല്‍‌എമാരില്‍ നിന്ന് തനിക്ക് ലഭിച്ച "ഭൂരിപക്ഷ പിന്തുണ" തന്റെ സീനിയോറിറ്റി, വിശ്വസ്തത, വിപുലമായ അനുഭവം എന്നിവയില്‍ വേണുഗോപാലും ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. 

പ്രതിസന്ധി മറികടക്കാൻ, പാർട്ടിയുടെ കേരള ഇൻചാർജ് ദീപാ ദാസ് മുൻസി, കെ മുരളീധരൻ, കെ സുധാകരൻ, മുല്ലപ്പള്ളി രാമചന്ദ്രൻ, വിഎം സുധീരൻ എന്നിവരുൾപ്പെടെ നിരവധി മുൻ സംസ്ഥാന യൂണിറ്റ് മേധാവികളെ ഡല്‍ഹിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ച് ഖാർഗെയും രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയും കൂടുതൽ ചർച്ചകളും നടത്തി. മുഖ്യമന്ത്രിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സാധ്യമായ ഏറ്റവും വലിയ സമവായത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി എ.കെ. ആന്റണി ഊന്നിപ്പറഞ്ഞതായി അറിയുന്ന രാഹുൽ, അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും തേടി. കേഡർ വികാരം പരിഗണിക്കാതെ ഹൈക്കമാൻഡിൻറെ തീരുമാനം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് പാർട്ടിക്കും കേരളത്തിലെ പുതിയ സർക്കാരിനും ഒരുപോലെ പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് ആന്റണി രാഹുലിന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതായി റിപ്പോർട്ടുണ്ട്.

 മെയ് നാലിന് നടന്ന ഫലത്തിൽ 22 സീറ്റുകൾ നേടിയ യു.ഡി.എഫിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ ഘടക കക്ഷിയായ ഇന്ത്യൻ യൂണിയൻ മുസ്ലീം ലീഗ് ഇതിനകം തന്നെ സതീശനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ കോൺഗ്രസ് വൈകുന്നതിൽ അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വയനാട്ടിൽ ലീഗിന് കാര്യമായ സ്വാധീനമുണ്ട്, അവിടെ പ്രിയങ്കയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നേരിട്ട് രാഷ്ട്രീയ പങ്കുണ്ട്. ഒരു കുടുംബ പ്രമാണിയെ അനുകൂലിക്കുന്നതിനായി സഖ്യകക്ഷിയെ നിസ്സാരവൽക്കരിക്കുന്നത് യു.ഡി.എഫിനുള്ളിൽ മാത്രമല്ല, മണ്ഡലത്തിലെ പ്രിയങ്കയുടെ ഭാവി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സാധ്യതകളിലും സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

 കേരള നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് സിറ്റിംഗ് എംപിമാരെ വിലക്കിയത് വേണുഗോപാല്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട എഐസിസിയായിരുന്നു എന്ന സത്യം വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ എം എല്‍ എ പോലും അല്ലാതിരുന്നിട്ടും കേരള മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനത്തിനു വേണ്ടി അദ്ദേഹം മുറവിളി കൂട്ടുന്നതെന്നത് വിരോധാഭാസമായി തോന്നുന്നു. എഐസിസി ജനറൽ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്ന കാലത്തെ വേണുഗോപാലിന്റെ പെരുമാറ്റവും സതീശന്റെ അനുയായികളുടെ പ്രതിഷേധങ്ങളും നിരന്തരമായ മാധ്യമ വിമർശനങ്ങളും ഹൈക്കമാന്റിനെ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. 

പരാദ ജീവികളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാം എന്ന സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് ഇപ്പോള്‍ സതീശന്‍ നേരിടുന്നത്. 2021 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വന്‍ പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങിയ കോണ്‍ഗ്രസ് പാർട്ടിയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനും, ഇന്നത്തെ നിലയിലേക്ക് കോൺഗ്രസിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിനും, എൽഡിഎഫ് സർക്കാരിനെയും ബിജെപിയെയും ശക്തമായി നേരിടുന്നതിനും കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്‍ഷം അഹോരാത്രം പ്രയത്നിച്ച വിഡി സതീശനെ തഴഞ്ഞാല്‍, കേരളത്തില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പതനം അതോടെ ആരംഭിക്കും. പൊതുജന വികാരം മാനിക്കാതെ,  സഖ്യകക്ഷികളെ കണക്കിലെടുക്കാതെ തീരുമാനം ഹൈക്കമാന്റ് എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന രാഹുല്‍-പ്രിയങ്ക-സോണിയ അച്ചുതണ്ടിലേക്ക് മാറിയാല്‍, അതോടെ കോണ്‍ഗ്രസ് ഒരു  'കുടുംബാധിപത്യ' പാര്‍ട്ടിയാണെന്ന പേര് അന്വര്‍ത്ഥമാകുകയും ചെയ്യും.  

പാർലമെന്റില്‍ ‘ചാണക്യ തന്ത്രം’

 

ഏപ്രിൽ 16 വ്യാഴാഴ്ച, വനിതാ സംവരണവും അതിർത്തി നിർണ്ണയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൂന്ന് ബില്ലുകൾ ലോക്സഭയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ പ്രസംഗത്തിലെ നാടകീയതയും അഖിലേഷ് യാദവ് പോലുള്ള പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗവും രസകരമായി തോന്നി. എന്നാല്‍, കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയിലെ പ്രിയങ്ക ഗാന്ധി വാദ്ര വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ രണ്ട് പരാമർശങ്ങൾ നടത്തി. ചാണക്യൻ ഇപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം പോലും ഞെട്ടുമായിരുന്നുവെന്നാണ് പ്രിയങ്ക പറഞ്ഞത്. കാരണം, ചാണക്യനെ വെല്ലുന്ന തരത്തിലുള്ള നാടകമായിരുന്നു പാര്‍ലമെന്റില്‍ അരങ്ങേറിയത്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കൗശലം നല്ലതാണ്, പക്ഷേ അധികാരം നിലനിർത്താനുള്ള അഭിലാഷത്തിന് പോലും തീരുമാനങ്ങൾ ശരിയായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു പ്രിയങ്കയുടെ രണ്ടാമത്തെ പരാമര്‍ശം. ചാണക്യനെ ഉദ്ധരിച്ച് അവർ ലക്ഷ്യം വെച്ചത് കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തര മന്ത്രി അമിത് ഷായെയാണ്. ‘കൗശല’ക്കാര്‍ എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചത് സര്‍ക്കാരോ അല്ലെങ്കിൽ സർക്കാരില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട രണ്ട് നേതാക്കളായ നരേന്ദ്ര മോദിയോ അമിത് ഷായോ ആയിരുന്നു.

വനിതാ സം‌വരണ ബില്ലും അത് പാസ്സാക്കിയെടുക്കാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രക്രിയയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നേട്ടത്തിനായി ഉപയോഗിച്ച കൃത്രിമത്വത്തിന്റെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയും വെളിപ്പെടും. പ്രത്യേകിച്ച് പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ, നടക്കാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മമത ബാനർജിയെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ‘വനിതാ സംവരണം’ നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാർ പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. ജനങ്ങള്‍ എന്ത് പറയുമെന്ന് പോലും ചിന്തിക്കാതെ നടത്തിയ ഒരു നീക്കം. എന്നാല്‍, ആ നീക്കം പാളുകയും ചെയ്തു.

2023 സെപ്റ്റംബറിൽ പാസാക്കിയ നാരി ശക്തി വന്ദൻ നിയമം ഏപ്രിൽ 16 വ്യാഴാഴ്ച പെട്ടെന്ന് വിജ്ഞാപനം ചെയ്തതിൽ നിന്ന് തന്നെ വഞ്ചനയുടെ തോത് മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു വശത്ത്, സർക്കാർ നാരി ശക്തി വന്ദൻ നിയമം വിജ്ഞാപനം ചെയ്തു, മറുവശത്ത്, അത് ഭേദഗതി ചെയ്യുന്നതിനായി പാർലമെന്റിൽ ഒരു ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇതിനർത്ഥം ബിൽ പാസായാൽ അത് ശരിയാകും, അത് പാസാക്കാത്തപക്ഷം, പഴയ ബിൽ നിയമമായി പ്രാബല്യത്തിൽ തുടരും എന്നാണ്. ഇതാണ് സംഭവിച്ചത്. ബിൽ പാസാക്കുന്നത് പ്രതിപക്ഷം തടഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതിനർത്ഥം അതിർത്തി നിർണ്ണയം നടക്കില്ല എന്നല്ല. അതിർത്തി നിർണ്ണയം ഇതിനകം തന്നെ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. 2023 ൽ പ്രതിപക്ഷം അത് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ, ഈ വർഷത്തെയും അടുത്ത വർഷത്തെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ, സർക്കാർ പ്രതിപക്ഷത്തെ സ്ത്രീവിരുദ്ധരായി മുദ്രകുത്തുകയും, സെൻസസ് ഡാറ്റ തിടുക്കത്തിൽ പുറത്തുവിടുകയും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അതിർത്തി നിർണ്ണയം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യും. 2029 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് സർക്കാർ അതിർത്തി നിർണ്ണയ പ്രവർത്തനങ്ങളും നടത്തുമെന്ന് അനുമാനിക്കണം. അതിർത്തി നിർണ്ണയം നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ 2029 ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവർക്കറിയാം. 2023 ൽ വനിതാ സംവരണത്തിനായുള്ള ‘നാരി ശക്തി വന്ദൻ’ നിയമം ഏകകണ്ഠമായി പാസാക്കിയ പ്രതിപക്ഷത്തെ ഇപ്പോൾ വനിതാ സംവരണ വിരോധികളായി മുദ്രകുത്തുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ജനങ്ങള്‍ ആശ്ചര്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ, ഈ യുക്തിസഹമായ ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സർക്കാർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങള്‍ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. സെൻസസിനും അതിർത്തി നിർണ്ണയത്തിനും ശേഷം വനിതാ സംവരണം നടപ്പിലാക്കുമെന്ന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെയും, സ്ത്രീകൾക്ക് സർക്കാർ വളരെയധികം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണെന്ന് ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയതു പോലെയും, സെൻസസിന് മുമ്പ് വനിതാ സംവരണം നടപ്പിലാക്കണമെന്ന് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുമെന്ന് മോദിയും ഷായും വിശ്വസിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. തൽഫലമായി, രാജ്യത്തുടനീളം ഒരു വലിയ പ്രചാരണം നടന്നു. കേന്ദ്രത്തിലും വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലുമുള്ള ബിജെപി സർക്കാരുകൾ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ, സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം, സംവരണം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നിരവധി പരസ്യങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. വനിതാ സംവരണം നടപ്പിലാക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് രാജ്യത്തോട് പറഞ്ഞു. തുടർന്ന്, ബിൽ പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പ്രധാനമന്ത്രി മോദി തന്റെ പ്രസംഗത്തിൽ, പ്രതിപക്ഷത്തിന് ക്രെഡിറ്റ് എടുക്കാൻ ഒരു ബ്ലാങ്ക് ചെക്ക് നൽകുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. പ്രതിപക്ഷത്തിന് താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ക്രെഡിറ്റ് എടുക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പരസ്യങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമെന്നും പ്രതിപക്ഷത്തിന് ക്രെഡിറ്റ് നൽകുമെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

പശ്ചിമ ബംഗാൾ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും അടുത്ത വർഷം ഉത്തർപ്രദേശിലും മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നടക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും സ്വാധീനിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് വനിതാ സംവരണ ചർച്ച ഉപയോഗിച്ചതെന്നുള്ളത് വ്യക്തമാണ്. പാർലമെന്റും ഭരണഘടനയും രണ്ടും ഉപകരണങ്ങളാണ്. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികളിലൂടെയാണ് നാരീ ശക്തി വന്ദൻ നിയമം നടപ്പിലാക്കിയത്, ഇപ്പോൾ രണ്ടര വർഷത്തിനുശേഷം, 131-ാം ഭേദഗതി ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നടപ്പാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ആ നിയമം തന്നെ ഭേദഗതി ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സംസ്ഥാന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പോലും, അതിനായി മൂന്ന് ദിവസത്തെ പ്രത്യേക സമ്മേളനം പ്രഖ്യാപിച്ചു. നാല് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഒരു കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശത്തും വോട്ടെടുപ്പ് ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ, ലോക്സഭാ സീറ്റുകൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നും സ്ത്രീകൾക്ക് 33% സംവരണം നടപ്പിലാക്കുമെന്നും സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇതിനെയാണ് പ്രിയങ്ക ഗാന്ധി വദ്ര ‘തന്ത്രം’ അഥവാ ‘ചാണക്യ തന്ത്രം’ എന്ന് വിളിച്ചത്. വാസ്തവത്തിൽ, വനിതാ സംവരണം ഉടനടി നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാരിന് ഉദ്ദേശ്യമില്ലായിരുന്നു. പാർലമെന്റിന്റെ ഇരുസഭകളിലെയും ഭരണകക്ഷിയുടെ എംപിമാരുടെ എണ്ണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ പാസാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബിജെപിക്ക് ഭൂരിപക്ഷം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. 240 സീറ്റുകൾ അവർ നേടി, മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളോടൊപ്പം അവർക്ക് 293 സീറ്റുകളുണ്ട്. നിലവിൽ, ഒരു സഖ്യത്തിന്റെയും ഭാഗമല്ലാത്ത 15 എംപിമാർ ലോക്‌സഭയിലുണ്ട്. അതിൽ ജയിലിലായ എഞ്ചിനീയർ റാഷിദ്, ചന്ദ്രശേഖർ റാവുവിന്റെ പാർട്ടിയായ അമൃത്പാൽ സിംഗ്, ജഗൻ മോഹൻ റെഡ്ഡി എന്നിവരും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, സർക്കാരിന് അവരുടെയെല്ലാം പിന്തുണ കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. മറുവശത്ത്, പ്രതിപക്ഷത്തിന് 233 എംപിമാരുണ്ട്. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ പാസാക്കാൻ ആവശ്യമായ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം എംപിമാർ ലോക്‌സഭയിൽ ഇല്ലെന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. എല്ലാ എംപിമാരും ഹാജരുണ്ടെങ്കിൽ, ഭൂരിപക്ഷ കണക്ക് 360 സീറ്റുകളാണ്.

ബിൽ പാസാകാൻ സാധ്യതയില്ലെന്ന് സർക്കാരിന് അറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. 2023 സെപ്റ്റംബറിൽ ചെയ്തതുപോലെ, വനിതാ സംവരണ വിഷയത്തിൽ പ്രതിപക്ഷത്തെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി ബിൽ പാസാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് ഒരു മികച്ച നേട്ടമായിരിക്കും എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. ഡീലിമിറ്റേഷൻ, വനിതാ സംവരണത്തിനുള്ള ബിൽ എന്നിങ്ങനെ ദീർഘകാല പദ്ധതികൾക്ക് ഇത് വഴിയൊരുക്കും. എന്നാല്‍, ഒരു തന്ത്രപരമായ ഉദ്ദേശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു: പ്രതിപക്ഷം തുടരുകയും ഡീലിമിറ്റേഷൻ പ്രശ്നം സ്തംഭിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അതായത് ബിൽ പാസാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, പ്രതിപക്ഷത്തെ സ്ത്രീവിരുദ്ധരായി മുദ്രകുത്തുകയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാം.

വനിതാ സംവരണ ബില്ലുകൾ മുമ്പ് അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്, കോൺഗ്രസിന്റെയും ബിജെപിയുടെയും പ്രധാന പാർട്ടികളുടെ കാപട്യം കാരണം അവ സ്തംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ, ഒരു സർക്കാരും ഇത്രയും തന്ത്രപരമായി പ്രതിപക്ഷത്തെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ഇതിനെ പലപ്പോഴും ചാണക്യ നയം അല്ലെങ്കിൽ മാസ്റ്റർസ്ട്രോക്ക് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അത് പ്രതിപക്ഷത്തെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു പദ്ധതി മാത്രമല്ല, പൊതുജനങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു പദ്ധതിയുമായിരുന്നു. തങ്ങള്‍ എന്ത് പറഞ്ഞാലും പൊതുജനങ്ങള്‍ അത് സ്വീകരിക്കുമെന്ന് അവര്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ് ഇതിനെല്ലാം കാരണം.

നാല്പത് ദിവസത്തെ യുദ്ധം കൊണ്ട് അമേരിക്കയ്ക്ക് എന്ത് നേട്ടമുണ്ടായി?

 

പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘര്‍ഷം താല്‍ക്കാലികമായെങ്കിലും നിലച്ചു. 40 ദിവസത്തിനുശേഷം, യുഎസും ഇറാനും തമ്മിൽ വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽ വന്നു. ഇസ്രായേൽ ഇതിൽ അസന്തുഷ്ടരാണെങ്കിലും, യുഎസ് സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അത് അനുസരിക്കുകയല്ലാതെ അവർക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇതൊരു താൽക്കാലിക വെടിനിർത്തൽ മാത്രമാണോ, അതോ അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചകൾ യുദ്ധത്തിന് അറുതി വരുത്തുമോ? ഉത്തരം, ചർച്ചകൾ തകർന്നില്ലെങ്കിൽ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായ വെടിനിർത്തൽ നിലനിർത്തിയാൽ, യുദ്ധം അവസാനിക്കും എന്നതാണ്. ഈ വിശ്വാസത്തിന് കാരണം, യുഎസും ഇസ്രായേലും യുദ്ധം തുടർന്നാൽ, ഇറാന്‍ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ചർച്ചകൾ നീട്ടില്ല എന്നതാണ്. ഉടമ്പടിയുടെ കാലാവധി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഫെബ്രുവരി 28 നാണ് ഇസ്രായേലും യു എസും യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. ഈ വെടിനിര്‍ത്തലും അത്തരമൊരു പ്രഹസനമാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.

ഇറാനും യു എസും തമ്മിലുള്ള സമാധാന കരാറിന് ആദ്യം മധ്യസ്ഥത വഹിച്ച മസ്‌കറ്റിന് പിന്നാലെ, ജനീവയിൽ രണ്ടാം ഘട്ട ചർച്ചകൾക്ക് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് രണ്ടാഴ്ച സമയം അനുവദിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍, ആ ചര്‍ച്ച നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ ആക്രമണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അതിനാൽ, ഇത്തവണ ആക്രമണങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചർച്ചകൾ തുടരുകയും ചെയ്താല്‍, സമാധാനത്തിനുള്ള പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. കാരണം, ആദ്യമായി ചൈന പ്രശ്നത്തില്‍ ഇടപെട്ടതു തന്നെ. പാക്കിസ്താന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ഷഹബാസ് ഷെരീഫും സൈനിക മേധാവി അസിം മുനീറും സന്ദേശവാഹകരായി പ്രവർത്തിച്ചു. എന്നാല്‍, ഇറാന്റെ നിലപാട് മയപ്പെടുത്താൻ ചൈന ആവശ്യപ്പെട്ടത് രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ശത്രുത നിർത്താൻ ഒരു കരാറിലെത്തി.

ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഈ 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം കൊണ്ട് അമേരിക്ക എന്താണ് നേടിയത്? മുഴുവൻ മിഡിൽ ഈസ്റ്റിനെയും ഗൾഫ് മേഖലയെയും കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാക്കിയതല്ലാതെ മറ്റെന്ത് നേടി? ഇസ്രായേലിന്റെ ബലഹീനതകൾ ഈ യുദ്ധം തുറന്നുകാട്ടിയില്ലേ? അത് അമേരിക്കയുടെ സൂപ്പർ പവർ പദവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയെ ബാധിച്ചില്ലേ? അമേരിക്ക വെറും ‘മസില്‍ പവര്‍’ ആണെന്നും ബുദ്ധിശൂന്യരാണെന്നും ലോകത്തെ കാണിച്ചുകൊടുത്തില്ലേ? ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: യുദ്ധം ഈ ഘട്ടത്തിൽ അവസാനിച്ചാൽ, ഇറാനെ പശ്ചിമേഷ്യയുടെ സൂപ്പർ പവറായി ലോകം സ്ഥാപിക്കില്ലേ? ഒരുപക്ഷെ, അത് മുന്‍‌കൂട്ടി കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ ട്രം‌പ് ഇറാനിലെ നാഗരികതയെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്? അതിനര്‍ത്ഥം മറ്റൊരു നാഗസാക്കിയോ ഹിരോഷിമയോ പോലെ ഇറാനിലും സംഭവിക്കുമെന്നല്ലേ?

40 ദിവസത്തേക്ക് അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും ഏറ്റവും കടുത്ത ആക്രമണങ്ങൾ ഇറാൻ നേരിട്ടുവെന്നും തുല്യ ശക്തിയോടെയല്ലെങ്കിലും ഏകരായി രണ്ട് സൂപ്പര്‍ പവറുകളെ നേരിട്ടു എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഇറാന്റെ ഉന്നത രാഷ്ട്രീയ, മത, സൈനിക നേതൃത്വങ്ങളെ ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും ഉന്മൂലനം ചെയ്തിട്ടും, ഇറാന്‍ സർക്കാരിന്റെ ഘടന കേടുകൂടാതെ തുടർന്നു. സർക്കാർ, സൈനിക ഭരണ ഘടനകൾ ബാധിക്കപ്പെട്ടില്ല. രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിനിടെ ആദ്യമായി ഒരു രാജ്യം അമേരിക്കയുടെ യുദ്ധവിമാനം വെടിവച്ചു വീഴ്ത്തി. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ യുഎസ് സൈനിക താവളങ്ങൾക്ക് നേരെ ഇറാൻ കൃത്യമായ ആക്രമണം നടത്തി. 31 പ്രവിശ്യകളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്ന അതിന്റെ വികേന്ദ്രീകൃത സൈനിക സംവിധാനം പ്രതികാര ആക്രമണങ്ങൾ തുടർന്നു.

ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവർ വിപുലമായ സെൻസർഷിപ്പ് നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. റിപ്പോർട്ടുകളനുസരിച്ച്, വിദേശ പത്രപ്രവർത്തകരുടേതുൾപ്പെടെ എല്ലാ ദിവസവും കുറഞ്ഞത് 20 വാർത്തകളെങ്കിലും അവിടെ സെൻസർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വാർത്തകൾ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയോ മൊത്തത്തിൽ തടയുകയോ ചെയ്യുന്നു. കേണൽ നെറ്റോനെം കുലയാണ് സെൻസർഷിപ്പിന്റെ ചുമതല. ഐഡിഎഫ് ഡയറക്ടറേറ്റ് ഓഫ് മിലിട്ടറി ഇന്റലിജൻസിലെ ഒരു യൂണിറ്റായ ഇസ്രായേലി മിലിട്ടറി സെൻസർ, മാധ്യമ നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ചുമതല വഹിക്കുന്നു. അവര്‍ അറിയാതെ ഇസ്രായേലില്‍ നിന്ന് ഒരു വാര്‍ത്തയും പുറത്തു പോകാന്‍ അനുവദിക്കുകയില്ല. ഇസ്രായേൽ സിവിലിയൻ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് മാത്രമാണ് അവര്‍ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നത്. അതേസമയം ഇറാൻ തങ്ങളുടെ സൈനിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് കാര്യമായ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. അവരുടെ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനം ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു. ഇറാന്റെ ആണവശേഷി നശിപ്പിച്ചതായി യുഎസും ഇസ്രായേലും അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആത്മാഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേല്‍ക്കാതിരിക്കുന്നതിന് അത് നല്ലതാണ്, പക്ഷേ വാസ്തവത്തിൽ, വിപരീതമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഇറാൻ ഉൾപ്പെടെ പല രാജ്യങ്ങളിലും ആണവ ബോംബുകൾ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഇപ്പോൾ ശക്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഗദ്ദാഫി ലിബിയയുടെ ആണവ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചത് തെറ്റായ തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്നും ഉത്തര കൊറിയയുടെ ആണവ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്നും ഫ്രാൻസിസ് ഫുകുയാമയെപ്പോലുള്ളവർ സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

യുഎസും ഇസ്രായേലും ഇറാന്റെ നേതൃത്വത്തെ ഒന്നൊന്നായി കൊന്നൊടുക്കി. പക്ഷേ, ഇറാന്റെ മിസൈൽ സംവിധാനമോ ഡ്രോൺ സൗകര്യങ്ങളോ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്നുള്ളതാണ് സത്യം. പർവത ഗുഹകളിലോ ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങളിലോ ആഴക്കടലിനടിയിലോ ഒളിപ്പിച്ച ഇറാന്റെ മിസൈൽ, ഡ്രോൺ കേന്ദ്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടാതെ തുടർന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, അത് ഇറാനിയൻ ജനതയുടെ ആത്മാവിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ. ഇറാന്റെ പരമ്പരാഗത സൈന്യമായ ഐആർജിസിയുടെയും ബാസിജ് ഫോഴ്‌സിന്റെയും സംയുക്ത ശക്തി 1.5 മുതൽ 1.6 ദശലക്ഷം വരെയാണ്. എന്നാൽ, യുഎസ്-ഇസ്രായേല്‍ ആക്രമണം തുടര്‍ന്നതോടെ ഏകദേശം 14 ദശലക്ഷം പേര്‍, അതും യുവാക്കള്‍, സൈന്യത്തിൽ ചേരാനും ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാനും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഖമേനി ഭരണകൂടത്തിനെതിരായ സാധാരണ ഇറാനികളുടെ രോഷം ആളിക്കത്തിച്ച് അവിടെ അധിനിവേശം നടത്താമെന്ന ട്രം‌പിന്റെ തന്ത്രം പാടേ പാളി.. പകരം അവര്‍ പൂര്‍‌വ്വാധികം ജ്വലിച്ചു….ദേശീയതയുടെ ചൂടിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.

യുദ്ധം ചെയ്യാതെ അമേരിക്കയെയും ഇസ്രായേലിനെയും ലോകത്തെയും കീഴടക്കാനുള്ള ഒരു പുതിയ ഫോർമുലയാണ് ഇപ്പോള്‍ ഇറാൻ രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് അടച്ചുപൂട്ടുന്നതിലൂടെ, ലോകത്തിലെ എണ്ണ വിഭവങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ സ്വപ്നം എളുപ്പത്തിൽ നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവര്‍ തെളിയിച്ചു. മറുവശത്ത്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രം നിയമങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ക്രമം പാലിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചാൽ, ഇറാൻ പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് പോലും നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ച് ആഗോള ക്രമത്തെ തകർക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അമേരിക്കയ്ക്ക് പരമാധികാരം അടിയറ വെച്ച ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളെ അമേരിക്കയ്ക്ക് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇറാൻ അറിയിച്ചു കൊടുത്തു. തങ്ങളെ അമേരിക്ക സം‌രക്ഷിച്ചുകൊള്ളുമെന്ന ഗള്‍ഫ് ഭരണാധികാരികളുടെ വിശ്വാസത്തെ മാറ്റി ചിന്തിപ്പിക്കാന്‍ ഇറാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം അമേരിക്കയ്ക്ക് ഒരു നഷ്ടമായി മാറിയത്. അമേരിക്ക ഒരു സൂപ്പർ പവർ ആണെന്ന് ഖ്യാതി നഷ്ടപ്പെട്ടു, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈന്യത്തിന്റെ പരിമിതികള്‍ എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നും വെളിപ്പെട്ടു. കഴിഞ്ഞ വർഷം, പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് താരിഫ് യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, അപൂർവ ധാതുക്കളുടെ വിതരണം തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ചൈന അമേരിക്കയുടെ സൂപ്പർ പവർ പദവിയെ വെല്ലുവിളിച്ചത് ഇത്തരുണത്തില്‍ ഓര്‍മ്മിക്കണം. ഇപ്പോൾ, 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം നടത്തിയതിലൂടെ, അമേരിക്കയ്ക്ക് ബോംബർ വിമാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മാത്രമേ ഒരു രാജ്യത്ത് നാശം വിതയ്ക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്നും അതിനെ കീഴടക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നും ഇറാൻ തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത മേഖലകളിലെ ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ സന്ദേശം അമേരിക്കയ്ക്ക് നല്ലതല്ല. ആദ്യത്തെ മേഖല ഗൾഫാണ്, അവിടെ അമേരിക്കയുടെ സഖ്യകക്ഷികൾ അവരുടെ സുരക്ഷാ ഘടന പുനഃപരിശോധിക്കാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിതരായിരിക്കുകയാണ്.

ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങള്‍ അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് അകന്നു നിന്നാൽ, അത് പെട്രോഡോളർ സംവിധാനത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയാകും. ഇറാന്റെ ചർച്ചാ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ഒമാനുമായി സഹകരിച്ച് ടോൾ പിരിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, അത് പെട്രോഡോളറിന് കൂടുതൽ വലിയ തിരിച്ചടിയാകും. കാരണം, യുദ്ധകാലത്ത് ഇറാൻ ചൈനീസ് യുവാനിൽ ടോൾ പിരിക്കുന്നതായി വാർത്തകളുണ്ടായിരുന്നു. പെട്രോഡോളർ സംവിധാനത്തെ ബാധിച്ചാൽ, 40 ട്രില്യൺ ഡോളർ കടബാധ്യതയുള്ള അമേരിക്ക കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലാകും.

രണ്ടാമത്തെ മേഖലയിൽ ദക്ഷിണേഷ്യയും ദക്ഷിണപൂർവേഷ്യയും, പസഫിക് സമുദ്രവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ജപ്പാനും ദക്ഷിണ കൊറിയയും ഇറാൻ യുദ്ധം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കണം. ഇറാനെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് നിർണായക വിജയം നേടാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇസ്രായേലിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ചൈനയുമായും ഉത്തര കൊറിയയുമായുമുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ജപ്പാനെയും ദക്ഷിണ കൊറിയയെയും അവർ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം? ചൈന അതിനെതിരെ എന്തെങ്കിലും മുൻകൈയെടുത്താൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് തായ്‌വാനും ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകണം. ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ പസഫിക് സമുദ്രത്തിൽ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ സൈനിക ഉപകരണങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉപയോഗിച്ചു കഴിഞ്ഞതായാണ് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍.

മൂന്നാമത്തെ മേഖല യൂറോപ്പും നേറ്റോ രാജ്യങ്ങളുമാണ്. ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയെ സഹായിക്കാൻ മിക്കവാറും എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും വിസമ്മതിച്ചു. ഇറാനെതിരായ യുദ്ധത്തിനായി അവരുടെ സൈനിക താവളങ്ങളും വിമാനത്താവളങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാൻ അവർ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ട്രംപ് എല്ലാ യൂറോപ്യൻ നേതാക്കളെയും അപമാനിച്ചു. യൂറോപ്പുമായുള്ള അമേരിക്കയുടെ ബന്ധം അമേരിക്കയുടെ വലിയ സാമ്പത്തിക അല്ലെങ്കിൽ സൈനിക ശക്തിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് പരസ്പര വിശ്വാസത്തിലും ആത്മവിശ്വാസത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ അവരുടെ സുരക്ഷ അമേരിക്കയെയാണ് ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, അവരുടെ മിഥ്യാധാരണകൾ തകർന്നു. ഇപ്പോൾ, എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും അവരുടെ സൈനിക ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. തന്നെയുമല്ല, യൂറോപ്പില്‍ നിന്ന് അമേരിക്കന്‍ സൈന്യത്തെ പിന്‍‌വലിക്കാനുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്നുമുണ്ട്. അങ്ങനെ, ഈ യുദ്ധം പശ്ചിമേഷ്യ, ദക്ഷിണ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ, യൂറോപ്പ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അമേരിക്കയെക്കുറിച്ചുള്ള നിഷേധാത്മക ധാരണകൾ ആഴത്തിലാക്കി.

യുദ്ധച്ചെലവ് അമേരിക്കയ്ക്ക് അവിശ്വസനീയമാംവിധം ഭാരിച്ചതാണ്. റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, അമേരിക്ക ഓരോ സെക്കൻഡിലും ഏകദേശം 10,300 ഡോളറാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. ഏറ്റവും വലിയ ചെലവ് ആയുധങ്ങൾക്കും മിസൈലുകൾക്കുമാണ്, ഇത് പ്രതിദിനം ഏകദേശം 320 മില്യൺ ഡോളറിലെത്തും. കൂടാതെ, വ്യോമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഏകദേശം 245 മില്യൺ ഡോളറും സമുദ്ര പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഏകദേശം 155 മില്യൺ ഡോളറും ചെലവഴിക്കുന്നു.

THAAD, Patriot, Aegis തുടങ്ങിയ മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്കും വൻതോതിൽ പണം ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ട്, പ്രതിദിനം ഏകദേശം 95 മില്യൺ ഡോളറാണ് ഇതിനുവേണ്ടി ചെലവഴിക്കുന്നതെന്നാണ് കണക്ക്. ഇന്റലിജൻസ്, സൈബർ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഏകദേശം 45 മില്യൺ ഡോളറും, സൈനികർക്കും മറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾക്കും പ്രതിദിനം ഏകദേശം 30 മില്യൺ ഡോളറുമാണ് ചിലവാകുന്നത്. മൊത്തത്തിൽ, ഈ സംഘർഷം അമേരിക്കയിലെ നികുതിദായകര്‍ക്ക് സാമ്പത്തികമായി വളരെ ചെലവേറിയതാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.

ഇറാനില്‍ കരസേനയെ ഇറക്കാന്‍ ട്രം‌പും യുദ്ധ സെക്രട്ടറി പീറ്റ് ഹെഗ്സെത്തും പദ്ധതി തയ്യാറാക്കിയെങ്കിലും അവര്‍ അതില്‍ നിന്ന് പിന്മാറിയ അവസ്ഥയിലാണിപ്പോള്‍. കരസേനയെ ഇറക്കിയും മറൈൻ സേനയെയും 82-ാമത് എയർബോൺ ഡിവിഷനെയും കടലിൽ ഇറക്കിയും യുദ്ധം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ചെലവ് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. ഓർക്കുക, അമേരിക്ക വിയറ്റ്നാമിൽ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, തുടക്കത്തിൽ മൂവായിരം കരസേന മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ, നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം അത് അഞ്ച് ലക്ഷമായി. ഇത്തവണ ഇറാനില്‍ യുഎസ് യുദ്ധം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, അത് അനന്തമായ ഒരു യുദ്ധമായി മാറുമായിരുന്നു. ഇറാനിലെ ഭരണകൂടം മാറിയെന്നും, തീവ്രവാദികളും വിവേകശൂന്യരുമാണ് ഇപ്പോള്‍ അധികാരത്തിലുള്ളതെന്നും, ഇറാന്റെ വ്യോമസേനയും നാവികസേനയും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും മറ്റും പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് ആവർത്തിച്ച് അവകാശപ്പെട്ടത് അതുകൊണ്ടാണ്. അതെല്ലാം യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു ശ്രമം മാത്രമായിരുന്നു.

കേരള നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ജയ-പരാജയങ്ങള്‍ പാര്‍ട്ടികളുടെ നിലനില്പിനെ ബാധിക്കും

 

കേരളത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സംസ്ഥാനത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമാണെന്ന് വാദിക്കുന്ന ഒരു ചിന്താഗതിയുണ്ട്. അവർ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ശക്തികേന്ദ്രങ്ങളായ പശ്ചിമ ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും അവരുടെ എതിരാളികൾ പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ അവർ അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെടും. സിപിഐ (എം) നെ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടരാക്കി ബിജെപി ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യമായി ഉയർന്നുവരികയും ചെയ്യും. 

 ഏപ്രിൽ 9 ന് നടക്കാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണി പരാജയപ്പെട്ടാലും, അത് ഊർജ്ജസ്വലമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി തുടരും, ഒരുപക്ഷേ അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ട കൂട്ടക്കൊലയിൽ നിന്ന് മുക്തമായി, ഒരുപക്ഷേ കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയർന്നുവരും. പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ നിന്നും ത്രിപുരയിൽ നിന്നും കേരളം വ്യത്യസ്തമാകുന്നതിന് ഒരു നല്ല കാരണമുണ്ട്.

ജാതിവ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കുകയും മതാധിഷ്ഠിതമായ മുന്നേറ്റങ്ങൾ വലിയ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ പോലും, കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം മലയാളി സമൂഹത്തെ പരമാവധി ജനാധിപത്യവൽക്കരിച്ചു. വ്യാവസായിക തൊഴിലാളികൾ, ചകിരിയില്‍ നിന്ന് കയർ നൂൽക്കുന്നത് പോലുള്ള പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികൾ, കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ, കുടിയാൻ കർഷകർ, വിദ്യാർത്ഥികൾ, അധ്യാപകർ, സിവിൽ സർവീസുകൾ തുടങ്ങി സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ സംഘടിപ്പിച്ചു.

1957 മുതൽ 1959 വരെയുള്ള രണ്ട് വർഷത്തെ ചുരുങ്ങിയ ഭരണകാലത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കി, ആദ്യം നിയമനിർമ്മാണത്തിലൂടെയും, പിന്നീട് ഭൂപരിധി നടപ്പിലാക്കുന്നതിനും, കുടിയാന്മാരെ ഉടമസ്ഥ-കൃഷിക്കാരാക്കി മാറ്റുന്നതിനും, മിച്ചഭൂമി വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനും ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തിക്കൊണ്ടും.

കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നവരാണ്. ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കുക, അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും മാനുഷിക അന്തസ്സിനുള്ള അവകാശത്തെയും ഉണർത്തുക എന്നത് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ഡിഎൻഎയിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലൂടെ ഉണ്ടായ സമ്പത്തിന്റെയും അനുബന്ധ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെയും പുനർവിതരണം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ ജനങ്ങളെ മണ്ടന്മാരായല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായും സംഘടിക്കാൻ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവരായും അണിനിരത്താൻ സഹായിച്ചു, പ്രായോഗികമായി ആ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിന് കൂട്ടായ ശക്തി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്.

ഈ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുടെ ശക്തി എന്തായിരുന്നെന്നാൽ, പ്രാരംഭ കലാപത്തിനും ലഹളയ്ക്കും ശേഷം സംസ്ഥാനത്തെ മറ്റെല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും ഇത് സ്വന്തമായി അംഗീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി, ഒടുവിൽ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനും വിനിയോഗിക്കുന്നതിനും ജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുമായി മത്സരിക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായി.

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ആരംഭിച്ച സാമൂഹിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെ ചലനാത്മകതയെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി, പ്രത്യേകിച്ചും ജനകീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഊന്നൽ നൽകി. മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, റോഡ് കണക്റ്റിവിറ്റി, ശുദ്ധമായ കുടിവെള്ളം, മറ്റ് സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ ജനങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു എന്നതാണ് ജനാധിപത്യപരമായ ഉണർവിന്റെ അർത്ഥം.

ഇതെല്ലാം കേരളത്തിന് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ പശ്ചിമ ബംഗാളിലോ ത്രിപുരയിലോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ സാമൂഹിക അജണ്ടയിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നില്ല. പശ്ചിമ ബംഗാളിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ കുടിയാൻ പരിഷ്കരണം നടപ്പിലാക്കി എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാല്‍ പൊതുവേ, പശ്ചിമ ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ രക്ഷാധികാര രാഷ്ട്രീയം കളിച്ചു. ജനങ്ങൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരോടൊപ്പം നിന്നാൽ, അവരുടെ സർക്കാർ അവരെ പരിപാലിക്കും - ഇതായിരുന്നു വിലപേശൽ.

കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയം ഒരു ഫുട്ബോൾ മത്സരം പോലെയാണ്. ഇരുപക്ഷവും ഒരേ കളിയാണ് കളിക്കുന്നത്; ഓരോ പക്ഷത്തിനും ആഹ്ലാദപ്രകടനക്കാരായ ആരാധകരും ചിയർ ലീഡേഴ്സും ഉണ്ട്, ഒരു പക്ഷം ജയിക്കുന്നു, മറുപക്ഷം തോൽക്കുന്നു, പക്ഷേ കളി ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നു. സംഘ്‌പരിവാറും തീവ്ര ഇസ്ലാമിസ്റ്റുകളും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കളി കളിക്കുകയും ആളുകളെ അതിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ഇവിടെ മിതമായ വിജയം നേടുന്നു.

എന്നാല്‍, കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന ഐക്യജനാധിപത്യ മുന്നണിയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നയിക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷജനാധിപത്യ മുന്നണിയും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. സംസ്ഥാനത്തെ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എൽഡിഎഫിനെക്കാൾ യുഡിഎഫിനൊപ്പമാണ് കൂടുതൽ യോജിക്കുന്നത്. മുസ്ലീങ്ങൾക്ക് മുസ്ലീം ലീഗിനോടും കോൺഗ്രസിനോടും, ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് കോൺഗ്രസിനോടും, കേരള കോൺഗ്രസിലെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളോടും കൂറുകളുണ്ട്.

തുടർച്ചയായി മൂന്നാം തവണയും കോൺഗ്രസ് നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ കോൺഗ്രസിനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. ഇന്ത്യയിലുടനീളം സംഘ്‌പരിവാറിൽ നിന്ന് ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങൾക്ക് നേരെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ആക്രമണം നേരിടുമ്പോൾ, കേരളത്തിലെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും സംരക്ഷണം ആവശ്യമാണ്.

അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി അവർ ഇടതുപക്ഷത്തേക്ക് തിരിയുകയോ സംഘ്‌പരിവാറുമായി സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്തേക്കാം. പരാജയത്തിന് ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന നേതാക്കളുള്ള ഒരു പാർട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പല കോൺഗ്രസുകാരും പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. കോൺഗ്രസ് ഒരു തകർന്ന ശക്തിയായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അത് യുഡിഎഫിന്റെ ഫലപ്രദമായ പിരിച്ചുവിടലിന് കാരണമാകും.

വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലെ പരാജയം യുഡിഎഫിന് ഒരു ഭീഷണിയായിരിക്കും. പക്ഷേ, എൽഡിഎഫിന് അത് ഒരു നിലനിൽപ്പിന് തന്നെ ഭീഷണിയാകില്ല. എൽഡിഎഫ് പരാജയപ്പെട്ടാൽ, പ്രതിപക്ഷമെന്ന നിലയിൽ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പൊതു ജനാധിപത്യ അജണ്ടയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് എൽഡിഎഫ് തുടരും. അധികാരത്തിന്റെ ദുഷിപ്പിക്കുന്ന സ്വാധീനങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കാനും കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയർന്നുവരാനും അതിന് കഴിയും - അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പോരാട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ പോരാടാൻ.

ഡിലിമിറ്റേഷനും ചോദ്യങ്ങളും

 

നിയമസഭയിൽ വനിതാ സംവരണം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി വിളിച്ചു ചേർത്ത പാർലമെന്റിന്റെ പ്രത്യേക സമ്മേളനം ലോക്‌സഭാ സീറ്റുകളുടെ പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്ന ബിൽ പാസാക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും നിലവിലുള്ള സീറ്റുകൾ ഒന്നര മടങ്ങ് ഇരട്ടിയാക്കുന്ന ഒരു ഫോർമുലയുമായി കേന്ദ്രം മുന്നോട്ട് പോകുകയാണ്. എന്നാല്‍, ആ ഫോർമുലയ്ക്ക് പിന്നിലെ യുക്തി മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. ഒരു പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിൽ, ജനസംഖ്യയുടെ അനുപാതത്തിലാണ് അധോസഭയിലെ സീറ്റുകൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. ഡീലിമിറ്റേഷനും ഈ തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരിക്കണം. എന്നാല്‍, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം കുറയുമെന്ന ആശങ്കകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന്, കേന്ദ്രം ഒരു ഏകീകൃത ഫോർമുല വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അത് ഒരു ലക്ഷ്യവും കൈവരിക്കില്ല.

ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പാർട്ടികൾ ഈ ഫോർമുലയെ എതിർക്കുന്നു. അത് വടക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും അതത് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും ലോക്‌സഭാ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടുതൽ വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നാണ് അവര്‍ വാദിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കോൺഗ്രസും ഈ വാദത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ, ചോദ്യം നിർണായകമാണ്: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിലെ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപക്ഷം ഇത്രയധികം ആശങ്കപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ഈ ആശങ്കകൾ അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. എന്നാല്‍, നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ ചര്‍ച്ചയും സമവായവും നിരസിക്കുന്നതിലും സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാട് നഗ്നമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിലുമാണ് അവയുടെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത്. ദേശീയ വികസന കൗൺസിൽ, ദേശീയ സംയോജന കൗൺസിൽ പോലുള്ള ചര്‍ച്ചാ വേദികൾ കേന്ദ്രം നിർത്തലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങൾ അതിനോട് വിയോജിക്കുന്ന ഗ്രൂപ്പുകൾക്കും പ്രദേശങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ നിഷേധാത്മക വികാരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിർത്തി നിർണ്ണയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിലും ഈ ആഘാതം അനുഭവപ്പെട്ടു. പശ്ചിമ ബംഗാളിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലും നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കുള്ള പ്രചാരണം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായിരിക്കുന്ന സമയത്ത് സമവായമില്ലാതെ പാർലമെന്റ് വിളിച്ചുകൂട്ടിയത് അവിടത്തെ എംപിമാർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്നത് വ്യക്തമാണ്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം അവഗണിക്കുന്നത് തെറ്റായ രീതിയിലേക്ക് നയിക്കും. പക്വമായ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ, ജനങ്ങളുടെ സഭയെ സന്തുലിതമാക്കുന്നതിന് ശക്തമായ ഒരു ഉപരിസഭ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ, ഈ സംവിധാനം ഭാഗികമായി മാത്രമേ ഫലപ്രദമാകൂ. നിലവിലുള്ള പ്രശ്‌നത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത് പുതിയ പ്രശ്‌നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും.