ഗാന്ധിയെ ഓർക്കുക മാത്രമല്ല ഗാന്ധി മാര്‍ഗത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും വേണം

 

അഹിംസയും സത്യവും സഹിഷ്ണുതയും വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാകുമ്പോൾ, ഒക്ടോബർ 2 വീണ്ടും ഒരു ഗാന്ധിജയന്തി ദിനമായി നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു. രാഷ്ട്രപിതാവ് മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ 157-ാം ജന്മവാർഷികം ആചരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുകയും പ്രതിമകളിൽ ഹാരമണിയിക്കുകയും പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഗാന്ധിയൻ മൂല്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലപ്പുറം ഒരു ചോദ്യം നാം നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട് — നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഗാന്ധി ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?

ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യുദ്ധവും സംഘർഷവും തുടരുന്ന കാലത്താണ് അതേ ലോകത്തു തന്നെ ഗാന്ധി ജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത്. സമാധാനത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും ഗാന്ധിയൻ സന്ദേശം ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണെന്ന് രാഷ്ട്രപതി ദ്രൗപദി മുർമുവും ഗാന്ധിജയന്തി സന്ദേശത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

സത്യവും അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ജീവിതസന്ദേശമായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ തെരുവുകളിൽ അരങ്ങേറിയ രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാർത്ഥി-യുവജന സംഘടനകൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ, ഗാന്ധിജയന്തി മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന അഹിംസയുടെ സന്ദേശത്തിന് നേർവിപരീതമായ കാഴ്ചയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്.

തിരുവനന്തപുരം പാളയത്ത് യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരും എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരും തമ്മിലുണ്ടായ സംഘർഷത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും കല്ലുകളും തീ പന്തങ്ങളും മറ്റും എറിഞ്ഞതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പറയുന്നു. സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 80 എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരെയും 80 യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടെന്നും പറയുന്നു. ആരാണ് ആദ്യം അക്രമത്തിന് തുടക്കമിട്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും പരസ്പരം ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ച് ഏകപക്ഷീയമായ നിഗമനത്തിലെത്തുന്നത് ശരിയാകില്ലെങ്കിലും, ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല. വിയോജിപ്പിനെ നേരിടാനുള്ള മാർഗമായി അക്രമം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം നമ്മുടെ യുവതലമുറയെ എവിടേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

ഗാന്ധി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ നേതാവ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. അധികാരത്തിന്റെയും അക്രമത്തിന്റെയും മുന്നിൽ സാധാരണ മനുഷ്യനും നിവർന്നു നിൽക്കാമെന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആയുധമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ കൈകളിലും അതിശക്തമായ രണ്ട് ആയുധങ്ങളുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു — സത്യവും അഹിംസയും. പക്ഷെ, കേരളത്തിലെ യുവതലമുറ അതെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് കാണിക്കുന്ന അക്രമ രാഷ്ട്രീയം കേരളത്തെ മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തെയൊട്ടാകെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

അഹിംസ ഗാന്ധിക്ക് ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അനീതിക്കെതിരെ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളാനുള്ള മാർഗമായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹം കീഴടങ്ങലായിരുന്നില്ല; അധികാരത്തിന്റെ തെറ്റുകൾക്കു മുന്നിൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ പണയംവയ്ക്കില്ലെന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ലക്ഷ്യം പോലെ തന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള മാർഗവും പ്രധാനമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ യുവ തലമുറ ഗാന്ധിയെ വീണ്ടും വായിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണവും അതുതന്നെയാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ശത്രുതയായി മാറുകയും മതത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും ദേശീയതയുടെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും പേരിൽ മനുഷ്യർ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ എതിരാളിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനു പകരം അയാളുമായി സംവദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗാന്ധിയൻ സമീപനം പ്രസക്തമാണ്. 

വിദ്യാർത്ഥി രാഷ്ട്രീയം ആശയങ്ങളുടെ സംവാദവേദിയാകണം. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായമുള്ളവരോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വാദിക്കാനും ജനാധിപത്യപരമായി പ്രതിഷേധിക്കാനും യുവാക്കളെ പരിശീലിപ്പിക്കേണ്ട ഇടങ്ങളാണ് ക്യാമ്പസുകൾ. കല്ലും കുപ്പിയും തീപ്പന്തവും കൈയാങ്കളിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല; വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കുകയും വിയോജിപ്പുകളെ സഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തലമുറയെ വളർത്താനുള്ള അവസരമാണ്.

ഗാന്ധിയുടെ അഹിംസ ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല. ശക്തമായ അനീതിക്കെതിരെ പോലും എതിരാളിയെ ശാരീരികമായി ഇല്ലാതാക്കാതെ പ്രതിരോധിക്കാമെന്ന രാഷ്ട്രീയ ആശയമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത് ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽ എത്രത്തോളം അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ജനാധിപത്യബോധവും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ദിനം കൂടിയാകണം അത്.

എസ്‌എഫ്‌ഐയുടെ കൊടിക്കീഴിൽ പ്രതിഷേധത്തിനിറങ്ങിയവരുടെ അക്രമം അതിരുവിട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ഇരയായത് പൊതുമുതൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല; സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ഭക്ഷണം പോലും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വിശപ്പടക്കാൻ കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കിയ ആഹാരത്തോടുപോലും കരുണ കാണിക്കാത്ത അക്രമരാഷ്ട്രീയം എന്ത് സന്ദേശമാണ് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് നൽകുന്നതെന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.

ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അഹിംസയെയും സഹിഷ്ണുതയെയും കുറിച്ച് സമൂഹം സംസാരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ചർച്ചയാകുന്നത്. പ്രതിഷേധിക്കാനും അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ജനാധിപത്യം അവകാശം നൽകുന്നു; എന്നാൽ, കുട്ടികളുടെ ഭക്ഷണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പൊതുസമ്പത്തും മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നത് ആ ജനാധിപത്യാവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമത്തെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്ന പ്രവണതയെക്കുറിച്ച് സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും ഗൗരവമായി ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ഇത്തരം അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന പാര്‍ട്ടിയും അതിന്റെ നേതാക്കളും ഇതിന് ഉത്തരവാദികളാണ്. രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ യുവാക്കളിൽ വളർത്തുന്ന സംസ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. നേതാക്കളെ അന്ധമായി പിന്തുടരുന്നതിന് പകരം, “ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ, എന്റെ പ്രതിഷേധം മറ്റൊരാളുടെ അവകാശത്തെ ലംഘിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്ന യുവത്വമാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.

ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണ്: എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലല്ല, അക്രമത്തെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം നിലപാട് ഉറച്ചുപറയാൻ കഴിയുന്നതിലാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയം.

ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാര സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ആദ്യം വേണ്ടത് ആഭ്യന്തര പരിഷ്‌കാരം

 

മൂന്നാം മോദി സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക നയത്തിൽ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാര കരാറുകൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമാണ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ പ്രധാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളുമായി വ്യാപാര വാതിലുകൾ കൂടുതൽ തുറക്കുന്നതിലൂടെ കയറ്റുമതി വർധിപ്പിക്കാനും ഇന്ത്യയെ ആഗോള ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കാനും കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ. എന്നാൽ, ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുകയാണ്: കരാറുകൾ ഒപ്പു വെച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആഗോള വിപണിയിൽ മത്സരിക്കാൻ കഴിയുമോ?

വാഷിംഗ്ടണ്‍ ആസ്ഥാനമായ സെന്റർ ഫോർ സ്ട്രാറ്റജിക് ആൻഡ് ഇന്റർനാഷണൽ സ്റ്റഡീസ് (CSIS) പുറത്തുവിട്ട പുതിയ വിലയിരുത്തൽ ഈ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ഓസ്‌ട്രേലിയ, യുഎഇ എന്നിവയുമായുള്ള കരാറുകൾക്ക് ശേഷം ഉഭയകക്ഷി വ്യാപാരവും ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിയും ഗണ്യമായി വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം വ്യാപാരത്തിൽ ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ പങ്കിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടായിട്ടില്ല. അതായത്, എഫ്‌ടിഎകൾ വ്യാപാരം കൂട്ടാൻ സഹായിച്ചെങ്കിലും ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാരഘടനയെ അതിവേഗം മാറ്റിമറിച്ചുവെന്നതിന് തെളിവുകൾ പരിമിതമാണ്.

വിപണി ലഭ്യമല്ലാത്തതല്ല പ്രശ്നം; ലഭിക്കുന്ന വിപണിയിൽ മത്സരക്ഷമമായി ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ എത്തിക്കാനുള്ള ശേഷിയാണ് നിർണായകം. ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കൽ, തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ പ്രായോഗികത, വിശ്വസനീയവും മത്സരക്ഷമവുമായ വൈദ്യുതി, വ്യവസായങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ജല ലഭ്യത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, നികുതി-നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളുടെ ലളിതവൽക്കരണം, വ്യാപാര തർക്കങ്ങൾക്ക് വേഗത്തിലുള്ള നിയമ പരിഹാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ വൈകുമ്പോൾ ഒരു വ്യാപാര കരാറിനും അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല.

2014-ൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രഖ്യാപിച്ച ‘മെയ്ക്ക് ഇൻ ഇന്ത്യ’യുടെ അനുഭവവും ഈ യാഥാർഥ്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിന്റെ പ്രധാന ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമാക്കുക എന്നതായിരുന്നു പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകമായി ഉൽപ്പാദന മേഖലയുടെ ജിഡിപി വിഹിതം ഏകദേശം 13 മുതൽ 15 ശതമാനം വരെയുള്ള പരിധിയിൽ തന്നെ തുടരുന്നതായി CSIS ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സംരക്ഷണാത്മക താരിഫുകളും നോൺ-ടാരിഫ് നിയന്ത്രണങ്ങളും മാത്രം ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെ ആഗോള നിലവാരത്തിലുള്ള മത്സരശേഷിയിലേക്ക് ഉയർത്തിയില്ലെന്ന വിമർശനം അതിനാൽ അവഗണിക്കാനാവില്ല.

പിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ സമീപനത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ മാറ്റമുണ്ടായി. യുഎഇ, ഓസ്‌ട്രേലിയ എന്നിവയുമായുള്ള കരാറുകൾക്ക് പിന്നാലെ യൂറോപ്യൻ ഫ്രീ ട്രേഡ് അസോസിയേഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രധാന പങ്കാളികളുമായി വ്യാപാരബന്ധം കൂടുതൽ തുറക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ വേഗത്തിലായി. ബ്രിട്ടൻ, ഒമാൻ, ന്യൂസിലാൻഡ്, യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ തുടങ്ങിയവരുമായുള്ള വ്യാപാര ചർച്ചകളും കരാറുകളും ഈ പുതിയ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ മാറ്റം ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിപണിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതും അതിലൂടെ വിജയകരമായി കടന്നുകയറുന്നതും രണ്ടാണ്.

ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് കുറഞ്ഞ തീരുവയിൽ വിദേശ വിപണികളിലെത്താൻ കഴിയുന്നത് വലിയ അവസരമാണ്. അതേസമയം, അതേ കരാറുകൾ വിദേശ കമ്പനികൾക്കും ഇന്ത്യൻ വിപണിയിൽ കൂടുതൽ പ്രവേശനം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട് എഫ്‌ടിഎ ഒരു സമ്മാനം മാത്രമല്ല; ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തിന്റെ യഥാർഥ മത്സരശേഷി പരീക്ഷിക്കുന്ന വേദി കൂടിയാണ്.

ഉൽപ്പാദനച്ചെലവ് കൂടുതലാണെങ്കിൽ, വൈദ്യുതി അനിശ്ചിതമാണെങ്കിൽ, ചരക്കു നീക്കം ചെലവേറിയതാണെങ്കിൽ, ഭൂമി ലഭ്യമാക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, കരാർ തർക്കങ്ങൾ കോടതികളിൽ നീണ്ടുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, ലോകത്തിലെ എത്ര രാജ്യങ്ങളുമായി എഫ്‌ടിഎ ഒപ്പിട്ടാലും ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതിക്കാരന് അതിന്റെ മുഴുവൻ പ്രയോജനം ലഭിക്കില്ല. മറിച്ച് കുറഞ്ഞ ചെലവിലും ഉയർന്ന കാര്യക്ഷമതയിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിദേശ കമ്പനികൾ ഇന്ത്യൻ വിപണിയിലെ അവസരങ്ങൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇതിനൊപ്പം ആഗോള വ്യാപാര രംഗവും കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകുകയാണ്. അമേരിക്കയിലെ ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ താരിഫ്-കേന്ദ്രിത സമീപനവും വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ ശക്തിപ്പെടുന്ന സാമ്പത്തിക ദേശീയതയും പഴയ ‘തുറന്ന ആഗോള വ്യാപാരം’ എന്ന ആശയത്തെ സമ്മർദത്തിലാക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് രാജ്യങ്ങൾ പുതിയ വ്യാപാര പങ്കാളികളെ തേടുമ്പോൾ മറുവശത്ത് തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകളിൽ ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെ സംരക്ഷിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്കും ഈ രണ്ടിനുമിടയിൽ സൂക്ഷ്മമായ സന്തുലനം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ചർച്ച ‘സംരക്ഷണവാദമോ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരമോ?’ എന്ന ലളിതമായ ചോദ്യത്തിൽ ഒതുങ്ങരുത്. യഥാർഥ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്: തുറന്ന വിപണിയിൽ മത്സരിച്ച് ജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സൃഷ്ടിക്കാനാകുന്നുണ്ടോ?

അതിന് ഡൽഹിയിലെ തീരുമാനങ്ങൾ മാത്രം പോരാ. ഭൂമി, വൈദ്യുതി, ജലം, തൊഴിൽ, പ്രാദേശിക അനുമതികൾ തുടങ്ങിയ വ്യവസായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വിഷയങ്ങളിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്കും നിർണായക പങ്കുണ്ട്. വിദേശ നിക്ഷേപകരെ ആകർഷിക്കാൻ പ്രത്യേക ഇളവുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടൊപ്പം സാധാരണ വ്യവസായിക്കും വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ബിസിനസ് അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം.

എഫ്‌ടിഎകൾ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അവസരങ്ങളുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല. പക്ഷേ ആ വാതിലിന് അപ്പുറം വിജയം ഉറപ്പാക്കുന്നത് കരാറിലെ ഒപ്പുകളല്ല; ഉൽപ്പാദനക്ഷമത, കുറഞ്ഞ ചെലവ്, മികച്ച അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, സ്ഥിരതയുള്ള നയങ്ങൾ, വേഗത്തിലുള്ള നീതിന്യായ സംവിധാനം, മത്സരക്ഷമമായ വ്യവസായ അന്തരീക്ഷം എന്നിവയാണ്.

കരാറുകളുടെ എണ്ണം സാമ്പത്തിക വിജയത്തിന്റെ അളവുകോലാകരുത്. അവ ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ത്യ എത്ര പുതിയ വിപണികൾ പിടിച്ചെടുത്തു, എത്ര തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു, ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ ജിഡിപി വിഹിതം എത്ര ഉയർത്തി, ആഗോള മൂല്യശൃംഖലകളിൽ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളുടെ സ്ഥാനം എത്ര ശക്തിപ്പെടുത്തി എന്നതായിരിക്കണം യഥാർഥ മാനദണ്ഡം.

ലോകവുമായി കരാറുകൾ ഒപ്പിടുന്നത് താരതമ്യേന എളുപ്പമാണ്; സ്വന്തം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ലോകത്തോട് മത്സരിക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കുന്നതാണ് കഠിനം. ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത സാമ്പത്തിക പരീക്ഷണം അവിടെയാണ്.

അധികാരം മാറിയാൽ ഭരണശൈലിയും മാറണം

 

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരമാറ്റം എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പേരോ അതിന്റെ നായകന്റെ മുഖമോ മാറുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. നിലവിലുള്ള ഭരണരീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും മറ്റൊരു സമീപനത്തിനായുള്ള പ്രതീക്ഷയുമാണ് പലപ്പോഴും ഒരു രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പുതിയൊരു സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മുൻഗാമികളുടെ വീഴ്ചകളുടെ ആവർത്തനമല്ല; സമീപനത്തിലും ശൈലിയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും പ്രകടമായ മാറ്റമാണ്. മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരും വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് ഈ മാനദണ്ഡത്തിലാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പത്രസമ്മേളനങ്ങൾ കേവലം സർക്കാരിന്റെ അറിയിപ്പുകൾ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് കൈമാറാനുള്ള വേദിയല്ല. ഭരണകൂടത്തോട് ജനങ്ങൾക്കുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ലഭിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ വേദി കൂടിയാണത്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ ചോദിക്കുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നില്ല. ചിലത് കടുപ്പമുള്ളതാകാം; ചിലത് അതൃപ്തിയുള്ളതാകാം; ചിലതാകട്ടേ പ്രകോപനപരമായിരിക്കാം; ചില ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തോടുപോലും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, അതൊന്നും ചോദ്യങ്ങളെ മറുചോദ്യങ്ങളിലൂടെ നേരിടാനുള്ള ന്യായീകരണമാകുന്നില്ല.

ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരോട് തിരികെ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും വിമർശനം ഉയരുമ്പോഴെല്ലാം മുൻ സർക്കാരിന്റെ നടപടികൾ അക്കമിട്ട് നിരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് ഭൂഷണമല്ല. പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. മുഖ്യമന്ത്രിയാകട്ടെ സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ നടപടികളെ വിശദീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഈ രണ്ടു ചുമതലകൾ തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് ഭരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തും.

മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി എന്തു ചെയ്തു, മുൻ സർക്കാർ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേക നടപടി സ്വീകരിച്ചു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ചരിത്രപരമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ പ്രസക്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഇന്നത്തെ സർക്കാരിന്റെ ഓരോ നടപടിയെയും ന്യായീകരിക്കാനുള്ള സ്ഥിരം കവചമായി അതിനെ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. മുൻ സർക്കാർ ചെയ്ത ഒരു കാര്യം തെറ്റാണെന്ന് പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ വിമർശിച്ചവർ അധികാരത്തിലെത്തിയശേഷം അതേ രീതി പിന്തുടരുകയും അതിന് ന്യായീകരണമായി മുൻ സർക്കാരിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്താൽ ജനങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും ചോദിക്കും: പിന്നെ ഭരണത്തിൽ വന്ന മാറ്റമെന്താണ്?

ഇവിടെയാണ് പുതിയ സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടുതൽ വലുതാകുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഭരണത്തോടുള്ള അതൃപ്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാറ്റം പ്രതീക്ഷിച്ചവരുടെ പിന്തുണയും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിധിയിൽ പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് അർത്ഥം നൽകേണ്ട ബാധ്യത സർക്കാരിനുണ്ട്. അധികാര മാറ്റത്തെ യഥാർത്ഥ മാറ്റമാക്കി മാറ്റേണ്ടത് ഭരണത്തിന്റെ ശൈലിയിലൂടെയും തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും സുതാര്യതയിലൂടെയും ജനങ്ങളോടുള്ള സമീപനത്തിലൂടെയുമാണ്.

മാധ്യമങ്ങളോടുള്ള സമീപനവും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ എല്ലാവരും ഒരേ സ്വഭാവക്കാരായിരിക്കില്ല. സർക്കാരിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും വിമർശിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകാം. ചോദ്യങ്ങളിൽ മുൻവിധിയോ പ്രകോപനമോ ഉണ്ടെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് തോന്നുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ പക്വത പ്രകടമാകേണ്ടത് അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലാണ്. പ്രകോപനത്തിന് പ്രകോപനമല്ല മറുപടി. വസ്തുതയ്ക്ക് വസ്തുതയും വിമർശനത്തിന് വിശദീകരണവും ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരവുമാണ് നൽകേണ്ടത്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ അധികാരത്തോടുള്ള ശത്രുതയല്ല. അധികാരത്തെ പൊതുജനങ്ങളോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതാക്കി നിലനിർത്തുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണത്. അതിനാൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന മാധ്യമ പ്രവർത്തകനെ എതിരാളിയായി കാണുന്ന മനോഭാവം ഏതൊരു ഭരണകൂടത്തിനും അപകടകരമാണ്. ഭരണാധികാരിക്ക് മാധ്യമങ്ങളുടെ വിമർശനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്; തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ തിരുത്താനും കഴിയും. പക്ഷേ അതെല്ലാം സംയമനത്തോടെയും വസ്തുതകളോടെയും നടത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ സ്ഥാനത്തിന് യോജിച്ച ഗൗരവം നിലനിൽക്കുന്നത്.

വി.ഡി. സതീശൻ ദീർഘകാലം പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ പ്രവർത്തിച്ച നേതാവാണ്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആക്രമണാത്മകമായ ഭാഷയ്ക്കും മൂർച്ചയുള്ള മറുചോദ്യങ്ങൾക്കും അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ, മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കസേര മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഇന്നദ്ദേഹം സർക്കാരിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സ്ഥാനത്തല്ല; സർക്കാരിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ട സ്ഥാനത്താണ്. ഈ സ്ഥാനമാറ്റത്തോടൊപ്പം ഭാഷയിലും സമീപനത്തിലും മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.

അതിലും പ്രധാനമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്കു നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ. പ്രകടന പത്രികയും പ്രചാരണ വേദികളിലെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും അധികാരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മാത്രമാകരുത്. അവ ജനങ്ങളുമായി ഉണ്ടാക്കിയ രാഷ്ട്രീയ കരാറാണ്. അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം അവ നടപ്പാക്കാനുള്ള ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം സർക്കാരിനുണ്ട്. വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പുരോഗതി ജനങ്ങളോട് തുറന്നു പറയുകയും നടപ്പാക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് കാരണം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭരണത്തിന്റെ രീതി.

ഒരു പുതിയ സർക്കാരിന് മുൻ സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും ആ വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞുവരും. ഭരണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിനു ശേഷം ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് പഴയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നല്ല; പുതിയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നാണ്. അതിന് ഉത്തരം നൽകേണ്ടത് പഴയ ഭരണത്തിന്റെ വീഴ്ചകളുടെ പട്ടിക കൊണ്ടല്ല, സ്വന്തം ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെയും തിരുത്തലുകളുടെയും കണക്കുകൊണ്ടാണ്.

പിണറായി വിജയന്റെ ഭരണശൈലിയെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ടാണ് സതീശനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയും ഏറെക്കാലം പൊതുരംഗത്ത് നിലകൊണ്ടത്. അതിനാൽ തങ്ങൾ വിമർശിച്ച അതേ സമീപനങ്ങൾ പുതിയ ഭരണത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന ധാരണയ്ക്ക് ഇടനൽകാതിരിക്കേണ്ട പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വവും പുതിയ നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്. വ്യക്തികളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ഭരണ സംസ്കാരത്തിലെ വ്യത്യാസം ജനങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുക എന്നത്.

അധികാരം ഒരിക്കലും ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമല്ല. മറിച്ച് അധികാരം കൂടുന്തോറും ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടുകയാണ്. വിമർശനം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കാം; മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കടുപ്പമുള്ളതാകാം. എന്നാൽ അതെല്ലാം സഹിച്ചും വിശദീകരിച്ചും തിരുത്തേണ്ടിടത്ത് തിരുത്തിയും മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ശേഷിയിലാണ് ജനാധിപത്യ നേതൃത്വത്തിന്റെ കരുത്ത്.

അതുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശൻ പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ഭരണാധികാരിയുടെ ഭാഷയിലേക്ക് പൂർണമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുചോദ്യങ്ങളല്ല വേണ്ടത്; വ്യക്തമായ മറുപടികളാണ്. മുൻ സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകളല്ല നിരന്തരം ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടത്; സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്. വിമർശകരെ നേരിടുന്നതിലല്ല, വിമർശനങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കുന്ന വീഴ്ചകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിലാണ് ഭരണത്തിന്റെ മികവ് തെളിയേണ്ടത്.

ജനങ്ങൾ ഒരു സർക്കാരിനെ അധികാരത്തിലേറ്റുന്നത് മുൻഗാമികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല; നാടിനെ മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയിൽ ഭരിക്കാനാണ്. ആ ജനവിധി ഒരു അംഗീകാരം മാത്രമല്ല, വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് നിറവേറ്റാനുള്ള സമയം ഭരണകാലം മുഴുവൻ സർക്കാരിനുണ്ട്. എന്നാൽ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷമയും വിശ്വാസവും അനന്തമല്ല.

അധികാരം നൽകിയ ജനങ്ങൾ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. അവർ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്, മറുപടികളും വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്; വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അകലം അളക്കുന്നുമുണ്ട്. ഒടുവിൽ ഒരു സർക്കാരിന്റെ വിധി എഴുതുന്നത് പത്രസമ്മേളനത്തിലെ മറുചോദ്യങ്ങളല്ല....ജനങ്ങളാണ്.

വെളിച്ചം കെടുത്തുന്ന ഭരണം; ഒഴികഴിവുകൾ കൊണ്ട് പ്രതിസന്ധി തീരില്ല

 

കേരളത്തിലെ വൈദ്യുതി പ്രതിസന്ധി ഇപ്പോൾ കേവലം ഒരു വകുപ്പിന്റെ ഭരണപരമായ വീഴ്ചയോ സാങ്കേതിക തടസ്സമോ മാത്രമല്ല. അത് സാധാരണക്കാരന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഗുരുതരമായ പ്രശ്നമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പ്രതീക്ഷകളോടെ പുതിയ സർക്കാരിന് അധികാരം നൽകിയ ജനങ്ങൾ ഇന്ന് ചോദിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യമാണ്: ഞങ്ങൾക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത മാറ്റം ഇതായിരുന്നോ?

വൈദ്യുതി മുടങ്ങുമ്പോൾ ഇരുട്ടിലാകുന്നത് വീടുകൾ മാത്രമല്ല. വിദ്യാർഥികളുടെ പഠനം തടസ്സപ്പെടുന്നു, പ്രായമായവർ ദുരിതത്തിലാകുന്നു, രോഗികൾ കൂടുതൽ പ്രയാസത്തിലാകുന്നു, ചെറുകിട വ്യാപാരികളും തൊഴിൽ സ്ഥാപനങ്ങളും സാമ്പത്തിക നഷ്ടം നേരിടുന്നു. അതിലും ഗുരുതരമായി, ആശുപത്രികളെയും ആരോഗ്യസ്ഥാപനങ്ങളെയും വൈദ്യുതി തടസ്സം ബാധിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ സാധാരണ പവർ കട്ടായി എഴുതിത്തള്ളാനാവില്ല. ജീവൻ രക്ഷിക്കേണ്ട സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വൈദ്യുതി ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലൊന്നാണ്.

പത്ത് വർഷത്തെ ഇടതുപക്ഷ ഭരണത്തിനു ശേഷം അധികാരത്തിലെത്തിയ പുതിയ സർക്കാരിനെ ജനങ്ങൾ വിലയിരുത്തുക പഴയ സർക്കാരിനെക്കുറിച്ച് അത് എന്തു പറയുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല; സ്വന്തം ഭരണത്തിൽ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തെ ഭരണകാലത്ത് പതിവ് ലോഡ് ഷെഡ്ഡിംഗും പവർ കട്ടും ജനജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകാതിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്ന് അവ വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തിയതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്ന് ചോദിക്കപ്പെടുക സ്വാഭാവികമാണ്. ആ ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി പറയേണ്ട ബാധ്യത സർക്കാരിനുണ്ട്.

പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഭരണകൂടത്തോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുക എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, അധികാരത്തിലെത്തിയാൽ അതേ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടിവരും. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം അതാണ്.

മഴ കുറഞ്ഞു, വൈദ്യുതി ഉപയോഗം വർധിച്ചു, പുറത്തുനിന്നുള്ള വൈദ്യുതിയുടെ ലഭ്യത കുറഞ്ഞു, മുൻ സർക്കാരിന്റെ ചില തീരുമാനങ്ങൾ തിരിച്ചടിയായി...ഇങ്ങനെ പല കാരണങ്ങളും സർക്കാരിന് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാനുണ്ടാകാം. അവയിൽ വസ്തുതാപരമായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യാം. എന്നാൽ, കാരണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നത് ഭരണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്. പരിഹാരം കണ്ടെത്തുകയാണ് ഭരണത്തിന്റെ യഥാർഥ ഉത്തരവാദിത്തം.

മഴ പെയ്യാത്തതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം സർക്കാരിനില്ല. പക്ഷേ മഴ കുറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകാവുന്ന വൈദ്യുതി ക്ഷാമം മുൻകൂട്ടി കണ്ട് പദ്ധതിയിടേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം സർക്കാരിനുണ്ട്. വൈദ്യുതി ആവശ്യകത വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ജനങ്ങൾക്ക് അവകാശമുണ്ട്; ആ വർധന നേരിടാൻ ആവശ്യമായ ഉൽപ്പാദനവും വാങ്ങലും വിതരണ സംവിധാനവും ഒരുക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടമാണ്.

ഓരോ പ്രതിസന്ധിക്കും ഒരു ഒഴികഴിവ് കണ്ടെത്താൻ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് സാധിക്കും. എന്നാൽ, ഒഴികഴിവുകൾ കൊണ്ട് വീടുകളിൽ ഫാൻ കറങ്ങില്ല. വിദ്യാർഥിയുടെ മുറിയിൽ വിളക്ക് തെളിയില്ല. ആശുപത്രിയിലെ ഉപകരണങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കില്ല.

ഇപ്പോഴത്തെ സർക്കാരിനോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ മറുപടിയായി മുൻ സർക്കാരിന്റെ ചെയ്തികൾ നിരത്തുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായി സൗകര്യപ്രദമായിരിക്കാം. പക്ഷേ അത് ഭരണപരമായ മറുപടിയല്ല.

മുൻ സർക്കാർ തെറ്റു ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് വസ്തുതകളോടെ ജനങ്ങളോട് പറയാം. ആവശ്യമായ അന്വേഷണം നടത്താം. തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ തിരുത്താം. എന്നാൽ, നിലവിലെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണേണ്ടത് ഇപ്പോൾ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരാണ്.

ജനങ്ങൾ പുതിയ സർക്കാരിനെ തെരഞ്ഞെടുത്തത് പഴയ സർക്കാരിന്റെ കുറ്റപത്രം ദിവസവും കേൾക്കാനല്ല. കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായ ഭരണം ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ്. അതുകൊണ്ട് “അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തു” എന്നത് “ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്തു?” എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയാകില്ല.

വൈദ്യുതി നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ആഘാതം ആശുപത്രികളിലേക്കും ആരോഗ്യസ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കും എത്തുന്നുവെന്ന പരാതികൾ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ കാണണം. ആശുപത്രികളിൽ ജനറേറ്ററുകളും മറ്റ് ബാക്കപ്പ് സംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കാം. എന്നാൽ, അതുകൊണ്ട് പ്രധാന ആരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കുള്ള തടസ്സമില്ലാത്ത വൈദ്യുതി വിതരണം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് വൈദ്യുതി വകുപ്പിനോ സർക്കാരിനോ ഒഴിഞ്ഞു മാറാനാവില്ല.

ഒരു വീട്ടിലെ വൈദ്യുതി മുടക്കം അസൗകര്യമാണ്. ഒരു ആശുപത്രിയിലെ വൈദ്യുതി മുടക്കം ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള വിഷയമായി മാറാം.

അതുകൊണ്ട് ആശുപത്രികൾ, മെഡിക്കൽ കോളജുകൾ, കുടിവെള്ള വിതരണ സംവിധാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അവശ്യസേവനങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കണം. അതിന് എന്തു നടപടികളാണ് സ്വീകരിച്ചതെന്ന് സർക്കാർ ജനങ്ങളോട് വ്യക്തമാക്കുകയും വേണം. ഒരു സർക്കാരിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ മൂലധനം നിയമസഭയിലെ ഭൂരിപക്ഷം മാത്രമല്ല; ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്.

തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്ക് പ്രതീക്ഷ നൽകുകയും അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം അവരുടെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിസ്സംഗത പുലർത്തുകയും ചെയ്താൽ ആ വിശ്വാസത്തിന് വിള്ളലുണ്ടാകും. വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിൽ അവ പാലിക്കാൻ ആത്മാർഥമായി ശ്രമിക്കുന്നത് ഭരണത്തിന്റെ ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

അവർ സഹിക്കും. പ്രതിസന്ധിയുടെ യഥാർഥ കാരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യും. ആവശ്യമായപ്പോൾ വൈദ്യുതി ഉപയോഗം കുറച്ച് സഹകരിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ അതിന് പകരം ഭരണകൂടത്തിൽനിന്ന് അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് സുതാര്യതയും ഉത്തരവാദിത്തവും കാര്യക്ഷമതയുമാണ്.

ഒഴികഴിവുകൾ ആവർത്തിച്ച് ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം കൃത്യമായ കണക്കുകൾ പുറത്തുവിടണം. എത്ര വൈദ്യുതിയാണ് കുറവ്? പ്രതിസന്ധി എത്രകാലം തുടരുമെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ? പുറത്തുനിന്ന് അധിക വൈദ്യുതി വാങ്ങാൻ എന്തു നടപടിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്? പീക് സമയത്തെ ക്ഷാമം പരിഹരിക്കാൻ എന്താണ് പദ്ധതി? ആശുപത്രികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അവശ്യസേവനങ്ങളെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കും? അടുത്ത വേനലിൽ ഇതേ ദുരവസ്ഥ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ എന്തു ദീർഘകാല പദ്ധതിയുണ്ട്? ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ്.

അധികാരം ഒരു സമ്മാനമല്ല. ജനങ്ങൾ നിശ്ചിത കാലത്തേക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. വോട്ട് തേടുമ്പോൾ ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളെ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം ആ പ്രതീക്ഷകളോട് നീതി പുലർത്താനുള്ള ധാർമ്മിക ബാധ്യതയും സർക്കാരിനുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ നിസ്സാരമായി കാണുകയും പരാജയങ്ങൾക്ക് നിരന്തരം മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്താൽ അതിന് രാഷ്ട്രീയമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുണ്ടാകാം. ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ വിലയിരുത്താനുള്ള അന്തിമ അധികാരം വോട്ടർമാർക്കാണ്.

കേരളത്തിന് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെ രാഷ്ട്രീയമല്ല; കാര്യക്ഷമമായ പ്രതിസന്ധി മാനേജ്മെന്റാണ്. വൈദ്യുതി മേഖലയിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ എത്ര ഗുരുതരമാണെങ്കിലും അവ തുറന്നുപറയണം. പരിഹാരത്തിന് സമയമെടുക്കുമെങ്കിൽ അതും പറയണം. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം വിശ്വസിക്കാവുന്ന ഒരു സമയക്രമവും പ്രവർത്തനപദ്ധതിയും ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വയ്ക്കണം.

പഴയ സർക്കാരിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയാൽ ഒരു വീട്ടിലും വെളിച്ചം തെളിയില്ല. ഒഴികഴിവുകൾ പറഞ്ഞാൽ ഒരു ആശുപത്രിയിലും വൈദ്യുതി എത്തില്ല. പ്രസംഗങ്ങൾ കൊണ്ട് വൈദ്യുതി ക്ഷാമം പരിഹരിക്കാനുമാവില്ല.

ജനങ്ങൾ അധികാരം നൽകിയിരിക്കുന്നത് പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വിശദീകരണം മാത്രം നൽകാനല്ല—പരിഹാരം കണ്ടെത്താനാണ്.

അതുകൊണ്ട് സർക്കാരിന് മുന്നിലുള്ള സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്:

ഒഴികഴിവുകളുടെ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്യുക. ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ വെളിച്ചം തെളിയിക്കുക.

"മകളെ രക്ഷിക്കൂ, പക്ഷേ അവളെ സംസാരിക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്!"

 

രാഷ്ട്രീയം നയങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല, ആഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയും നയിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി മനസ്സിലാക്കുന്നു. പ്രധാനമന്ത്രിയായതിനുശേഷം അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയോട് പറഞ്ഞ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കഥ പെൺമക്കളുടെ കഥയായിരുന്നു. 2015 ജനുവരിയിൽ പാനിപ്പത്തിൽ നിന്ന് "ബേട്ടി ബച്ചാവോ, ബേട്ടി പഠാവോ" കാമ്പെയ്‌ൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, പെൺ ഭ്രൂണഹത്യ തടയുന്നതിനെ കുറിച്ച് മാത്രമല്ല അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചത്. പെൺമക്കളെ മറ്റൊരാളുടെ സ്വത്തായി കണക്കാക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ പഴക്കമേറിയ മാനസികാവസ്ഥയെ അദ്ദേഹം വെല്ലുവിളിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം വ്യക്തമായിരുന്നു: പെൺമക്കളെ രക്ഷിക്കുക, അവർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുക, അവസരങ്ങൾ നൽകുക, അവരെ തുല്യ പൗരന്മാരാക്കുക.

നിർഭയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് കരകയറാൻ രാജ്യം പാടുപെടുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. ആദ്യമായി, നീതി മാത്രമല്ല, പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിർഭയമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശവും ആവശ്യപ്പെട്ട് സ്ത്രീകൾ തെരുവിലിറങ്ങിയ കാലം. അത്തരമൊരു സമയത്ത്, ആ ഭയം മനസ്സിലാക്കുകയും അതിനപ്പുറമുള്ള ഒരു ദർശനം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത നേതാവായി നരേന്ദ്ര മോദി ഉയർന്നുവന്നു. "ബേട്ടി ബച്ചാവോ" സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു, "ബേട്ടി പഠാവോ" ഭാവിയിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു. പെൺമക്കൾ സംരക്ഷണത്തിനുള്ള വസ്തുക്കൾ മാത്രമല്ല, ആധുനിക ഇന്ത്യയിൽ പങ്കാളികളുമായിരിക്കും. ആ പ്രചാരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായിരുന്നു അത്.

അതുകൊണ്ടാണ് തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം സ്ത്രീകൾ മോദിക്ക് പിന്നിൽ അണിനിരന്നത്. ഉജ്ജ്വല, ശൗചാലയ, ജൻ ധൻ, മറ്റ് ക്ഷേമ പദ്ധതികൾ എന്നിവ തീർച്ചയായും ആ വിശ്വാസത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ, ആ ബന്ധം പദ്ധതികളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചുള്ളതായിരുന്നില്ല. പുതിയ ഇന്ത്യയുടെ കഥയിൽ ഗുണഭോക്താക്കളെ മാത്രമല്ല, സ്ത്രീകളെ സജീവ അഭിനേതാക്കളാക്കി മോദി മാറ്റി.

പക്ഷേ എല്ലാ കഥയ്ക്കും ഒരു രണ്ടാം അധ്യായമുണ്ട്............

പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അതേ പെൺമക്കൾ വളർന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം അവർക്ക് ബിരുദങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും നൽകി. സ്വതന്ത്ര അഭിപ്രായങ്ങൾ ഒരു സർക്കാരിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിലല്ല. എന്നാല്‍, കഴിഞ്ഞ മാസം നിരവധി വിദ്യാർത്ഥികളും യുവാക്കളും പ്രധാനമന്ത്രിയോട് പരസ്യമായി വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ചർച്ച അവരുടെ ഭാഷയെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം അധികാരം വിയോജിപ്പിനെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതായിരുന്നു. "ബേട്ടി ബച്ചാവോ, ബേട്ടി പഠാവോ" എന്ന കഥ ആദ്യമായി അതിന്റേതായ പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചത് ഇവിടെയാണ്.

ഈ കഥയുടെ കേന്ദ്ര ബിന്ദു പതിനഞ്ചുകാരിയായ രുചിക സിംഗ് ആണ്. പ്രധാനമന്ത്രിക്കെതിരെ അങ്ങേയറ്റം അധിക്ഷേപകരമായ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചതിനാലാണ് അവരുടെ ആദ്യ വീഡിയോ വൈറലായത്. ആ ഭാഷ തീർച്ചയായും വിമർശനത്തിനും അപലപത്തിനും അർഹമാണ്. അവരെ കൗൺസിലിംഗും ശാസിക്കലും ചെയ്യാമായിരുന്നു. എന്നാൽ, മൂന്ന് വകുപ്പുകൾ പ്രകാരം എഫ്‌ഐആർ ഫയൽ ചെയ്തത് ഭാഷയിൽ നിന്ന് അധികാരത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് ചർച്ചയെ മാറ്റി.

യഥാർത്ഥ ദൃശ്യം ആദ്യത്തെ വീഡിയോ ആയിരുന്നില്ല. രണ്ടാമത്തേതായിരുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അതേ പെൺകുട്ടിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്കടിയിൽ ഇരുണ്ട വൃത്തങ്ങൾ. അവളുടെ നോട്ടം താഴ്ത്തിയിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം അടഞ്ഞിരുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കൗമാരത്തിന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ വെല്ലുവിളിയെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച മുഖം ഭയത്തെ വ്യക്തമായി കാണിച്ചു തന്നു. ആദ്യ വീഡിയോയിൽ തന്റെ പരിധികൾ എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടിയെയാണ് കാണിച്ചതെങ്കിലും, രണ്ടാമത്തേതിൽ അതേ പെൺകുട്ടി ഭയത്താൽ വിറച്ചു, ഒരു അദൃശ്യമായ അതിർത്തി കടക്കുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടു.

ഒരു കുട്ടിയെ അച്ചടക്കം പഠിപ്പിക്കുന്നതും ഭയം വളർത്തുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്. ക്യാമറ ചിലപ്പോൾ വ്യത്യാസം മറയ്ക്കുന്നു, പക്ഷേ സമൂഹം അത് തിരിച്ചറിയണം.

രുചിക ഒറ്റയ്ക്കല്ലായിരുന്നു. ശ്രദ്ധയും അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. റാപ്പിഡ് ആക്ഷൻ ഫോഴ്‌സിനെ അവർ പരിഹസിച്ചു, സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അവർക്കെതിരെ അധിക്ഷേപത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. അവർ വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുകയും പിന്നീട് ക്ഷമാപണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. രുചികയുടെ മറ്റൊരു വീഡിയോയിൽ പ്രകടമായ അതേ ക്ഷീണവും നാശവും അവളുടെ മുഖത്തും പ്രകടമായിരുന്നു.

പക്ഷേ യഥാർത്ഥ കാര്യം പിന്നീടാണ് പുറത്തുവന്നത്.

ബിബിസിയുമായുള്ള അഭിമുഖത്തില്‍, ജന്തർ മന്തറിൽ ആയിരക്കണക്കിന് അജ്ഞാതരായ ആളുകൾക്കും ആൺകുട്ടികൾക്കും പ്രതിഷേധക്കാർക്കും ഇടയിൽ ഇരുന്നിട്ടും തനിക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും ഭയം തോന്നിയില്ലെന്ന് ശ്രദ്ധ പറഞ്ഞു. വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടത്തി, മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ വിളിച്ചു, റീലുകൾ ഉണ്ടാക്കി. എന്നാൽ, മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് സ്‌ക്രീനിന് പിന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകളുടെ ലോകം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ധൈര്യം തകർന്നു. റോഡിലെ അപരിചിതരല്ല, ഇന്റർനെറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകളാണ് തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയതെന്ന് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

കഴിഞ്ഞ ദശകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക മാറ്റം ഇവിടെയാണ് ദൃശ്യമാകുന്നത്. 2012 ൽ, നിർഭയ സ്ത്രീകൾക്ക് റോഡിൽ ഭയത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു, വീട് താരതമ്യേന സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലമായിരുന്നു.

2026-ൽ ചിത്രം നേരെ മറിച്ചു. ജന്തർ മന്തറിലേക്കുള്ള റോഡിൽ രാത്രി വൈകിയും യുവതികൾ ഇരുന്നു, ചുറ്റും കൂടിയിരുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾക്കിടയിൽ ചിരിച്ചും, സംവാദിച്ചും, പാട്ടുപാടിയും, സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിച്ചും. ബഹളവും, സംഗീതവും, മീമുകളും, ചിരിയും, ചിലപ്പോൾ അസഭ്യവും പോലും ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ സ്വന്തം ശബ്ദം കണ്ടെത്തുന്നതിന്റെ ആവേശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു റെഡിമെയ്ഡ് രാഷ്ട്രീയ തത്ത്വചിന്തയുമായി ആരും ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ ചലനത്തിലേക്ക് വരുന്നില്ല. ജനാധിപത്യം വോട്ടവകാശം മാത്രമല്ല, സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശവുമാണെന്ന് ആളുകൾ കാണുന്നു, കേൾക്കുന്നു, സംവാദിക്കുന്നു, ക്രമേണ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

പക്ഷേ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം, അവൾ തന്റെ മുറിയിൽ, മൊബൈൽ ഫോണിന് മുന്നിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ബലാത്സംഗ ഭീഷണികൾ വന്നത് അവിടെ നിന്നാണ്. വധഭീഷണികൾ വന്നത് അവിടെ നിന്നാണ്. അവളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ വന്നുതുടങ്ങിയത് അവിടെ നിന്നാണ്. ഇത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ വെറും മാലിന്യമല്ല. ഇത് ജനാധിപത്യത്തോടുള്ള പുതിയ വെല്ലുവിളിയാണ്.

രാഷ്ട്രീയം സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷയെ അതിന്റെ പ്രധാന ധാർമ്മിക ചോദ്യമാക്കിയിരുന്ന ഒരു കാലത്ത്, രാഷ്ട്രീയ വിയോജിപ്പുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന യുവതികളെ നിശബ്ദരാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ ആയുധമായി ലൈംഗിക അതിക്രമ ഭീഷണികൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് വെറും ചില ട്രോൾ അക്കൗണ്ടുകളുടെ കാര്യമല്ല. എതിർപ്പിനെ യുക്തികൊണ്ടും കൂടുതൽ ഭയംകൊണ്ടും നേരിടുന്ന ഒരു പൊതു സംസ്കാരത്തെയാണ് ഇത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇന്ന്, ഇന്റർനെറ്റും തെരുവുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. അർദ്ധരാത്രിയിൽ മൊബൈൽ ഫോണിൽ ലഭിക്കുന്ന ഒരു ബലാത്സംഗ സന്ദേശം ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ അടുത്ത ദിവസം അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം മാറ്റുന്നു. അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്കെതിരായ ഒരു ഭീഷണി അവൾ അടുത്ത റാലിയിൽ പങ്കെടുക്കുമോ എന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് പീഡനങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പോലീസ് ബാറ്റണുകൾക്കോ ​​ബാരിക്കേഡുകൾക്കോ ​​പോലും കഴിയാത്തത് ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യർ സ്വന്തം ശബ്ദങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇതാണ് ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള പരിക്ക്.

ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ ഒരു പുതിയ തലമുറ ഉയർന്നുവരികയാണ്. അവർ വിദ്യാസമ്പന്നരാണ്, ഇന്റർനെറ്റ് ഉപയോഗിച്ച് വളർന്നു, രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്, അധികാരത്തിന് എളുപ്പത്തിൽ വഴങ്ങുന്നില്ല. അവർ റീലുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, മീമുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ആക്ഷേപഹാസ്യം പറയുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവരുടെ ഭാഷ മാന്യമായിരിക്കും, ചിലപ്പോൾ അല്ല; ചിലപ്പോൾ അത് ശരിയാകും, ചിലപ്പോൾ അത് തെറ്റായിരിക്കും. എന്നാൽ, മുൻ തലമുറകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, വെറും സ്ഥാനവുമായി വരുന്ന സഹജമായ ബഹുമാനം അവർക്ക് ഇല്ല.

രുചികയുടെ കഥ ഒരു കഥയാണ്, ഉർവശി പാലന്ദുർക്കറുടെയും കഥ അങ്ങനെ തന്നെ. ബിജെപി ഛത്തീസ്ഗഢ് അവരുടെ നൃത്തത്തിന്റെ ഒരു വീഡിയോ പങ്കുവെച്ച് ജനറൽ-ഇസഡിന്റെ മാനസികാവസ്ഥയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഉർവശി ലജ്ജിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ആ പരിഹാസത്തിന് അവർ പരിഹാസത്തോടെ മറുപടി നൽകി. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ, രുചികയും ഉർവശിയും വ്യത്യസ്തരായി കാണപ്പെടുന്നു - ഒരാൾ ഭയപ്പെട്ടു, മറ്റൊരാൾ ഭയപ്പെട്ടില്ല. എന്നാൽ, ജനാധിപത്യ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, രണ്ടും ഒരേ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണ്.

രണ്ടും "ബേട്ടി പഠാവോ" യുടെ പരാജയങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവിക വിജയങ്ങളാണ്. കാരണം, നിങ്ങൾ ഒരു മകൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്ന ദിവസം, ഭാവിയിൽ അവൾ എന്ത് ചിന്തിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശവും നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അവളെ സ്വപ്നം കാണാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാം. പക്ഷേ, അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും അഭിപ്രായങ്ങളെയും പരിമിതപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അവൾ നിങ്ങളെ പ്രശംസിക്കുന്ന പരിധി വരെ മാത്രം അവളുടെ ധൈര്യത്തെ ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയില്ല; അവളുടെ വിയോജിപ്പും ആ ധൈര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു മകളെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലേതുപോലുള്ള അനുസരണം അവളിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല.

ഒരുപക്ഷേ ഇതായിരിക്കാം എല്ലാ വിജയകരമായ കഥാകൃത്തിന്റെയും വിധി. ഒരു ദിവസം, അവന്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ വളരുന്നു. അവർ അവന്റെ കഥ ആവർത്തിക്കുന്നില്ല, അവർ അതിലേക്ക് സ്വന്തം അധ്യായങ്ങൾ ചേർക്കുന്നു. സർക്കാരുകൾക്ക് പൗരന്മാരെ പഠിപ്പിക്കാനും അവസരങ്ങൾ നൽകാനും ആത്മവിശ്വാസം വളർത്താനും കഴിയും. എന്നാൽ, ആ ആത്മവിശ്വാസം ഒടുവിൽ സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ ബോധമായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട് പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ അശ്ലീല ഭാഷ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് അരോചകമായി തോന്നിയേക്കാം. അവൾ വിമർശനം അർഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ, കൂടുതൽ ആശങ്കാജനകമായ കാര്യം, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതേ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഭയമാണ്.

എല്ലാത്തിനുമുപരി, കഥ "മകളെ രക്ഷിക്കൂ, മകളെ പഠിപ്പിക്കൂ" എന്നതായിരുന്നു. വിദ്യാസമ്പന്നയായ ഒരു മകൾ എപ്പോഴും കഥാകാരനോട് യോജിക്കണമെന്നില്ല. നേരെമറിച്ച്, ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം അവൾ ഇപ്പോൾ സ്വന്തം കഥ എഴുതാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

യുവാക്കളുടെ കോപം മാറ്റത്തിനുള്ള ഊർജ്ജമായി മാറുമോ?

 

ഡൽഹിയിലും റാഞ്ചിയിലും നടന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥി/ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥി പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത വിദ്യാർത്ഥികളും യുവാക്കളും വ്യത്യസ്ത സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരായിരിക്കാം, അവരുടെ വർഗ പദവി അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരിക്കാം. പക്ഷേ, അവരെല്ലാം സമാനമായ ആശങ്കകളാൽ പ്രചോദിതരായിരുന്നു. മെച്ചപ്പെട്ട ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക നിലവിൽ അവ്യക്തമാണ്. പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദങ്ങൾക്കായുള്ള പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ രോഷം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ച, താരതമ്യേന ഉയർന്ന ക്ലാസുകളിൽ നിന്നുള്ള യുവാക്കളാണ് ഡൽഹിയിൽ ഒത്തുകൂടിയത്. വിദ്യാഭ്യാസപരവും കുടുംബപരവുമായ പശ്ചാത്തലങ്ങൾ കാരണം, അവർക്ക് കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ, അവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളെ വിശാലമായ ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞുവെന്ന് തോന്നുന്നു.

സർക്കാർ ജോലി നേടുക എന്നത് ഏറ്റവും വലിയ അഭിലാഷമായ യുവാക്കൾ കൂടുതലുള്ള സ്ഥലമാണ് റാഞ്ചി. പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദങ്ങളോടെ അമേരിക്കയിലോ (അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലോ) അവരുടെ ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാമെന്ന് അവർ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അത് ഒരു വിദൂര സ്വപ്നമായി തോന്നുന്നു. അവരുടെ പ്രവിശ്യാ പശ്ചാത്തലവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ ജീവിതവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, മെട്രോപൊളിറ്റൻ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്ന അപ്പർ മിഡിൽ/മിഡിൽ ക്ലാസ് യുവാക്കളിൽ സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ അവബോധമോ ധൈര്യമോ മധ്യ/താഴ്ന്ന മധ്യവർഗ യുവാക്കൾക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ന്യായമല്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് ഡൽഹിയിൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ "കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി"യുടെ നേതാക്കൾ ഉത്തരവാദിത്തത്തെ ഒരു കേന്ദ്ര വിഷയമാക്കിയത്. പൗരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചുരുങ്ങൽ, രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം, ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നേരിടുന്ന വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവരുടെ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും പരാമർശിച്ചിരുന്നു. അതേസമയം, റാഞ്ചിയിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ അത്തരം വാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ വേദിയിൽ നിശബ്ദരാക്കുന്നത് കാണപ്പെട്ടു. ഝാർഖണ്ഡ് പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷനിലും മറ്റ് സർക്കാർ ജോലി പരീക്ഷകളിലും നടന്ന ക്രമക്കേടുകൾക്ക് ഉത്തരവാദികളായവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും റദ്ദാക്കിയ  ഈ പരീക്ഷകൾ വീണ്ടും നടത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് അവരുടെ ഏക ആശങ്ക.

എന്നിരുന്നാലും, അത് ജന്തർ മന്തർ സമരമായാലും റാഞ്ചിയിലെ എസ്. ജയ്പാൽ സിംഗ് സ്റ്റേഡിയത്തിലെ സമ്മേളനമായാലും, ചർച്ചകളിൽ ഒരു പൊതു ആശയം ഉയർന്നുവന്നു. വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസ-പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ ദുർബലപ്പെടുത്തലിന്റെയും മൂലകാരണങ്ങളിലേക്ക് ചർച്ച കൊണ്ടുവരാൻ ഇതുവരെ മുഴുവൻ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിനും ഒരു ശ്രമവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. നേരിടുന്ന പ്രയാസകരമായ വെല്ലുവിളികളിൽ നിരാശരായ സാധാരണ യുവാക്കളാണ് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ചേർന്നത്. അതിനാൽ, അത്തരം പോരായ്മകൾ അവരുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല, അവരിൽ നിന്ന് അത്തരമൊരു പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പ്രായോഗികവുമല്ല.  അത്തരം ധാരണയില്ലാതെ, സ്വയമേവയുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പോസിറ്റീവ് സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയില്ല. ഈ പ്രതിരോധത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇത് സത്യമാകാം.

ചോദ്യം ഇതാണ്: തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾ പ്രതികൂലമായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദകരമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ഇന്ത്യയിൽ നേടുന്ന മിക്ക ബിരുദങ്ങളും തൊഴിൽ വിപണിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമല്ലെന്ന് പലപ്പോഴും പറയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായം ഇത്രയധികം വികലമായി മാറിയിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താതെ ഈ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കുന്നത് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തെയും നിലവിലെ സാമ്പത്തിക മുൻഗണനകളെയും കുറിച്ചുള്ള പുനർവിചിന്തനത്തിലേക്ക് യാന്ത്രികമായി നയിക്കും. തൊഴിലുകൾ വിപണിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി, ലളിതമായ കാരണം, സാമ്പത്തിക മുതലാളിത്തത്തിന്റെ യുഗത്തിൽ, വിതരണ ശൃംഖലകളും പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുകയും സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ വ്യാപകമായി വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉൽ‌പാദന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഒരു മുൻ‌ഗണനയായി ഇല്ലാതായി എന്നതാണ്. അത്തരമൊരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലെ നിക്ഷേപം അപകടസാധ്യതയുള്ളതിനാലും, ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ വരുമാനം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നതിനാലും, ലാഭത്തിനായി മറ്റ് ഓപ്ഷനുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ മുതലാളിമാർക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നില്ല. ഇന്ന്, അവരുടെ മുൻ‌ഗണന സാമ്പത്തിക ആസ്തികളിൽ നിക്ഷേപിച്ച് വേഗത്തിലുള്ള ലാഭം നേടുക എന്നതാണ്.

അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ, അതായത് സർക്കാരിന്റെ പങ്ക് നിർണായകമാകും. ഈ സാഹചര്യം മാറ്റാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് രണ്ട് തരത്തിൽ ഇടപെടാൻ കഴിയും: ഒന്നാമതായി, ക്ഷമ ആവശ്യമുള്ള മേഖലകളിലും അതിന്റെ ഫലമായി ഉണ്ടാകുന്ന സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക, മാനവ വിഭവശേഷി നേട്ടങ്ങൾ നേരിട്ട് പണമായി കണക്കാക്കാൻ കഴിയാത്ത മേഖലകളിലും നിക്ഷേപിക്കാൻ കഴിയും. രണ്ടാമതായി, ദേശീയ മുൻഗണനകൾ നിശ്ചയിച്ചും അവയ്ക്ക് അനുസൃതമായി സബ്സിഡിയുള്ള നിക്ഷേപ അവസരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടും സംസ്ഥാനത്തിന് ഇടപെടാൻ കഴിയും. എന്നാല്‍, ഇത് പൊതു ആസൂത്രണത്തിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ .

നിർഭാഗ്യവശാൽ, 1991 മുതൽ സ്വീകരിച്ച നവലിബറൽ നയങ്ങളാണ് ഇന്ത്യയിലെ ആസൂത്രണത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് തുടക്കമിട്ടത്, ഇത് 2014 ൽ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ആസൂത്രണ കമ്മീഷൻ പിരിച്ചുവിട്ടതായി പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ കലാശിച്ചു. സ്വകാര്യവൽക്കരണവും എല്ലാ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളുടെയും മേലുള്ള കുത്തക മൂലധനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും നവലിബറൽ നയങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക അനന്തരഫലങ്ങളാണ്. സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ ഒരു പരിമിത വിഭാഗത്തിന് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരു ഘടനാപരമായ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ് അവ.

വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, പൊതുഗതാഗതം, ആശയവിനിമയം തുടങ്ങിയ സാധാരണ ഉപഭോക്തൃ സേവനങ്ങളെ ലാഭേച്ഛയുള്ള ബിസിനസുകളാക്കി മാറ്റുന്നത് ഈ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക പരിണതഫലമാണ്. സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള മുൻഗണന, പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ സ്വകാര്യവൽക്കരണം, കോച്ചിംഗ് അധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രവണത എന്നിവയെല്ലാം സ്വാഭാവിക പരിണതഫലങ്ങളാണ്. കോക്രോച്ച് മൂവ്‌മെന്റിലും റാഞ്ചി പ്രതിഷേധങ്ങളിലും ഈ പ്രശ്‌നങ്ങളെല്ലാം വ്യാപകമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, അവിടെ നടന്ന ചർച്ചകളുടെ സന്ദർഭം പരിമിതമായിരുന്നു. പ്രശ്നത്തിന്റെ സാരാംശം നിലവിലെ ഭരണവർഗത്തിലാണ്, അവരുടെ അഴിമതി പ്രവർത്തനങ്ങൾ സാധാരണ യുവാക്കളുടെ അവകാശങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ, ഇത് സംഭവിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. പക്ഷേ, എന്താണ് പരിഹാരം എന്നതാണ് ചോദ്യം? ഝാർഖണ്ഡ് ഒരു പ്രത്യേക സംസ്ഥാനമായതിനുശേഷം - അതായത്, മുൻ സർക്കാരുകളുടെ കാലഘട്ടം മുതൽ ഇന്നുവരെ - അഴിമതി, സ്വജനപക്ഷപാതം, സ്വന്തം ജനതയെ അനുകൂലിക്കുന്ന രീതി എന്നിവ കാരണം മത്സര പരീക്ഷകളും തൊഴിൽ പരീക്ഷകളും നീതിപൂർവ്വം നടന്നിട്ടില്ലെന്ന് റാഞ്ചിയിലെ ചർച്ചകളിൽ ആവർത്തിച്ച് പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ എങ്ങനെ പുരോഗതി കൈവരും? എല്ലാത്തിനുമുപരി, അധികാരത്തിലിരുന്ന അതേ നേതാക്കളും പാർട്ടികളും എപ്പോഴും മാറിമാറി വരും! ഒരു ​​പുതിയ പാർട്ടി വിജയിച്ചാലും, അതിന്റെ നേതാക്കൾ പഴയ രീതികൾ പിന്തുടരില്ലെന്ന് എന്ത് ഉറപ്പ് നൽകാൻ കഴിയും?

അതുകൊണ്ട്, പ്രശ്നത്തിന്റെ നയപരമായ വശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യ പോലുള്ള വലിയ ജനസംഖ്യയുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് എല്ലാ ജനങ്ങളുടെയും ജീവിത നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രീതിയിൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്താം എന്നതാണ് ചോദ്യം? ഇക്കാര്യത്തിൽ, രണ്ട് പ്രധാന വെല്ലുവിളികളുണ്ട്: തൊഴിൽ വിപണിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന യുവാക്കൾക്ക് മാന്യമായ വേതനവും സാമൂഹിക സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കുന്ന ജോലികളുടെ ലഭ്യത പരമാവധിയാക്കുക, യുവാക്കളെ ആവശ്യമായ അറിവും വൈദഗ്ധ്യവും കൊണ്ട് സജ്ജരാക്കുന്നതിന് വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം പുനർരൂപകൽപ്പന ചെയ്യുക.

നിലവിലെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളും നവലിബറൽ ചിന്തയും കൊണ്ട് ഇത് സാധ്യമാണോ? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്, നൂറ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ പരിഗണിക്കണം. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ, ആ കാലഘട്ടം കെയ്‌നീഷ്യൻ ലിബറലിസത്തിന്റെ യുഗം എന്നറിയപ്പെടുന്നു - അതായത്, സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധനായ ജോൺ മെയ്‌നാർഡ് കെയ്‌ൻസിന്റെ ആശയങ്ങളാൽ പ്രചോദിതമായ യുഗം. കെയ്‌നീഷ്യൻ ലിബറലിസം ഒരുതരം സ്വയം വിപ്ലവമായിരുന്നുവെന്നും, മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ആസൂത്രണം, കാര്യക്ഷമമായ ഒരു രാഷ്ട്രം, നിയന്ത്രിത സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവ സ്വീകരിച്ചുവെന്നും പല പാശ്ചാത്യ വിശകലന വിദഗ്ധരും വിശ്വസിക്കുന്നു.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം, പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളിലെ മുതലാളിത്ത ജനാധിപത്യ സംവിധാനം വിജയകരമായി കാണപ്പെട്ടു. കാരണം, അത് സമകാലിക വെല്ലുവിളികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ പ്രാപ്തമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഉദയത്തോടെയാണ് ഈ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർന്നുവന്നത്, ഇത് അമേരിക്ക ഉൾപ്പെടെ പല രാജ്യങ്ങളിലും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വ്യാപനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ അപകടം മനസ്സിലാക്കിയ മുതലാളിത്ത ഭരണവർഗം തൊഴിലാളിവർഗത്തോട് "ഇളവ്" നൽകുന്ന നയം സ്വീകരിച്ചു.

ഇത് സംസ്ഥാനത്തെ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കാൻ അനുവദിച്ചു, സാമൂഹിക സുരക്ഷ വിപുലീകരിച്ചു, ചിലതരം മൂലധനത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തി, പൊതുമേഖലാ നിക്ഷേപം വർദ്ധിപ്പിച്ചു, വിപണികൾക്കും സമൂഹത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ കരാർ സൃഷ്ടിച്ചു. "ഏകാധിപത്യ" കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥയെ ആശ്രയിക്കാതെ തന്നെ മികച്ച മനുഷ്യവികസനത്തിലേക്കും സമൃദ്ധിയുടെ നീതിയുക്തമായ വിതരണത്തിലേക്കും പുരോഗതി കൈവരിക്കാനാകുമെന്ന സന്ദേശം ഇത് നൽകി. ഈ പരിഷ്കാരങ്ങൾ മുതലാളിത്തത്തെ കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയമായി സ്വീകാര്യവും സുസ്ഥിരവുമാക്കാൻ സഹായിച്ചു.

എന്നിരുന്നാലും, സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയ്ക്കും ചൈനയുടെ അവ്യക്തമായ ദിശാബോധത്തിനും ശേഷം, കമ്മ്യൂണിസത്തിനെതിരായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര വെല്ലുവിളി ദുർബലമായപ്പോൾ, മുതലാളിത്ത സംവിധാനങ്ങൾ 'ഇളവുകൾ' പിൻവലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇന്ത്യയുടെ കഥയും ആ പ്രതിഭാസത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയപ്പോൾ, ഫ്രഞ്ച് പദമായ ഡിറിജിസ്റ്റെ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സംവിധാനം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ഡിറിജിസ്റ്റെ എന്നത് ഒരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ്, അതിൽ സംസ്ഥാനം വിപണിയെ സജീവമായി നയിക്കുകയും സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു ലൈസെസ്-ഫെയർ (പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്ര വിപണി) സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വിപരീതമായാണ് ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം ഉടൻ തന്നെ ഇത് ഫ്രാൻസിൽ സൂചക ആസൂത്രണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നടപ്പിലാക്കി. ചാൾസ് ഡി ഗല്ലിന്റെ കീഴിൽ, വ്യവസായവൽക്കരണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും വിദേശ മത്സരത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുമായി ഫ്രാൻസ് സർക്കാർ നിയന്ത്രിത സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഡി. റൂസ്‌വെൽറ്റിന്റെ കീഴിൽ പാസാക്കിയ ന്യൂ ഡീൽ നിയമനിർമ്മാണത്തിലൂടെ സമാനമായ ഒരു സംവിധാനം അമേരിക്കയിൽ സ്വീകരിച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഗോസ്പ്ലാനിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടാണ് ഈ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടന്നത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ കേന്ദ്ര ആസൂത്രണ കമ്മീഷനായിരുന്നു ഗോസ്പ്ലാൻ, അത് പഞ്ചവത്സര പദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്തു.

ആ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ സമയത്ത്, സമഗ്ര വികസനത്തിനും സമൃദ്ധിയുടെ തുല്യ വിതരണത്തിനുമുള്ള പ്രവണതകൾ ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ സമൂഹങ്ങളിലും പ്രകടമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന പൊതു ആസ്തികൾ ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. സാമൂഹിക നീതിയിലേക്കുള്ള പുരോഗതിക്ക് അടിത്തറ പാകിയത് ആ നയങ്ങളാണ്. ആ നയങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മൂലധനം അച്ചടക്കമില്ലാത്തതായി മാറി, മുതലാളിമാരുടെ ലാഭം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലും ഭരണകൂട അധികാരത്തിന്മേലുള്ള അവരുടെ നിയന്ത്രണം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലും ഭരണകൂടം ഒരു പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു, അസമത്വത്തിന്റെ വിടവ് വർദ്ധിച്ചു, സാധാരണക്കാർക്ക് അവസരമില്ലായ്മയുടെ അവസ്ഥ വഷളാകാൻ തുടങ്ങി.

1950-കളിൽ സ്ഥാപിതമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ അങ്ങേയറ്റം ദുർബലമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നിലവിലെ സാഹചര്യം. ഇന്ത്യയിലായാലും അമേരിക്കയിലായാലും മറ്റ് ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളായാലും നയങ്ങൾ വിപരീത തീവ്രതയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടങ്ങളിലെല്ലാം, തീവ്ര വലതുപക്ഷ/നവ-ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളെയും അവസരങ്ങളുടെ അഭാവത്തിൽ നിന്നും ഇരുണ്ട ഭാവിയിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ഭരണ മുതലാളിത്ത വർഗ്ഗം ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഉപജീവനമാർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒടുവിൽ ഈ ശ്രദ്ധ തിരിക്കലുകളിൽ നിന്ന് മുക്തമാകാൻ തുടങ്ങിയതായി തോന്നുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ നിലവിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സംവാദങ്ങളിൽ ഇല്ല. യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ശേഷി പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലും സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും മൂലധനത്തിന്റെയും സിവിൽ സമൂഹത്തിന്റെയും താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിലുമാണ്. പൊതു സാധനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും പുനർവിതരണം ചെയ്യാനും നൽകാനും സാമൂഹിക മുൻഗണനകൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് ഉറപ്പാക്കാനും കഴിയാത്ത ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് ആത്യന്തികമായി അതിന്റെ നിയമസാധുത നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് പാഠം.

ജനാധിപത്യമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന മറ്റ് പല രാജ്യങ്ങളിലെയും പോലെ ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലും ഈ സാഹചര്യം ഉയർന്നുവരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ജോൺ കെയിൻസ് ഉന്നയിച്ച ചോദ്യം വീണ്ടും ഉയർന്നുവരുന്നു: സ്ഥാപനപരമായ ബലഹീനതകൾ ഒരു വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രതിസന്ധിയായി മാറുന്നതിന് മുമ്പ് ലിബറൽ ജനാധിപത്യത്തിന് സ്വയം പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുമോ ?

പരീക്ഷാ സമ്പ്രദായത്തിലെ അഴിമതിക്കെതിരെ മാത്രമാണ് തങ്ങളുടെ പോരാട്ടം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ - മുകളിൽ പറഞ്ഞ ചോദ്യത്തിലോ രാഷ്ട്രീയത്തിലോ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലെന്ന് (ഡൽഹിയിലും റാഞ്ചിയിലും പലതവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്) - അവരുടെ ഊർജ്ജം പാഴാക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍, സമൂഹത്തിലെ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറംതിരിഞ്ഞുനിന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ, സമൂഹത്തിന് അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ അവബോധം നൽകാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് ഈ അജ്ഞതയ്ക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉത്തരവാദികൾ.

ചെറുത്തു നില്‍പ്പിനും മത്സരാത്മക വികാരങ്ങള്‍ക്കും അതിന്റേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാല്‍, സ്ഥിതിഗതികള്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാറേണ്ടതുണ്ടെങ്കില്‍, മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതത്തിനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍, 79 വര്‍ഷം മുമ്പ് ഇന്ത്യ ആരംഭിച്ച "വിധിയുമായി ഐക്യപ്പെടാനുള്ള" യാത്രയില്‍ തടസ്സമായി നില്‍ക്കുന്ന തടസ്സങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്യണമെങ്കിൽ, ചോദ്യങ്ങളുടെ വേരുകളിലേക്ക് നോക്കുകയല്ലാതെ മറ്റ് വഴികളൊന്നുമില്ല.

ഹിന്ദു രാഷ്ട്രം സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവര്‍ 'പാറ്റ' രാഷ്ട്രത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു!

 2026 ജൂലൈ 20 നും ജൂലൈ 25 നും ഇടയിൽ, ലോകത്തിലെ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിനും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത സംഭവമാണ് ഇന്ത്യയിൽ നടന്നത്. ആഗോള പത്രങ്ങളിലും ടിവി ചാനലുകളിലും ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിലും ഇന്ത്യ ഒരു "പാമ്പാട്ടി"യായി ഉയർന്നുവന്നു. ഒരുകാലത്ത് "പാമ്പാട്ടികളുടെ ഇന്ത്യ" എന്ന പ്രതിച്ഛായയായിരുന്നു ഇന്ത്യക്കുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ, 1947 ലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ദശകങ്ങളിൽ, ജനാധിപത്യം, ഇന്ത്യ നിർമ്മാണം, ഐടി, കുതിച്ചുയര്‍ന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, ആണവോർജ്ജം, ഐഐടികളും ഐഐഎമ്മുകളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മെച്ചപ്പെട്ട വിദ്യാഭ്യാസം, വിശാലമായ ഒരു ജനതയ്ക്കുള്ള വിപണി എന്നിവയിലൂടെ ഇന്ത്യ പ്രാധാന്യം നേടി. അതെല്ലാം ഇപ്പോൾ അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഒരു "പാമ്പാട്ടി"യാണ്. ഇന്ത്യയിൽ, മനുഷ്യൻ, പുതിയ തലമുറ, ലാത്തിചാർജിനും പെല്ലറ്റ് തോക്ക് വെടിയുണ്ടകൾക്കും വിധേയമാകുന്ന ഒരു "പാമ്പാട്ടി"യാണ്. ഇതൊരു ആഗോള പ്രതിഭാസമാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് പത്രങ്ങളുടെ ഒന്നാം പേജുകളിലും ബാനർ തലക്കെട്ടുകളിലും ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണുകളിലും ബ്രേക്കിംഗ് ന്യൂസായും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. ചോദ്യം, ആരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടത്? ഇന്ത്യയെ ഒരു പാമ്പാട്ടിയാക്കി മാറ്റിയത് ആരാണ്? സംഘപരിവാറും അതിന്റെ പ്രചാരകരായ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയും ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷായും തന്നെയല്ലേ? അതുകൊണ്ട്, 'പാറ്റ' എന്നത് വ്യാജ ഹിന്ദു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ, വ്യാജ അമൃത്കാലത്തിന്റെ കളങ്കമാണ്, അത് മോദി സർക്കാരിനെയും അവരെ 'പൂജിക്കുന്ന' ഭക്തരായ ഹിന്ദുക്കളെയും ലജ്ജിപ്പിക്കില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ ലോക മനുഷ്യ സമൂഹം തീർച്ചയായും 145 കോടി ജനങ്ങളുടെ ഇന്ത്യയെ വെറുപ്പോടെയും അറപ്പോടെയും നോക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്.

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകത്ത് ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ വഹിക്കുന്ന പ്രതിച്ഛായ എന്താണെന്ന് ചിന്തിക്കുക? "ലോക നേതാവ്", "ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മാതാവ്", "വികസിത ഇന്ത്യ", "ലോക സഹോദരൻ" എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് "പാറ്റകൾ", "പാറ്റകളുടെ രാഷ്ട്രീയം", "പാറ്റകളുടെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം" തുടങ്ങിയവയുണ്ട്. മോദിയും അമിത് ഷായും ആദ്യം ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർക്ക് മുന്നിൽ പൗരത്വത്തിന്റെ വാൾ തൂക്കി. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട, നിയമാനുസൃത വോട്ടർമാരെ പൗരന്മാരല്ലാത്തവരായി മാറ്റുകയും വോട്ടവകാശം നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. അതും തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനും സുപ്രീം കോടതിയും ഇത് ഒരു കുറ്റമായി കണക്കാക്കിയില്ല. അവരും മോദി-ഷാ കൂട്ടുകെട്ടിന് മൗനാനുവദം നല്‍കി. തുടർന്ന്, ഇന്ത്യയിലെ പൗരന്മാർക്കിടയിൽ, ഒരു മനുഷ്യന് സുപ്രീം കോടതിയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്ലക്കാർഡ് ലഭിച്ചു, അത് "പാറ്റകളുടെ" പരാദമാണെന്ന് മുദ്രകുത്തി!

ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഹിന്ദു രാഷ്ട്രത്തോട് അർപ്പണ ബോധമുള്ള ഹിന്ദുക്കൾക്ക് ലജ്ജയോ പശ്ചാത്താപമോ തോന്നിയില്ല. ഈ ഹിന്ദുക്കളുടെ ഡിഎൻഎ യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. സനാതൻ ധർമ്മത്തിലെ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിനും ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയില്ല: ഈ ഹിന്ദുക്കൾ ആരാണ്, അവർ ആരാണ്? താന്‍ ഒരു ഹിന്ദുവാണ്, ഒരു ദേശീയവാദിയാണ്, സനാതൻ ധർമ്മത്തിൽ മനുഷ്യജനനമാണ് ആത്യന്തിക നേട്ടമായി കണക്കാക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ ഡി‌എന്‍‌എയുടെ ആവശ്യമില്ല, മതിയായ പൊതുവിജ്ഞാനം മതി.

ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ "പാറ്റ"യെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശവും തുടർന്നുള്ള വിശദീകരണവും കേട്ടപ്പോൾ ദുഃഖം തോന്നി. പിന്നീട് അദ്ദേഹം വിശദീകരണവുമായി രംഗത്തെത്തിയെങ്കിലും ആ 'പാറ്റ' പ്രയോഗം ഇന്ത്യയിലെ കോടിക്കണക്കിന് യുവാക്കളുടെ മനസ്സില്‍ കഠാര കുത്തിയിറക്കിയതു പോലെയായി. രാജ്യത്തെ സുപ്രീം കോടതി ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ഒരു മനുഷ്യനെ "പാറ്റ" എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നു! നരേന്ദ്ര മോദി എന്ന കൽക്കി അവതാരത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ബ്രാഹ്മണരുടെ മനസ്സാക്ഷി, പുരുഷത്വം, അറിവ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയുടെ തകർച്ചയും ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ സ്വന്തം വിവേചനാധികാരത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്. ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ സഹ ജഡ്ജിമാർ മുതൽ സർവജ്ഞനും നിർജീവനുമായ ദൈവം നരേന്ദ്ര മോദി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർക്കാർ മന്ത്രിമാർ, സംഘപരിവാർ, ഹിന്ദു സന്യാസിമാർ എന്നിവർക്ക് വരെ ഈ വാക്ക് മാറ്റാനോ, അത് തിരിച്ചെടുക്കാനോ, പശ്ചാത്താപം, ലജ്ജ അല്ലെങ്കിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള ജ്ഞാനമോ ധൈര്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. എന്നാല്‍, ആദി ശങ്കരാചാര്യർ ഓരോ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും മനുഷ്യത്വപരമായ പെരുമാറ്റവും അനുകമ്പയും പ്രതീക്ഷിച്ചു, മനുഷ്യന്റെ പുരുഷത്വത്തിന്റെ (സത്യസന്ധമായ നിർഭയത്വം), പാണ്ഡിത്യവും, സ്വത്വത്തിന്റെയും അസ്വത്വത്തിന്റെയും വിവേചനത്തിലൂടെ ബ്രഹ്മം നേടാനുള്ള കഴിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ജോർജ്ജ് ഓർവെല്ലിന്റെ മഹത്തായ നോവൽ, "ആനിമൽ ഫാം", മൃഗങ്ങളുടെ ഭരണത്തിന്റെ ഒരു കഥയാണ്, മനുഷ്യ സഹജവാസനകളുടെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയ ഒരു കഥ. പന്നികൾ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതും സമത്വത്തിന്റെ പേരിൽ പുതിയ സ്വേച്ഛാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതും അദ്ദേഹം ചിത്രീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഒരു ജനാധിപത്യത്തിൽ, ഒരു മനുഷ്യ സമൂഹത്തിൽ, മനുഷ്യരെ പ്രാണികളോടും, പാറ്റകളോടും താരതമ്യപ്പെടുത്തുമെന്നും, തുടർന്ന് സർക്കാർ ഈ പാറ്റകളെ കണ്ണീർവാതകം ഉപയോഗിച്ച് ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ ഉത്തരവിടുമെന്നും ഓർവെലിന് പോലും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വിഷയം വളരെ ആഴമേറിയതാണ്. ഒരു ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയിൽ, ഒരു പൗരനെ (ഒരു പരാദത്തെപ്പോലും) "പാറ്റ" എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് പുതിയ ഇന്ത്യയുടെ വർത്തമാനത്തെയും ഭാവിയെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി, സർക്കാർ യുവാക്കളെ (ജനസംഖ്യയുടെ ഭൂരിഭാഗത്തിനും) അവസരങ്ങൾ നിഷേധിച്ചു. കർഷകർക്ക് അവരുടെ വിളകൾക്ക് ന്യായമായ വില നല്‍കിയില്ല. ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസം, ശരിയായ ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ നൽകുന്നതിന് പകരം, കള്ളപ്പണം വെളുപ്പിക്കലിലൂടെയും വഞ്ചനയിലൂടെയും അവരെ പരാദങ്ങളും ആശ്രിതരുമായി ചുരുക്കിയിരിക്കുന്നു. അർത്ഥശൂന്യമായ ബിരുദങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുന്നു. പരീക്ഷകൾ ഒരു കപടതയാണ്, വഞ്ചനയാണ്. സ്വാഭാവികമായും, ബിരുദ, ബിരുദാനന്തര ബിരുദമുള്ള സാധാരണ വിദ്യാർത്ഥികളും, അഭിഭാഷകരും, യുവാക്കളും നിർബന്ധിത ജോലിയുടെ ജീവിതം നയിക്കുന്നു. (ഒരു വാദം കേൾക്കാൻ സുപ്രീം കോടതിയിലെത്തിയ അഭിഭാഷകരെപ്പോലെ) യുവാക്കൾ അനീതിയെക്കുറിച്ചും അവസരങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടും അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ, അവർക്ക് എന്ത് ലേബലാണ് ലഭിക്കുന്നത്? "പാറ്റകൾ" (പരാദങ്ങൾ)! എന്നിട്ട്, "പാറ്റ ഇന്ത്യ" ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു!

കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ അനുഭവങ്ങൾ ഓർക്കുക. മോദി സർക്കാർ (അതിന്റെ മാതൃക പിന്തുടർന്ന്, മറ്റ് സർക്കാരുകളും മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയ സ്പെക്ട്രവും) ജനങ്ങളെ ഗുണഭോക്താക്കളായും, ഉപഭോക്താക്കളായും, പരാദങ്ങളായും മാറ്റുകയും, പിന്നീട് അവരുടെ പൗരത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക എന്ന ദൗത്യം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ, ഇപ്പോൾ "പാറ്റ" എന്ന ലേബൽ (കാരണം പരാദങ്ങൾ)! പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിനുള്ളിൽ, അത് പൗരന്മാരെ കഠിനാധ്വാനികളും ആത്മാഭിമാനമുള്ളവരുമാക്കിയിട്ടില്ല, അവർക്ക് തുല്യ അവസരങ്ങൾ നൽകിയിട്ടില്ല, പകരം അവരെ പാറ്റകളാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു!

"കോക്ക്രോച്ച്" എന്ന വാക്ക് ലോകമെമ്പാടും വംശഹത്യയുടെ അർത്ഥം വഹിക്കുന്ന പദമാണെന്ന് എത്ര പേര്‍ക്കറിയാം? ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യമായ റുവാണ്ടയിൽ, ടുട്സി സമൂഹത്തെ "കോക്ക്രോച്ച്" എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. തുടർന്ന്, അവരെ വംശഹത്യയ്ക്ക് വിധേയരാക്കി, ഈ വാക്ക് വംശഹത്യ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രതീകമായും മാറി. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും മനുഷ്യാവകാശ പഠനങ്ങളും അത്തരം ഭാഷയെ മനുഷ്യത്വരഹിതമാക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ, ഹിറ്റ്‌ലർ ജൂതന്മാരെ കൊല്ലാൻ "എലികൾ" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച, ആൺകുട്ടികളെയും പെൺകുട്ടികളെയും പെല്ലറ്റ് തോക്കുകളിൽ നിന്നുള്ള പെല്ലറ്റുകൾ അടിച്ചപ്പോൾ, അവരെ ക്രൂരമായി മര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ ആര്‍‌എസ്‌‌എസ് ഗുണ്ടകളെ രംഗത്തിറക്കിയപ്പോള്‍, വ്യാജ പോലീസ് യൂണിഫോം ധരിപ്പിച്ച് സംഘ്‌പരിവാര്‍ ഗുണ്ടകളെ ഇറക്കിയപ്പോള്‍, രാജ്യത്ത് നിന്ന് "കോക്ക്രോച്ചുകളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശാശ്വത പരിഹാരം" ആവശ്യപ്പെട്ട് ഭക്തരായ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അതേ പ്രസ്താവനകളാണ് പുറത്തു വന്നത്. ചില മാധ്യമങ്ങളാകട്ടേ "വിദേശ ശക്തികൾ", "ഖലിസ്ഥാനി സംഘടനകൾ", "ഇസ്ലാമിക് പാർട്ടി ഓഫ് ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ശക്തികൾ", "പാക്കിസ്താന്‍ പിന്തുണയുള്ള സേനകൾ", "സോറോസ് ഫൗണ്ടേഷൻ" എന്നിവയാണ് "കോക്ക്രോച്ചുകൾക്ക്" പിന്നിൽ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.

ഇതല്ലേ റുവാണ്ടയിലെ ഭ്രാന്തന്മാരുടെ ഭാഷ? രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ പ്രശസ്തി സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയോ, സൈന്യത്തെയോ, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെയോ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ലെന്ന് അജ്ഞരായ ഹിന്ദു ദേശീയവാദികൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല; മറിച്ച്, സർക്കാർ അതിന്റെ സാധാരണ പൗരന്മാരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതാണ് പ്രാഥമിക മാനദണ്ഡം. ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക വർഷങ്ങളായി വർണ്ണവിവേചനത്താൽ കളങ്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അതുപോലെ, സൈനിക അടിച്ചമർത്തൽ കാരണം മ്യാൻമറിന്റെ സ്വത്വം മനുഷ്യരാശിയുടെ മേലുള്ള ഒരു കളങ്കമായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ചൈനയും റഷ്യയും വൻശക്തികളായിരിക്കാം, പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെ മേൽ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന് ശാശ്വതമായ പ്രശസ്തി നേടിയ രാജ്യങ്ങളാണ് അവ.

ലോക തലസ്ഥാനങ്ങളിൽ നരേന്ദ്ര മോദി സ്വയം മുദ്രകുത്താൻ എന്തൊക്കെ പരിപാടികളാണ് സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്തതെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ? ജി-20 ഉച്ചകോടി മുതൽ ഭാരത് മണ്ഡപം, യോഗ ദിനം, പ്രവാസി ഭാരതീയ സമ്മേളനം വരെ, അദ്ദേഹം അവയ്ക്കായി എണ്ണമറ്റ പണം ചെലവഴിച്ചു. പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി, സർക്കാർ പ്രചാരണ രീതിയിലാണ്. എന്നാൽ, ഇന്ത്യൻ സർക്കാരും അതിന്റെ നേതാക്കളും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, പരസ്യങ്ങൾ, പ്രസംഗങ്ങൾ, മാധ്യമങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ പ്രചാരണം എന്നിവയിലൂടെ ഒരു പ്രതിച്ഛായ കെട്ടിപ്പടുക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന്. ദേശീയ തലത്തിൽ, വിവിധ ആഗോള മാനദണ്ഡങ്ങളും സൂചികകളും കാലാകാലങ്ങളിൽ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, പൊതു പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയാണ് അത് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഒരു ഗവൺമെന്റ്, ഒരു പ്രധാനമന്ത്രി, ഒരു സുപ്രീം കോടതി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ സ്വന്തം പൗരന്മാർക്ക് ഒരു "പാറ്റ" സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകിയാൽ ഒരു രാജ്യത്തിന് എന്ത് സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ലഭിക്കും? അവർ പാറ്റകളല്ലേ? ഹിന്ദുവോ മുസ്ലീമോ, ക്രിസ്ത്യാനിയോ, ദലിതോ ഗോത്രമോ, സവർണ്ണരോ മധ്യവർഗമോ ആകട്ടെ, മോദി സർക്കാർ എല്ലാവരെയും പരാദങ്ങളായും, സംശയിക്കപ്പെടുന്ന പൗരന്മാരായും, നിയമവിരുദ്ധരായും, ക്യൂവിൽ നിരന്നവരായും മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ രാജ്യത്തെ നമുക്ക് എന്ത് വിളിക്കാം? ഇപ്പോൾ മദർ ഇന്ത്യ എന്താണ്? മോദിയും ഷായും പാർലമെന്റിൽ "വന്ദേമാതരം" ആലപിക്കുന്നത് നിർബന്ധമാക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഭാരതമാതാവിനെക്കുറിച്ച് അവർ എന്താണ് ചിന്തിച്ചത്? അവർ വളർത്തുമാതാവാണ്, വളർത്തുന്നവളാണ്, പാറ്റകളുടെ അമ്മയാണ്! ആ "പാറ്റകൾ", അതായത് നിഷ്കളങ്കരായ ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും പെല്ലറ്റ് തോക്കുകളുടെ ഇരകളാകാൻ യോഗ്യരാണ്!

ആരും ഇത് വിശ്വസിച്ചേക്കില്ല, പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ ശരാശരി വ്യക്തിക്ക് ഒരു "പാറ്റയുടെ" സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ട്, അതാണ് രാജ്യത്തിന്റെ തന്നെ സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്. കൽക്കി അവതാരമായ നരേന്ദ്ര മോദിക്കോ, കലിയുഗ ചാണക്യൻ അമിത് ഷാക്കോ, ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്തിനോ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന ജ്ഞാനി എന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനേഷ് കുമാറിനോ, സംഘപരിവാറിന്റെ ആദരണീയനായ തലവനായി കരുതപ്പെടുന്ന മോഹൻ ഭഗവത്തിനോ അത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല!

സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യ പ്രതിസന്ധിയുടെ കൗണ്ട്ഡൗൺ!

 

ഇന്ന് യുഎസ്-ഇറാൻ യുദ്ധത്തിന്റെ അറുപതാം ദിവസമാണ്.  വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ, അമേരിക്ക "ലജ്ജാകരമായി പരാജയം" നേരിട്ടതായി ഇറാന്റെ പുതിയ ആയത്തുള്ള പ്രഖ്യാപിച്ചു. കൂടുതൽ സൈനിക നടപടികൾക്കുള്ള ഓപ്ഷനുകൾ ട്രംപ് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിന്റെ ഉപരോധം തുടരുമെന്നും അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇറാന്റെ സമ്പുഷ്ടമായ യുറേനിയവും മിസൈൽ ഉൽപാദന ശേഷിയും നശിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് ട്രംപ് പറയുന്നു. അതിനാൽ, ട്രംപും ഇറാനും ഉറച്ചുനിൽക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഉക്രെയ്ൻ-റഷ്യ സംഘർഷം പോലുള്ള ഒരു ദീർഘകാല സാഹചര്യം ചക്രവാളത്തിലാണ്. ഇന്ന്, പാക്കിസ്താന്‍ ഇറാനിലേക്ക് പത്ത് റൂട്ടുകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടെന്ന വാർത്തകൾ പുറത്തുവന്നു. (ചൈന-റഷ്യ ചരക്കുകൾ വിജയകരമാണെങ്കിൽ, ഇറാനിൽ നിന്ന് പാക്കിസ്താനിലേക്ക് നിശബ്ദ ഇന്ധന വിതരണവും സാധ്യമാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക.) വ്യക്തമായും, യുഎസിനും ഇറാനും ചൈനയ്ക്കും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു മധ്യസ്ഥനെന്ന നിലയിൽ പാക്കിസ്താന്‍ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങൾ നെയ്തെടുക്കുകയാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തളർത്തുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു പുതിയ കൗണ്ട്‌ഡൗൺ ആണ് ഈ സത്യങ്ങൾ. എല്ലാം വേഗത്തിൽ വീണ്ടെടുക്കുമെന്ന് ഇന്ത്യ  പ്രതീക്ഷിച്ചു. നുണകൾ, കൃത്രിമങ്ങൾ, ഗ്യാസ്, പെട്രോൾ, ഡീസൽ ശേഖരം എന്നിവയുടെ വിതരണം എന്നിവയിലൂടെ സർക്കാർ ഇന്ത്യയിൽ എല്ലാം ശരിയാണെന്ന മിഥ്യാധാരണ സൃഷ്ടിച്ചു. ആഗോള വിപണിയിൽ വിലകുറഞ്ഞ അസംസ്കൃത എണ്ണ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, 12 വർഷമായി 1.4 ബില്യൺ ജനങ്ങള്‍ക്ക് വിലകൂടിയ എണ്ണ തുടർച്ചയായി വിറ്റുകൊണ്ട് മോദി സർക്കാർ ഒരു ആഗോള റെക്കോർഡ് സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാല്‍, മോദി സർക്കാർ സമ്പാദിച്ച പണം എണ്ണ സംഭരണ ​​സൗകര്യങ്ങളോ പ്രഖ്യാപിത ശേഷിയോ പോലും നിർമ്മിച്ചില്ല, മറിച്ച് ഡൽഹിയിൽ പുതിയ ശിലാ കെട്ടിടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു: പാർലമെന്റ് മന്ദിരം, സെക്രട്ടേറിയറ്റ് കെട്ടിടം, പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ വസതി. അതുപോലെ, ഓഹരി വിപണി നിലനിർത്താൻ, സമ്പാദ്യം ത്യജിച്ചു, യഥാർത്ഥ മൂലധന നിക്ഷേപം ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തിന് വിട്ടു കൊടുത്തു.

 ട്രംപ് തുമ്മുകയോ ആഗോള സ്ഥാപനങ്ങൾ അഭിപ്രായം പറയുകയോ ചെയ്താൽ, ഓഹരി വിപണിയെക്കുറിച്ചുള്ള തലക്കെട്ടുകൾ, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ, വാചാടോപങ്ങൾ എന്നിവ അതിനനുസരിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു! അതായത്, ന്യൂയോർക്ക് ഓഹരി വിപണി ഉയർന്ന നിലയിൽ തുറന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ വിപണിയും ഉയരും!

യാഥാർത്ഥ്യം എന്തെന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ സെൻസെക്സിലും നിഫ്റ്റിയിലും ഉള്ള കമ്പനികൾക്ക് അമേരിക്കൻ നാസ്ഡാക്കിനേയോ ഡൗ ജോൺസിനേയോ പോലെയുള്ള ഉറച്ച ആരോഗ്യവും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും ഇല്ല, ഷാങ്ഹായ്, ടോക്കിയോ വിപണികളുടേതുപോലുള്ള ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും സാമ്പത്തിക ശക്തിയും അവയ്ക്കില്ല. കഴിഞ്ഞ 12 വർഷമായി, ഇന്ത്യയുടെ മൂലധന വിപണി പൂർണ്ണമായും ഊഹക്കച്ചവടക്കാരുടെ ആധിപത്യത്തിലാണ്, അവർ പെട്ടെന്നുള്ള ലാഭനഷ്ടങ്ങൾ തേടുന്നു. അത് ഇന്ത്യൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെപ്പോലെ പൊള്ളയും ആശ്രിതവുമാണ്!

ഈ ആഴ്ച യുഎസ് ഓഹരി വിപണി കുതിച്ചുയർന്നു. ഗൾഫ് യുദ്ധം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, പുതിയ അമേരിക്കൻ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് കമ്പനികളും ആപ്പിളിന്റെ ലാഭ പ്രവചനങ്ങളും മൂലധന നിക്ഷേപ കണക്കുകളും റെക്കോർഡുകൾ തകർക്കുന്നതിനാൽ അമേരിക്കൻ ഓഹരികൾ കുതിച്ചുയരുകയാണ്. എന്നാല്‍, യുഎസ് ഓഹരി വിപണിയിലെ കുതിപ്പ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, ഗൾഫ് യുദ്ധത്തിന് യാതൊരു സ്വാധീനവുമില്ലെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യൻ ഊഹക്കച്ചവടക്കാർ വിപണിയിൽ പ്രചാരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് തുടരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ രൂപ, വിദേശ വ്യാപാരം, ഉൽപ്പാദനം, തൊഴിൽ എന്നിവയെല്ലാം ഗൾഫ് യുദ്ധത്തിന്റെ ആഘാതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞു, രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ സർക്കാർ സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടിവരും. എല്ലാത്തിനുമുപരി, നവംബറിൽ പുതിയൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ആരംഭിക്കും. ഇതിനർത്ഥം മെയ് മുതൽ ഒക്ടോബർ വരെയുള്ള കാലയളവ് കടുത്ത സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾക്കുള്ള സമയമാണ് എന്നാണ്. ജനങ്ങളുടെ പോക്കറ്റുകൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും, പണപ്പെരുപ്പത്തിന് ശീലമാക്കുകയും, അതേസമയം മോദി നിസ്സഹായനാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും വേണം. "നാട്ടുകാരേ, പണപ്പെരുപ്പത്തെ സ്വീകരിക്കൂ, മോദിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൂ! ദാൽ-റോട്ടി കഴിക്കൂ, മോദിയെ സ്തുതിക്കൂ!" ഇതായിരിക്കട്ടേ ഇന്നത്തെ മുദ്രാവാക്യം!

അടിമത്തത്തിന്റെ കാലം മുതൽ പയറിന്റെയും റൊട്ടിയുടെയും വിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത്തവണ പയറിനുപോലും വില കൂടുതലായിരിക്കും. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം കർഷകർ പ്രതിസന്ധി നേരിടേണ്ടിവരും. ഗൾഫിൽ നിന്നുള്ള വിതരണം നിലച്ചതിനാൽ ഈ വർഷത്തെ വിളകൾക്ക് വളങ്ങളുടെയും കീടനാശിനികളുടെയും ക്ഷാമം നേരിടേണ്ടിവരും.

സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്!

 

റേഡിയേഷൻ പോലുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടാതെ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ഇറാന്റെ നാതാന്‍സ് ആണവ കേന്ദ്രത്തിൽ ബോംബെറിഞ്ഞു. പ്രതികരണമായി, ഇസ്രായേലിന്റെ ആണവ കേന്ദ്രമായ ഡിമോണയിലേക്ക് ഇറാൻ മിസൈലുകൾ തൊടുത്തുവിട്ടു. രണ്ട് ആക്രമണങ്ങളിലും കനത്ത നാശനഷ്ടമുണ്ടായതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. അതിനുശേഷം, ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഇറാന്റെ പവർ ഗ്രിഡ് നശിപ്പിക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ഇതിന് മറുപടിയായി "അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, പവർ പ്ലാന്റുകൾ മാത്രമല്ല, ഇസ്രായേലിലെയും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെയും ജലശുദ്ധീകരണ പ്ലാന്റുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കും" എന്ന് ഇറാനും പറഞ്ഞു. ഇതിൽ രോഷാകുലനായ ട്രം‌പ് ആംഗ്യഭാഷയിൽ പറയാതെ പറഞ്ഞത് "ഇറാനിൽ ഒരു ആണവ ബോംബ് ഇടാനും അദ്ദേഹം മടിക്കില്ല" എന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്ന രീതിയിലാണ്.

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധസമയത്ത് ജപ്പാനിലെ ഹിരോഷിമയിലും നാഗസാക്കിയിലും അണുബോംബുകൾ വർഷിച്ച നാശനഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടതിനുശേഷം, മനുഷ്യ മനഃസ്സാക്ഷി ഇനി ഒരിക്കലും ഇത്തരമൊരു കാര്യം സംഭവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് ലോകം വിശ്വസിച്ചു. കൂടാതെ, ആ മഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം, യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ആ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, സിവിലിയൻ സ്ഥലങ്ങൾ, വൈദ്യുതി, വെള്ളം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, സ്കൂളുകൾ, ആശുപത്രികൾ എന്നിവ സൈനിക ആക്രമണങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താൻ ധാരണയായി. പക്ഷെ, ഇന്ന് ആ തത്വങ്ങളെല്ലാം കാറ്റില്‍ പറത്തപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു. ഇറാനെതിരായ ആക്രമണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചയുടനെ, യുഎസും ഇസ്രായേലും മിനാബിലെ പെൺകുട്ടികൾക്കായുള്ള ഒരു സ്കൂൾ ആക്രമിച്ചു. അതിനുശേഷം, സിവിലിയൻ സ്ഥലങ്ങൾ, ആശുപത്രികൾ, ഊർജ്ജ കേന്ദ്രങ്ങൾ, ജല ശുചിത്വ കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ ലക്ഷ്യമിടുകയും ചെയ്തു.

ഇറാനും അതേ രീതിയിൽ പ്രതികരിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ യുദ്ധം ഒരു ആണവ ആക്രമണത്തിലേക്ക് വരെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, സ്വന്തം തയ്യാറെടുപ്പുകളിലൂടെയോ മറ്റ് സ്രോതസ്സുകളിലൂടെയോ ഇറാൻ കൂട്ട നശീകരണ ആയുധങ്ങൾ ശേഖരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, പിന്നീട് അവർക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും ഊഹാപോഹങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. ശക്തമായ രാജ്യങ്ങൾ ദേശീയ പരമാധികാരത്തെയും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തെയും അവഗണിച്ചതുപോലെ, യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വിലക്കുകളും ലംഘിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. നാഗരികതയിലേക്കുള്ള മനുഷ്യ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി ഇപ്പോള്‍ നേരെ വിപരീത ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. ആധുനിക യുഗത്തിൽ ഇത്തരമൊരു കാര്യം സംഭവിക്കുമെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തതാണ്!

ഇറാൻ യുദ്ധത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ കൈവരിക്കും?

"ഏറ്റവും കൂടുതൽ നുണകൾ പറയപ്പെടുന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പും, യുദ്ധ സമയത്തും, വേട്ടയാടലിനുശേഷവുമാണ്" എന്ന് പറയാറുണ്ട്. ഏതാണ്ട് അതേ അവസ്ഥയാണ് ഇപ്പോള്‍ ഇറാന്‍ യുദ്ധത്തിലും കാണുന്നത്.    

  "യുദ്ധം ആരംഭിച്ചത് അമേരിക്കയല്ല, പക്ഷെ അമേരിക്ക അത് അവസാനിപ്പിക്കും" എന്ന യുഎസ് പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറി പീറ്റ് ഹെഗ്‌സെത്ത് പെന്റഗണില്‍ നടത്തിയ പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ തുടങ്ങാം.  യുഎസും ഇസ്രായേലും പകൽ സമയത്ത് ആക്രമണം നടത്തി ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തിന്റെ പരമോന്നത നേതാവിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയത് ലോകം മുഴുവൻ കണ്ടു. അതേസമയം, ഇറാനെ ആക്രമിക്കാൻ പദ്ധതിയിടുന്നതായി തങ്ങൾക്ക് വിവരവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് പെന്റഗൺ യു എസ് കോണ്‍ഗ്രസില്‍ പറഞ്ഞതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകളും പുറത്തുവന്നു. അതിനർത്ഥം പെന്റഗൺ കോൺഗ്രസിനോട് ഒരു കാര്യവും പെന്റഗൺ മേധാവി മാധ്യമങ്ങളോട് മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയുകയും ചെയ്തു എന്നാണ്!

അതുപോലെ, ആക്രമണം തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂവെന്ന് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് പറഞ്ഞു.  ഇതുവരെയുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ആക്രമണമായിരിക്കും അതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അതേസമയം, പ്രതിരോധ സേനാ മേധാവി മുതൽ മറ്റ് പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ വരെയുള്ള എല്ലാവരും അമേരിക്കയുടെ മിസൈൽ, ആയുധ ശേഖരം അതിവേഗം കുറഞ്ഞുവരുന്നതിൽ ആശങ്കാകുലരാണെന്ന് പെന്റഗണിൽ നിന്നു തന്നെയുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മിസൈലുകളും മറ്റ് ആയുധങ്ങളും നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്ര വേഗത്തിൽ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാണ് യുഎസ് പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ ഈ ആശങ്ക. ഒരു പുതിയ യുദ്ധമുന്നണി തുറന്നാലോ അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തര കൊറിയയിൽ നിന്നോ ചൈനയിൽ നിന്നോ അമേരിക്കയെ പ്രതികരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാലോ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നതാണ് ഈ ആശങ്കയുടെ ഒരു വശം? എന്നിട്ടും, ട്രംപ് ഏറ്റവും വലിയ ആക്രമണത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

ആവശ്യമെങ്കിൽ ഇറാനിയൻ മണ്ണിൽ യുഎസ് സൈനികരെ ഇറക്കുമെന്നു പോലും ട്രംപ് പറഞ്ഞു. അമേരിക്കയുടെ കരസേനയെ വിന്യസിക്കാൻ എപ്പോഴും വിസമ്മതിച്ചിട്ടുള്ള മുൻ പ്രസിഡന്റുമാരെപ്പോലെയല്ല താനെന്നാണ് അദ്ദേഹം അതിനെ ന്യായീകരിച്ചത്. ആരും വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരു കാര്യമാണ് ട്രംപ് പറഞ്ഞത്. ഇറാനിൽ കരസേനയെ ഇറക്കുന്നത് യുഎസിന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള തീരുമാനമായിരിക്കും. കാരണം, ഒന്നാമതായി ഇറാന് 1.1 ദശലക്ഷത്തിലധികം പേരുടെ സുസംഘടിതമായ ഒരു സൈന്യമുണ്ട്, അതിൽ 200,000 പരിശീലനം ലഭിച്ച IRGC കമാൻഡോകളും ഉൾപ്പെടുന്നു. മൂന്നാമതായി, ഇറാൻ 90 ദശലക്ഷത്തിലധികം ജനസംഖ്യയുള്ള ഒരു രാജ്യമാണ്. നാലാമതായി, അതിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകൾ വളരെ വിശാലമാണ്.

ഇസ്രായേലിനേക്കാൾ 70 മടങ്ങ് വലിപ്പമുള്ള ഒരു രാജ്യമാണ് ഇറാന്‍. അഞ്ചാമതായി, ഇറാന് നീണ്ട പർവതനിരകളും അപ്രാപ്യമായ വിശാലമായ ഭൂപ്രകൃതിയും ഉണ്ട്. ഗാസ പോലുള്ള ഒരു ചെറിയ പ്രദേശത്ത് രണ്ട് വർഷമായി യുദ്ധം തുടരുകയും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമടക്കം 70,000 പേരെ കൊന്നൊടുക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും ഗാസയെ കീഴ്പെടുത്താന്‍ ഇസ്രായേലിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതും ഓര്‍ക്കണം.  ഇസ്രായേലിനും മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു ഭൂപ്രദേശമാണ് ഗാസ. രണ്ട് വർഷമായി അവിടെ പോരാട്ടം അവസാനിക്കാതെ തുടരുമ്പോൾ, ഇറാൻ പോലുള്ള വിശാലവും ജനസംഖ്യയുള്ളതുമായ ഒരു രാജ്യത്ത് യുഎസ് സൈന്യത്തെ എങ്ങനെ ഇറക്കാൻ കഴിയും? അപ്പോൾ, ഇറാനിയൻ സൈന്യത്തെ ഭയപ്പെടുത്താനും ജനങ്ങളെ കലാപത്തിന് പ്രേരിപ്പിക്കാനും ഉദ്ദേശിച്ചാണ് ഈ നുണ പറഞ്ഞതെന്ന് തോന്നുന്നു.

ചർച്ചകളുടെ പരാജയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവയുടെ വിജയം കൊണ്ട് ചരിത്രത്തിൽ നടക്കുന്ന ആദ്യത്തെ യുദ്ധമാകാം ഇത്.   ഇറാനും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് മധ്യസ്ഥത വഹിക്കുന്ന ഒമാൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രി ബദർ ബിൻ ഹമദ് അൽ-ബുസൈദി ഫെബ്രുവരി 28 ന് ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചർച്ചകൾ അവസാന ഘട്ടത്തിലാണെന്നും, ഒരു കരാറിന്റെ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനാകുമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരിക്കലും ആണവ ബോംബ് നിർമ്മിക്കില്ലെന്ന് ഇറാൻ ഉറപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര ആണവോർജ്ജ ഏജൻസിയുടെ (IAEA) ഒരു സംഘത്തെ അവരുടെ ആണവ കേന്ദ്രങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാനും പരിശോധിക്കാനും അനുവദിക്കാനും ഇറാന്‍ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ഒമാന്‍ വിദേശകാര്യ മന്ത്രി അമേരിക്കയെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷെ, ബുസൈദിയുടെ പ്രസ്താവനയ്ക്ക് തൊട്ടുപിന്നാലെ, യുഎസും ഇസ്രായേലും സംയുക്ത ആക്രമണം ആരംഭിച്ചു. അതുപോലെ, കഴിഞ്ഞ വർഷം ജൂണിൽ, പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഇറാന് നടപടിയെടുക്കാൻ 14 ദിവസത്തെ സമയം നൽകിയിരുന്നു. എന്നാല്‍, ആ 14 ദിവസത്തിന് കാത്തുനില്‍ക്കാതെ മൂന്നാം ദിവസം തന്നെ ആക്രമണം ആരംഭിച്ചു.

2026 ഫെബ്രുവരിയിലെ ആക്രമണത്തിൽ ലക്ഷ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ മാറിയെന്നു കാണുന്നതും രസകരമാണ്. തുടക്കത്തിൽ, ഇറാന്റെ ആണവ കേന്ദ്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ആക്രമണം നടത്തിയതെന്നാണ് പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് പ്രസ്താവിച്ചത്. ഇവിടെയാണ് പ്രസക്തമായ ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നത്: 2025 ജൂണിലെ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇറാന്റെ ആണവ കേന്ദ്രങ്ങൾ അപ്പാടെ "നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു" എന്ന പ്രസിഡന്റ് ട്രംപിന്റെ പ്രസ്താവന ലോകം മുഴുവന്‍ കണ്ടതും കേട്ടതുമാണ്. സാറ്റലൈറ്റ് ചിത്രങ്ങള്‍ സഹിതം തെളിവുകളും നല്‍കിയിരുന്നു. പിന്നെ വെറും എട്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ ഇറാനില്‍ ആണവ കേന്ദ്രങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തനക്ഷമമായി? അപ്പോള്‍ അതും നുണയായിരുന്നോ? ഇപ്പോള്‍ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതിനുശേഷം, ഇറാനിലെ ഭരണകൂടത്തെ മാറ്റുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ആക്രമണം നടത്തിയതെന്നു പറയുന്നു. അതിനര്‍ത്ഥം ആണവ കേന്ദ്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയല്ല, ഭരണകൂടത്തെ അട്ടിമറിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം...? അത് മറ്റൊരു നുണ. 

ഇനി ഇസ്രായേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹുവിന്റെ പ്രസ്താവന തന്നെ എടുക്കാം. അദ്ദേഹം ആഹ്ലാദത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഈ സംയുക്ത പരിശ്രമം കഴിഞ്ഞ 40 വർഷമായി ഞാൻ നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചതാണ്. ഭീകര ഭരണകൂടത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർക്കുക. അതാണ് എന്റെ വാഗ്ദാനവും സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതും." ആ നാല് പതിറ്റാണ്ടുകൾ, ടെഹ്‌റാൻ ഒരു ആണവ ബോംബ് വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് മാസങ്ങൾ മാത്രം അകലെയാണെന്ന നെതന്യാഹുവിന്റെയും മറ്റ് ഇസ്രായേലി നേതാക്കളുടെയും അനന്തമായ മുന്നറിയിപ്പുകളുടെ കാലഘട്ടമായിരുന്നുവെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ഇറാനെ ആക്രമിക്കുന്നതിനായി നെതന്യാഹു ഇക്കാലമത്രയും ഇതേ അർത്ഥശൂന്യമായ കാരണമാണ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. കഴിഞ്ഞ 40 വർഷമായി, "ഭ്രാന്തൻ മുല്ലമാർ" ഒരു ബോംബ് (ഒരിക്കലും യാഥാർത്ഥ്യമാകാത്ത ഒരു ബോംബ്) നിര്‍മ്മിക്കുന്നത് തടയാനുള്ള അവസാന അവസരമായി എല്ലാ വർഷവും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. വിരോധാഭാസമെന്നു പറയട്ടേ ഇക്കാലമത്രയും, ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വന്തം ആണവായുധ ശേഖരം, പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടാത്തതും അതിനാൽ നിരീക്ഷിക്കപ്പെടാത്തതും, ഒരു പരസ്യമായ രഹസ്യമായി തുടരുകയാണ്.

  ഇനി ആദ്യത്തെ ചോദ്യം - ഇറാനില്‍ അധികാരം മാറേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത എന്തായിരുന്നു? ഉത്തരം ലളിതമാണ്, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ സ്ഥിതി ശാശ്വതമായി മാറ്റാൻ അമേരിക്ക ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതാണ്. സ്ഥിരതയുള്ള ശക്തിയും സൈനിക ശക്തിയുമുള്ള ഒരേയൊരു ശക്തമായ രാജ്യമായ ഇറാനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഇസ്രായേല്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിന് അമേരിക്കയെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നു. ഇറാഖില്‍ സദ്ദാം ഹുസൈന്‍ കൂട്ട നശീകരണ ആയുധങ്ങൾ (Weapons of mass destruction) നിര്‍മ്മിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന അവകാശ വാദം  ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ടാണല്ലോ ഇറാഖ് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും സദ്ദാം ഹുസൈനെ തൂക്കിലേറ്റിയതും. അതും നെതന്യാഹു പറഞ്ഞത് വിശ്വസിച്ചായിരുന്നു. ലിബിയയില്‍ ആഭ്യന്തര കലഹമുണ്ടാക്കി ഗദ്ദാഫിയെ വകവരുത്തി, അസദിന്റെ സിറിയയും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് ഇറാൻ അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടാൽ, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഏക സൂപ്പർ പവർ ഇസ്രായേൽ മാത്രമായിരിക്കും. അതാണ് ബെഞ്ചമിന്‍ നെതന്യാഹു കഴിഞ്ഞ 40 വര്‍ഷമായി സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്.  അതിനാൽ, ഈ യുദ്ധം നിസ്സംശയമായും ഇസ്രായേൽ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വലിയ ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടിയാണ്.

ഇനി രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം - അധികാരം എങ്ങനെ മാറ്റപ്പെടും എന്നതാണ്? വ്യോമാക്രമണങ്ങൾക്ക് നേതാക്കളെയും ചില സൈനിക കമാൻഡർമാരെയും കൊല്ലാനോ കെട്ടിടങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനോ കഴിഞ്ഞേക്കാം. അതുകൊണ്ട് മാത്രം അധികാര മാറ്റത്തിലേക്ക് നയിക്കില്ല. അധികാര മാറ്റത്തിന് രണ്ട് മാതൃകകളുണ്ട്: ഒന്നുകിൽ യുഎസ് കരസേനയെ വിന്യസിക്കുകയും ഇറാന്റെ എല്ലാ സൈനിക കമാൻഡർമാരെയും ഗാർഡിയൻ കൗൺസിൽ അംഗങ്ങളെയും മതനേതാക്കളെയും കൊല്ലുക. അല്ലെങ്കിൽ അവരെ ബന്ദികളാക്കുകയും പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒരാളെ അവരോധിക്കുകയും ചെയ്യുക. ഇറാഖില്‍ അതാണല്ലോ  ചെയ്തത്.  രണ്ടാമത്തെ മാതൃക ലിബിയയുടെയും സിറിയയുടെയുമാണ്. ഈ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇതിനകം തന്നെ സായുധ സംഘട്ടനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സിറിയയിൽ, 2012 മുതൽ ആഭ്യന്തര യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാൽ, യുഎസിന് അവിടെ സൈന്യത്തെ വിന്യസിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

2025 നവംബറിൽ, ഹയാത്ത് തഹ്‌രീർ അൽ-ഷാം വിമത ഗ്രൂപ്പിന്റെ മുൻ നേതാവും സിറിയൻ ഇടക്കാല നേതാവുമായ അഹമ്മദ് അൽ-ഷറയെ പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് വൈറ്റ് ഹൗസില്‍ ആതിഥ്യമരുളിയിരുന്നു. സിറിയന്‍ പ്രസിഡന്റ് ബഷർ അൽ-അസദിനെ അട്ടിമറിച്ച ഗ്രൂപ്പിന്റെ തലവനായിരുന്നു അല്‍-ഷറ. അമേരിക്കയുടെ ബദ്ധശത്രുവായ അല്‍-ഖ്വയ്ദയുടെ അനുഭാവിയായിരുന്ന അല്‍-ഷറയെ പിടികൂടുന്നവര്‍ക്ക് 10 മില്യണ്‍ ഡോളറാണ് അമേരിക്ക പാരിതോഷികം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതെന്നോര്‍ക്കണം. ആ ഭീകരനെയാണ് ഇരുകൈകളും നീട്ടി ട്രം‌പ് സ്വീകരിച്ചതും വൈറ്റ് ഹൗസില്‍ വിരുന്നൊരുക്കിയതും! അസദിനു ശേഷമുള്ള സിറിയയുടെ സ്ഥിരതയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി അല്‍-ഷറയുടെ തീവ്രവാദ പദവികളും ഉപരോധങ്ങളും നീക്കം ചെയ്തതോടെ, ആ ചരിത്രപരമായ കൂടിക്കാഴ്ച യുഎസ് നയത്തിലെ ഒരു മാറ്റമായി അടയാളപ്പെടുത്തി. ബഷർ അൽ-അസദിനെ അട്ടിമറിച്ച സഖ്യത്തെ നയിച്ചതിൽ അല്‍-ഷറയുടെ പങ്ക് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, "ശക്തമായ ഭൂതകാലമുള്ള" ഒരു "ശക്തനായ നേതാവായി" അൽ-ഷറയെ ട്രംപ് വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.  

എന്നാല്‍, ഇറാനിൽ ഈ മാതൃക പ്രവർത്തിക്കില്ല. കാരണം, അവിടെ സായുധ കലാപമില്ല, ഒരു സായുധ സംഘവും സർക്കാരിനെതിരെ പോരാടുന്നില്ല. സാധാരണക്കാരാണ് പോരാടുന്നത്. അത് അവരുടെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമാണ്. അപ്പോൾ, ഭരണമാറ്റം എങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്നതാണ് വലിയ ചോദ്യം. മാത്രമല്ല, ഭരണകൂടം മാറിയില്ലെങ്കിൽ, അത്തരമൊരു മുഖഭാവത്തോടെ അമേരിക്ക എങ്ങനെ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരും? അതിന് ട്രം‌പ് കണ്ടുപിടിച്ച മാര്‍ഗമാണ് ഇറാനില്‍ ആഭ്യന്തര കലഹമുണ്ടാക്കുക... എന്നാല്‍ അതും പരാജയപ്പെട്ടു.

ഇറാന്‍ ഭരണകൂടത്തോട് എതിര്‍പ്പുള്ള ഇറാഖിലെ കുര്‍ദുകളുടെ പിന്തുണ തേടുകയാണ് ഇപ്പോള്‍ ട്രം‌പ് ഭരണകൂടം ചെയ്യുന്നത്. ഈ സംഘത്തില്‍ ആയുധ പരിശീലനം നേടിയ ആയിരക്കണക്കിന് പേരുണ്ടെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ഇറാഖിലെ മൂന്ന് കുര്‍ദിഷ്‌ ഉദ്യോഗസ്ഥരുമായി കഴിഞ്ഞ ദിവസം ട്രംപ് ഫോണില്‍ സംസാരിച്ചതായും റിപ്പോര്‍ട്ടുകളുണ്ട്. കുര്‍ദ്‌ സംഘങ്ങളെ ഇറാനില്‍ യുദ്ധത്തിനിറക്കാനാണ് ട്രംപിന്‍റെ നീക്കം. ഇറാനിലെ കുര്‍ദിഷ്‌ സംഘങ്ങളെ സൈനികമായി സഹായിക്കാന്‍ ഇറാഖിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് ട്രംപ് ആവശ്യപ്പെട്ടുവെന്നും റിപ്പോര്‍ട്ടുകളുണ്ട്.

ഇറാനിലെ കുര്‍ദിഷ്‌ സംഘത്തില്‍പ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ആയുധ വിതരണം നടത്തുന്ന കാര്യം പെന്റഗണ്‍ പരിഗണിക്കുന്നുവെന്ന റിപ്പോര്‍ട്ടുകളും പുറത്ത് വന്നിരുന്നു. എന്നാല്‍, വിഷയത്തില്‍ യുഎസ് പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറി പീറ്റ് ഹെഗ്‌സെത്ത് പ്രതികരിച്ചു. ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക സംഘത്തിന് ആയുധം നല്‍കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉദേശിച്ചിട്ടില്ലെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. എന്നാല്‍, അടുത്ത പത്ത് ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഇറാനിലേക്ക് കടക്കാന്‍ തങ്ങളുടെ സംഘം സജ്ജമാണെന്ന് ഇറാഖിലെ കുര്‍ദിഷ്‌ നേതാക്കളിലൊരാള്‍ പറഞ്ഞതായി മിഡില്‍ ഈസ്റ്റിലെ തന്നെ ചില മാധ്യമങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 

ഇറാനെതിരെ കുര്‍ദിഷ്‌ സംഘം പോരാട്ടത്തിന് ഇറങ്ങുകയാണെങ്കില്‍ അത് കരയില്‍ പോരാട്ടത്തിനിറങ്ങുന്ന ആദ്യ സംഘമാകും എന്നതില്‍ സംശയമില്ല. ഭീകര സംഘടനയായ ഐഎസിനെതിരെ പോരാടിയ ചരിത്രമുള്ള സംഘമാണ് കുര്‍ദ്. മാത്രമല്ല, ഇറാനിലെ മതഭരണകൂടത്തിനെതിരെയും ഷാ ഭരണത്തിനെതിരെയും കുര്‍ദുകള്‍ നേരത്തെ രംഗത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. 

പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഒരു വലിയ ജനവിഭാഗമാണ് കുര്‍ദ്‌. അവര്‍ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു രാജ്യമില്ല. പല രാജ്യങ്ങളിലായാണ് അവര്‍ ജീവിക്കുന്നത്. വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍ വലിയ ജനസംഖ്യ കുര്‍ദിഷ്‌ ജനവിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ടവരുണ്ട്. തുര്‍ക്കിയെ, ഇറാന്‍, ഇറാഖ്, സിറിയ എന്നിങ്ങനെയുള്ള അറേബ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലാണ് അവര്‍ കൂടുതലായുമുള്ളത്. ലോകത്താകമാനം 3 മുതല്‍ 4 കോടി വരെ കുര്‍ദിഷ്‌ ജനതയില്‍പ്പെട്ടവരുണ്ടെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. 

വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലായാണ് അവര്‍ കഴിയുന്നതെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് അവരുടേതായ ഭാഷയും സംസ്‌കാരവും ഉണ്ട്. സ്വന്തമായൊരു രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി അവരുടെ മുറവിളികള്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇറാനിലെ മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ 10 ശതമാനത്തോളം കുര്‍ദ് വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നുള്ളവരാണ്.

വിവിധ സംഘടനകളും ഇവര്‍ക്കിടയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഇറാനില്‍ തന്നെ കെഡിപിഐ (കുര്‍ദിസ്ഥാന്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി ഓഫ് ഇറാന്‍), പിഎകെ (കുര്‍ദിസ്ഥാന്‍ ഫ്രീഡം പാര്‍ട്ടി), പിജെഎകെ (കുര്‍ദിസ്ഥാന്‍ ഫ്രീ ലൈഫ് പാര്‍ട്ടി) എന്നിങ്ങനെയുള്ള സംഘടനകളാണുള്ളത്. 

പുറത്തുനിന്ന് ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഭരണ മാറ്റത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്.  അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങൾ എല്ലായ്‌പ്പോഴും പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, അവ ശ്രമിച്ചിടത്തെല്ലാം അക്രമവും അസ്ഥിരതയും വർദ്ധിച്ചിട്ടുമുണ്ട് (അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്‍ ഉദാഹരണം). അതിനാൽ, അമേരിക്ക പശ്ചിമേഷ്യയിൽ മറ്റൊരു ഇറാഖ് സൃഷ്ടിച്ച് രാജ്യം വിടുമെന്നുറപ്പാണ്. മറുവശത്താകട്ടേ, ഇറാൻ മുഴുവനും വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകൾ തമ്മിലുള്ള സായുധ സംഘട്ടന മേഖലയായി മാറുകയും ചെയ്യും. 

കൃത്രിമ ബുദ്ധി ഭയമോ വിധിയോ?

 

2026 ലെ ഇന്ത്യ എഐ ഇംപാക്ട് ഉച്ചകോടിയിലെ ഉദ്ഘാടന പ്രസംഗത്തിൽ, പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി നിരവധി വിഷയങ്ങൾ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ സാരാംശം എഐയെ ഒരു ഭീഷണിയായി കാണണോ അതോ വിധിയായി കാണണോ എന്നതായിരുന്നു. ചിലർ എഐയെ ഒരു ഭീഷണിയായി കാണുമ്പോൾ, ഇന്ത്യ അതിനെ ഒരു വിധിയായി കാണുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിച്ചു. എഐ ലോകമെമ്പാടും പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അത് ഭയവും സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതിൽ സംശയമില്ല. ആദ്യത്തെ വൈജ്ഞാനിക വിപ്ലവത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ ഭയം ഉടലെടുക്കുന്നത്. കൃത്രിമബുദ്ധി മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നത് ഇതാദ്യമാണ്. ഒരു കാലത്ത് മനുഷ്യർക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതോ പൂർത്തിയാക്കാൻ മണിക്കൂറുകളോ മാസങ്ങളോ എടുത്തിരുന്നതോ ആയ ജോലികൾ ഇപ്പോൾ എഐ വഴി നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് പൂർത്തിയാക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ഇത് ജോലികൾക്ക് ഭീഷണിയായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. ഇത് നാഗരികതയ്ക്കും സംസ്കാരത്തിനും മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾക്കും ഒരു വെല്ലുവിളി തന്നെയാണ്. 

ഈ വൈജ്ഞാനിക വിപ്ലവത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം സംബന്ധിച്ച്, AI ഇംപാക്റ്റ് ഉച്ചകോടിയിൽ തന്നെ അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ദൃശ്യം പ്രകടമായിരുന്നു. ആദ്യ ദിവസം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട കുഴപ്പങ്ങൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വ്യാപകമായ വിമർശനത്തിന് കാരണമായി.  ഒരു സർവകലാശാല ചൈനീസ് റോബോഡോഗിന്റെയും കൊറിയൻ ഡ്രോണിന്റെയും അനുകരണങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചത് ഇന്ത്യയുടെ കഴിവുകളെക്കുറിച്ച് ഗുരുതരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തി. ഒരു പ്രതിനിധി പരിപാടിയായി ഇത് അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, AI മേഖലയിലെ ഇന്ത്യയുടെ തയ്യാറെടുപ്പിനെയും നേട്ടങ്ങളെയും ചിലർ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഇത് കാരണമായി.

ഈ ഉച്ചകോടിയിൽ ആഗോള നേതാക്കൾ, സ്റ്റാർട്ടപ്പ് സ്ഥാപകർ, അല്ലെങ്കിൽ സാങ്കേതിക ഭീമന്മാരുടെ തലവന്മാർ എന്നിവർ ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അനുമാനിക്കേണ്ടതില്ല. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇന്ത്യ ഒരു വിപണിയാണ്. അതിനാൽ, അവർ വലിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയോ ഇന്ത്യയെ പ്രശംസിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അവരുടെ പ്രശംസയിൽ ഇന്ത്യ അതിന്റെ വിലയിരുത്തൽ അടിസ്ഥാനമാക്കരുത്. ഇന്ത്യ അതിന്റെ തയ്യാറെടുപ്പും നേട്ടങ്ങളും വസ്തുനിഷ്ഠമായി വിലയിരുത്തണം. ഓപ്പൺഎഐയുടെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായ ചാറ്റ്ജിപിടിക്ക് 145 ദശലക്ഷം ഉപയോക്താക്കളുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇന്ത്യയ്ക്ക് AI വിപ്ലവത്തിൽ ഒരു നേതാവാകാൻ കഴിയില്ല. ഫേസ്ബുക്കിന് 450 ദശലക്ഷം ഉപയോക്താക്കളുണ്ടെങ്കിലും, അത് സോഷ്യൽ മീഡിയ വിപ്ലവത്തിൽ ഒരു നേതാവാകുന്നില്ല.

ഇന്ത്യക്കാർക്കും ലോകത്തിനും ഒരുപോലെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന, സ്വന്തമായി ഒരു വലിയ ഭാഷാ മാതൃകയും അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇന്ത്യ AI വിപ്ലവത്തിൽ ഒരു നേതാവാകൂ. അത് സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ, മേഖലാ-നിർദ്ദിഷ്ട ആപ്ലിക്കേഷനുകൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഇന്ത്യ കുടുങ്ങും. ഉച്ചകോടിയിൽ അതിന്റെ വലിയ ഭാഷാ മാതൃക അവതരിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ അത് ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മാത്രമേ അതിന്റെ വിജയം പരിഗണിക്കാനാകൂ. ചൈനയുടെ ഡീപ്‌സീക്ക് ചൈനയിലെ ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതുപോലെ, കുറഞ്ഞത് സമാനമായ ഒരു തദ്ദേശീയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ഇന്ത്യയിലും ആവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യയിൽ, സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായി 'കൂ' ഉം ഓഫീസ് സ്യൂട്ടായി 'സോഹോ' യും വ്യാപകമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. എന്നാൽ, ഇന്ത്യക്കാർ ഇപ്പോഴും അമേരിക്കൻ സോഷ്യൽ മീഡിയയും ഓഫീസ് സ്യൂട്ടുകളുമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

 വാക്‌സാമര്‍ത്ഥ്യം കൊണ്ടുമാത്രം കൃത്രിമബുദ്ധി വികസിക്കുന്നില്ല. ശക്തമായ സ്ഥാപനങ്ങളും ക്ഷമയുള്ള നിക്ഷേപവും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉള്ളിടത്ത് മാത്രമേ അത് അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കൂ. വലിയൊരു ജനസംഖ്യ ശക്തമായ ശക്തിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളെ AI പെട്ടെന്ന് പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു.

ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യവും അഞ്ചാമത്തെ വലിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുമാണ്. അവിടെ സാങ്കേതിക ഉച്ചകോടികൾ നടത്തുന്നു, സെമികണ്ടക്ടർ ദൗത്യങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, സ്വാശ്രയത്വത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. അവിടത്തെ ഡിജിറ്റൽ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആധാർ ഒരു ബില്യണിലധികം ആളുകളെ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. യുപിഐ എല്ലാ മാസവും കോടിക്കണക്കിന് ഇടപാടുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. വളരെ കുറഞ്ഞ ബജറ്റിലാണ് ഐഎസ്ആർഒ ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയത്. ഇതെല്ലാം വലിയ തോതിൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ കഴിവ് പ്രകടമാക്കുന്നു. പക്ഷേ വലിയ തോതിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നത് സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്നതിന് തുല്യമല്ല.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി അർദ്ധചാലക ഗവേഷണം, വെഞ്ച്വർ ക്യാപിറ്റൽ, എംഐടി, സ്റ്റാൻഫോർഡ് പോലുള്ള സർവകലാശാലകൾ എന്നിവയിലൂടെയാണ് അമേരിക്ക AI-ക്ക് അടിത്തറ പാകിയത്. ഭരണകൂടത്തിന്റെയും മൂലധനത്തിന്റെയും ശക്തിയിലൂടെ ചൈന ദേശീയ ലബോറട്ടറികളും ഹാർഡ്‌വെയർ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചറുകളും വേഗത്തിൽ നിർമ്മിച്ചു. നിയമങ്ങളും തത്വങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ യൂറോപ്പ് ഒരു പങ്കു വഹിച്ചു.

വിദേശത്ത് വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിലും നടപ്പിലാക്കുന്നതിലുമാണ് ഇന്ത്യ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. ഇന്ത്യയിലെ മികച്ച ഗവേഷകരിൽ പലരും വിദേശത്തേക്ക് ചേക്കേറുകയാണ്. ഗവേഷണത്തിനും വികസനത്തിനുമുള്ള ഇന്ത്യയുടെ ചെലവ് ജിഡിപിയുടെ ഏകദേശം 0.64 ശതമാനമാണ്, അമേരിക്കയ്ക്ക് ഇത് 3.5 ശതമാനവും ചൈനയ്ക്ക് 2.5 ശതമാനവുമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം സംഖ്യകളെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് ശക്തിയെക്കുറിച്ചാണ്.

ഭാവിയിൽ പ്രതിരോധം, സൈബർ സുരക്ഷ, ധനകാര്യം, വിതരണ ശൃംഖലകൾ, ജനാധിപത്യ സംവാദം എന്നിവയിൽ AI സ്വാധീനം ചെലുത്തും. നൂതന മോഡലുകളും ചിപ്പുകളും നിയന്ത്രിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങൾ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കും. അവർ സാങ്കേതികവിദ്യ മാത്രമല്ല, നിയമങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കും.

ഇന്ത്യ അതിന്റെ സ്ഥാനം അമിതമായി വിലയിരുത്തിയാൽ, 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി നിർണ്ണയിക്കുന്ന മേഖലയിലെ തന്ത്രപരമായ ആശ്രയത്വത്തിന് അത് ഭീഷണിയാകും. മോഡലുകൾ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുക, ചിപ്പുകൾക്ക് ലൈസൻസ് നൽകുക, അല്ലെങ്കിൽ ക്ലൗഡ് ശേഷി വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുക - ഇത് വാസ്തുവിദ്യ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്നതിന് തുല്യമല്ല. സംസാരത്തിലെ പരമാധികാരം കമ്പ്യൂട്ടിംഗിലെ പരമാധികാരമല്ല.

ഘടനാപരമായ തടസ്സമാണ് ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ളത്. ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം ജിഡിപി വലുതാണെങ്കിലും, പ്രതിശീർഷ വരുമാനം ഇപ്പോഴും ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളുടെ വരുമാനത്തോടടുത്താണ്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയ്ക്കായി സംസ്ഥാനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കുള്ള പൊതുവിഭവങ്ങൾ ഗണ്യമായ സമ്മർദ്ദത്തിലാണ്. ഇത് സാമ്പത്തിക ഇടം ചുരുക്കുകയും രാഷ്ട്രീയ സമയപരിധി കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍, പുരോഗമിച്ച AI ഗവേഷണത്തിന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചക്രങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായ ക്ഷമാപൂർവ്വമായ മൂലധനവും പരാജയത്തെ ചെറുക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥാപനപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആവശ്യമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ വെല്ലുവിളി പ്രതിഭയുടെ അഭാവമല്ല, മറിച്ച് സാന്ദ്രതയുടെ അഭാവമാണ്. 1.4 ബില്യൺ ജനസംഖ്യയ്ക്ക് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് എഞ്ചിനീയർമാരെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ കണ്ടെത്തലുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഇടതൂർന്ന ഗവേഷണ ആവാസവ്യവസ്ഥ അതിന് ഇല്ല. ശാസ്ത്രീയ നേതൃത്വം ആളുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ല. കേന്ദ്രീകൃതവും മികച്ചതുമായ സർവകലാശാലകൾ, ദീർഘകാല ധനസഹായം, അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യം, ആശയങ്ങൾക്ക് അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സംസ്കാരം എന്നിവയിലാണ് അത് കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നത്.

മറ്റൊരു സൂക്ഷ്മമായ അപകടസാധ്യത ആഖ്യാനത്തിലെ അതിശയോക്തിയാണ്. പുരാതന ഗണിത ശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ തത്ത്വചിന്തയുടെയോ നേട്ടങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കുന്നത് യാന്ത്രികമായി സെമികണ്ടക്ടർ നിർമ്മാണത്തിലേക്കോ വലിയ തോതിലുള്ള മോഡൽ പരിശീലനത്തിലേക്കോ നയിക്കില്ല. വികാരങ്ങളല്ല, സ്ഥാപനങ്ങളാണ് ചരിത്രത്തെ നയിക്കുന്നത്. അതിനർത്ഥം അഭിലാഷം ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നല്ല, അച്ചടക്കം പാലിക്കുക എന്നാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ താരതമ്യ ശക്തി ട്രില്യൺ പാരാമീറ്റർ അതിർത്തി മോഡലുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് കൃഷി, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, ഭരണം എന്നിവയിൽ ബഹുഭാഷാ AI പ്രയോഗിക്കുന്നതിലാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഡിജിറ്റൽ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ ജനസംഖ്യാ തലത്തിലുള്ള വിതരണം സാധ്യമാക്കുന്നു. സ്ഥാപന പരിഷ്കരണവുമായി സംയോജിപ്പിച്ചാൽ, സങ്കീർണ്ണവും ബഹുഭാഷാ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ പ്രയോഗിക്കുന്ന AI-യുടെ ഒരു ആഗോള പരീക്ഷണശാലയായി ഇന്ത്യയ്ക്ക് മാറാൻ കഴിയും.

എന്നാൽ, ഇന്ത്യ എന്താണെന്നും എന്തല്ലെന്നും വ്യക്തത വരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ പാത തുറക്കൂ. ഇന്ത്യ ഇതുവരെ AI-യുടെ ഒരു മാനദണ്ഡം നിശ്ചയിക്കുന്ന രാജ്യമായിട്ടില്ല. ആഗോളതലത്തിൽ മുൻനിര ലബോറട്ടറികൾ അവിടെയില്ല. നൂതന സിസ്റ്റങ്ങൾക്കായുള്ള ഹാർഡ്‌വെയർ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ ഇതുവരെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

അതിന് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് അതിന്റെ അതിർത്തികൾക്കുള്ളിൽ മികച്ച ഡീലുകൾ നടത്തുക എന്നതാണ്. കമ്പ്യൂട്ട് ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ ആകർഷിക്കുന്നതിനായി അതിന്റെ വലിയ വിപണി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുക, വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറുന്ന ഗവേഷകരെ ഇന്ത്യയില്‍ തന്നെ നിലനിർത്താൻ അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുക, രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളാൽ ബാധിക്കപ്പെടാത്ത അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്ര ഫണ്ടിംഗിനായി ഇരുപത് വർഷത്തെ ചട്ടക്കൂട് സ്ഥാപിക്കുക, കുറച്ച് ഉച്ചകോടികളും കൂടുതൽ ലബോറട്ടറികളും നിർമ്മിക്കുക എന്നിവയിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടത്.

ട്രം‌പ്-മോദി സൗഹൃദം ഇന്ത്യക്ക് ഗുണം ചെയ്തോ?

 

അമേരിക്കയുമായുള്ള ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാര കരാർ ഇതുവരെ ഒപ്പു വെച്ചിട്ടില്ല. അതൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനം മാത്രമാണ്. യുഎസ് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് കരാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു, പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി അത് സ്ഥിരീകരിച്ചു – അത്രമാത്രം. തുടർന്ന്, യുഎസ് വ്യാപാര പ്രതിനിധി ജാമിസൺ ഗ്രീറും കൃഷി സെക്രട്ടറി ബ്രൂക്ക് റോളിൻസും കരാറിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ നൽകിയതോടെ ഇന്ത്യയിൽ പ്രതിഷേധങ്ങളും ഉയർന്നു. തുടർന്ന് വാണിജ്യ മന്ത്രി പിയൂഷ് ഗോയൽ മുന്നോട്ടുവന്ന് കൃഷി, ക്ഷീര മേഖലകളുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് ഒരു വിശദീകരണവും നല്‍കി. കരട് രേഖ പുറത്തിറങ്ങിയതിനുശേഷം മാത്രമേ ഇരു രാജ്യങ്ങളും കരാറിൽ എത്തിയോ എന്ന് അറിയാൻ കഴിയൂ. എന്നാല്‍, വാണിജ്യ മന്ത്രിയുടെ ഒരു വിശദീകരണമെങ്കിലും അങ്ങേയറ്റം എതിർക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. അതായത്, ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഗുണകരമായ ഒരു കരാർ ഉറപ്പാക്കാൻ പ്രധാനമന്ത്രി മോദി പ്രസിഡന്റ് ട്രംപുമായുള്ള സൗഹൃദം ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയതായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസ്താവന.

പ്രധാനമന്ത്രി മോദിയെ ഇന്ത്യയേക്കാൾ വലുതായി ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള വ്യർത്ഥമായ ശ്രമമായിരുന്നു പീയൂഷ് ഗോയലിന്റെ പ്രസ്താവന. മോദി പ്രസിഡന്റ് ട്രംപുമായി എത്ര കാലത്തെ പരിചയമുണ്ട്, എപ്പോഴാണ് അവര്‍ സൗഹൃദത്തിലായത് എന്ന് ആരും അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചില്ല? ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് സ്കൂളിലോ കോളേജിലോ പഠിച്ചിരുന്നോ? മോദി ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയേതര തലത്തിൽ ട്രംപുമായി സൗഹൃദത്തിലായിരുന്നോ?

ട്രംപ് മോദിയെ ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയായി മാത്രമേ അറിയൂ എന്നും, കരാർ മോദിയും ട്രംപും തമ്മിലുള്ളതല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കയും ഇന്ത്യയും തമ്മിലുള്ളതാണെന്നും എന്തേ ഈ നേതാക്കള്‍ ഓര്‍ത്തില്ല. ഇന്ത്യയുടെ വിപണി ശക്തിയും 1.4 ബില്യൺ ജനങ്ങളും ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കയോ മറ്റ് രാജ്യങ്ങളോ ഇന്ത്യയുമായി കരാറുകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നത്. ട്രംപുമായുള്ള മോദിയുടെ സൗഹൃദം കാരണം ഇന്ത്യ ഒരു കരാറിൽ ഏർപ്പെട്ടുവെന്ന് പറയുന്നത് ഇന്ത്യയെയും അതിന്റെ 1.4 ബില്യൺ ജനങ്ങളെയും അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടാക്കിയെന്നു പറയുന്ന കരാര്‍ ഉടമ്പടിയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ അജ്ഞാതമാണ്. അതിനാൽ പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമേ ചർച്ച ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയം താരിഫ് കുറയ്ക്കലാണ്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് മേൽ ചുമത്തിയ 50% താരിഫ് ട്രംപ് 18% ആയി കുറച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷമാണ് ട്രംപ് ടിറ്റ്-ഫോർ-ടാറ്റ് താരിഫുകളുടെ പേരിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് മേൽ 25% താരിഫ് ചുമത്തിയത്. തുടർന്ന് റഷ്യയിൽ നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങിയതിന് ഇന്ത്യയെ ശിക്ഷിക്കാൻ 25% പിഴയും ചുമത്തി. മോദിയുമായുള്ള സൗഹൃദം ട്രംപ് പിന്നീട് അവഗണിച്ചു. തുടർന്ന്, ട്രംപ് രണ്ട് റഷ്യൻ കമ്പനികൾക്ക് മേൽ ഉപരോധം ഏർപ്പെടുത്തുകയും ദ്വിതീയ ഉപരോധങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യ റഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള എണ്ണ വാങ്ങൽ കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം മാത്രമാണ്, ഇന്ത്യയുടെ മേലുള്ള 25% താരിഫ് ഇപ്പോൾ പിൻവലിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് യുഎസ് ട്രഷറി സെക്രട്ടറി സ്കോട്ട് ബെസന്റ് പ്രസ്താവിച്ചത്.

രസകരമെന്നു പറയട്ടെ അതിനുശേഷം, ഇന്ത്യ ഇനി റഷ്യയിൽ നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങില്ലെന്നും പകരം വെനിസ്വേലയിൽ നിന്ന് വാങ്ങുമെന്നും പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇന്ത്യ ഇതിനകം തന്നെ അമേരിക്കയിൽ നിന്നുള്ള എണ്ണ, വാതക വാങ്ങലുകൾ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെ ഫലമായി 25% താരിഫ് നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ ഊർജ്ജ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ഇഷ്ടമുള്ള ആരിൽ നിന്നും എണ്ണ വാങ്ങുമെന്ന് ഇന്ത്യ മുമ്പ് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, യുഎസ് സമ്മർദ്ദവും ഉപരോധങ്ങളും കാരണം, റഷ്യയിൽ നിന്ന് കുറച്ച് എണ്ണ മാത്രമേ വാങ്ങുന്നുള്ളൂ. ഉപരോധങ്ങൾ കാരണം ഇറാനിൽ നിന്നുള്ള എണ്ണ വാങ്ങലുകൾ നിർത്തി വെയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനർത്ഥം മറ്റ് ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളെയും വെനിസ്വേലയെയും അമേരിക്കയെയും ആശ്രയിക്കുന്നത് വർദ്ധിക്കുമെന്നാണ്.

ശിക്ഷാ തീരുവ നീക്കം ചെയ്തതിന് ശേഷം, ട്രം‌പ് 25% പരസ്പര താരിഫ് 18% ആയി കുറച്ചു. എട്ട് മാസം മുമ്പ് പോലും നിലവിലില്ലാത്ത ഒരു നികുതി കുറച്ചതായി സങ്കൽപ്പിച്ച് ഇന്ത്യ ഇപ്പോള്‍ അത് ആഘോഷിക്കുകയാണ്. 2025 ജൂലൈയ്ക്ക് മുമ്പ്, യുഎസ് ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് ശരാശരി മൂന്ന് ശതമാനം താരിഫ് ചുമത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, ശരാശരി താരിഫ് 18% ആയിരിക്കും. അതായത്, എട്ട് മാസം മുമ്പുള്ളതിനേക്കാൾ ആറ് മടങ്ങ് കൂടുതല്‍! ഇന്ത്യയുടെ നിലവിലെ കയറ്റുമതിയിൽ, 40 ബില്യൺ ഡോളർ മൂല്യമുള്ള സാധനങ്ങൾക്ക് പൂജ്യം താരിഫ് ബാധകമാകുമെന്നും ശേഷിക്കുന്ന 30 ബില്യൺ ഡോളർ താരിഫ് ബാധകമാകുമെന്നും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മറുവശത്ത്, യുഎസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് ഇന്ത്യ വളരെ ഉയർന്ന താരിഫ് ചുമത്തുന്നു, അതിന് ഇന്ത്യ കാര്യമായ ഇളവുകളും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

ഇന്ത്യ അമേരിക്കന്‍ ഉല്പന്നങ്ങള്‍ക്ക് പൂജ്യം താരിഫ് ഏർപ്പെടുത്തുമെന്ന് ട്രംപ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിരോധാഭാസമെന്നു പറയട്ടേ, ട്രംപ് ഒരിക്കൽ ഇന്ത്യയെ ‘താരിഫുകളുടെ രാജാവ്’ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്. അമേരിക്കൻ ബൈക്ക് ഹാർലി ഡേവിഡ്‌സണിന് മുമ്പ് 100% ൽ കൂടുതൽ താരിഫ് ഇന്ത്യ ചുമത്തിയിരുന്നു. എന്നാല്‍, അടുത്തിടെ ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ ഹാർലി ഡേവിഡ്‌സൺ ബൈക്കിന് പുറമേ നിരവധി തരം മദ്യങ്ങളുടെയും താരിഫ് കുറച്ചു. എന്നാല്‍, ഇന്ത്യയിൽ അമേരിക്കൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് ശരാശരി 15% തീരുവ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിപ്പോള്‍ പൂജ്യമായി കുറയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പൂജ്യമല്ലെങ്കിൽ പോലും, അതിൽ വലിയ കുറവുണ്ടാകും. അതിനർത്ഥം അമേരിക്കയിൽ ഇന്ത്യൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്കുള്ള തീരുവ ആറ് മടങ്ങ് ആകുമെന്നും, ഇന്ത്യയില്‍ അമേരിക്കൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്കുള്ള തീരുവ കുറവായിരിക്കുമെന്നുമാണ്. അപ്പോൾ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രഖ്യാപനത്തില്‍ ഇത്രയധികം ആഘോഷിക്കാൻ എന്താണുള്ളതെന്നാണ് ചോദ്യം.

ഇനി, ഇന്ത്യ ഇത്രയധികം സന്തോഷിക്കാനും ആഘോഷിക്കാനും മറ്റൊരു കാരണം കൂടിയുണ്ട്. അതായത്, അയൽരാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ മേലുള്ള തീരുവകൾ അല്പം കുറവാണ് എന്നതാണ്. പാക്കിസ്താന്‍, ബംഗ്ലാദേശ്, വിയറ്റ്നാം, ഇന്തോനേഷ്യ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾക്ക് 19 അല്ലെങ്കിൽ 20 ശതമാനം താരിഫുകളാണ് ചുമത്തിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍, ബ്രിട്ടണിന്മേലുള്ള യുഎസ് തീരുവ 10 ശതമാനം മാത്രമാണ്, യൂറോപ്യൻ യൂണിയനും ജപ്പാനും 15 ശതമാനം മാത്രമാണ്. അതിനർത്ഥം ഇന്ത്യ രണ്ടിനും ഇടയിലാണ് നിൽക്കുന്നത് എന്നാണ്. താരിഫുകൾക്കപ്പുറം, ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുത കാർഷിക, പാലുൽപ്പന്നങ്ങളാണ്. കർഷകരുടെയും കന്നുകാലി കർഷകരുടെയും താൽപ്പര്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യില്ലെന്ന് പ്രധാനമന്ത്രി തന്നെ ആവർത്തിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ വിപണി ചില കാർഷിക ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്കായി തുറക്കപ്പെടുമെന്ന അവസ്ഥയിലേക്കാണ് കാര്യങ്ങള്‍ ചെന്നെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ജെയിംസൺ ഗ്രീറും ബ്രൂക്ക് റോളിൻസും ഇതിനെക്കുറിച്ച് സൂചന നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സോയാബീൻ, ചോളം, ജനിതകമാറ്റം വരുത്തിയ ഭക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവയ്‌ക്ക് പുറമേ ചില സംസ്‌കരിച്ച ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾക്ക് ഇന്ത്യയിൽ വിപണി കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍, ഇന്ത്യ കയറ്റുമതി വർദ്ധിപ്പിക്കാനും ഉൽ‌പാദന മേഖലയെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും തയ്യാറെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ, തുണിത്തരങ്ങൾ, തുകൽ, സമുദ്രോൽപ്പന്നങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവയ്‌ക്കപ്പുറം മറ്റ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ കയറ്റുമതി ചെയ്യാനും കഴിയും. അയൽരാജ്യങ്ങളുമായും മത്സരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുമായും താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ കുറഞ്ഞ താരിഫുകൾ ഇന്ത്യക്ക് പ്രയോജനപ്പെട്ടേക്കാം.

താരിഫുകൾക്കപ്പുറം, യുഎസ് പ്രസിഡന്റിന്റെ ഇന്ത്യക്കാരോടുള്ള പെരുമാറ്റവും വിസ പ്രശ്‌നങ്ങളുമാണ് ഒരു പ്രധാന വിഷയം. ട്രംപും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേക്ക് അമേരിക്ക ഗ്രേറ്റ് എഗെയ്ൻ (മാഗ) പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിന്തുണക്കാരും ഇന്ത്യക്കാരെ ശത്രുക്കളായി കണക്കാക്കുകയും അവരെ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവ് സംഭവമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എച്ച്-1ബി വിസയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കളായ ഇന്ത്യൻ പ്രൊഫഷണലുകളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടുന്ന തരത്തിൽ ട്രംപ് തന്നെ വിസ നിയമങ്ങൾ കർശനമാക്കി. വിവിധ സര്‍‌വ്വകലാശാലകളില്‍ പഠിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികള്‍ കാര്യമായ പ്രശ്‌നങ്ങൾ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കി അമേരിക്കയില്‍ പഠിക്കാനെത്തിയ ഈ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ഭാവി തന്നെ അപകടത്തിലാക്കും വിധമാണ് വിസ നിയമങ്ങളില്‍ വരുത്തിയിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍. പല വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും പഠനം ഇടയ്ക്കു വെച്ച് നിര്‍ത്തി ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുകയോ മറ്റേതെങ്കിലും രാജ്യത്തേക്ക് മാറുകയോ ചെയ്യുന്നു. വിസ പുതുക്കലിനായി അപേക്ഷകര്‍ വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. എന്നാൽ, പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ ട്രം‌പുമായുള്ള ‘സൗഹൃദം’ ഇക്കാര്യങ്ങളില്‍ യാതൊരു ചലനവും സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല.

താൻ കാരണം അമേരിക്കൻ വരുമാനം വർദ്ധിച്ചതിൽ പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് സന്തോഷിക്കുന്നു. അമേരിക്കയെ സമ്പന്ന രാജ്യമാക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നു…. താരിഫുകളിൽ നിന്ന് കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ വരുന്നു. എന്നാൽ, അമേരിക്കയുടെ മഹത്വം കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ സമ്പാദിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. അമേരിക്കയുടെ സ്വാധീനം അതിന്റെ സമ്പത്ത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും, അതിന്റെ ശക്തമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ, കുടിയേറ്റക്കാരുടെ സംഭാവനകൾ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സൗഹൃദ രാജ്യങ്ങളുടെ സഹകരണം എന്നിവയിലുമാണ്. അമേരിക്കയുടെ വരുമാനം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി ട്രംപ് സൗഹൃദ രാജ്യങ്ങളെ അമേരിക്കയ്‌ക്കെതിരെ മത്സരിപ്പിച്ചു. അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ അതൃപ്തി നേടിയെടുത്തു.

ഒരു അമേരിക്കൻ ഭക്ഷ്യ ശൃംഖലയുടെ പേര് പറഞ്ഞ് അത് അടച്ചുപൂട്ടുമെന്ന് ഒരു ഇറ്റാലിയൻ പ്രധാനമന്ത്രി പറയുന്നത് ഇതാദ്യമായിരിക്കാം. 80 യുഎസ് സൈനിക താവളങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടിക്കുമെന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു. ഫ്രാൻസിൽ, ഏജൻസികൾ ഇലോൺ മസ്‌കിന്റെ കമ്പനിയുടെ ഓഫീസ് റെയ്ഡ് ചെയ്ത് അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചുവരുത്തി. ബ്രിട്ടനിലെ മസ്‌കിന്റെ കമ്പനിക്കെതിരെയും അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ, ഫേസ്ബുക്കിന്റെയും വാട്ട്‌സ്ആപ്പിന്റെയും മാതൃ കമ്പനിയായ മെറ്റയോട് ഇന്ത്യൻ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കില്‍ ഇന്ത്യ വിട്ടു പോകണമെന്ന് ഈ അടുത്ത ദിവസമാണ് സുപ്രീം കോടതി ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത് അമേരിക്കയ്ക്ക് സ്വാധീനമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല. അമേരിക്കയെ ‘ഗ്രേറ്റ് എഗെയ്ൻ’ ആക്കാന്‍ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനം നശിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണ്, സഖ്യകക്ഷികളുടെ വിശ്വാസമാണ് ട്രംപ് നശിപ്പിച്ചത്.

ട്രം‌പ് ലോകസമാധാനത്തിന് ഭീഷണിയോ?

 അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ പരമോന്നത കമാൻഡർ എന്ന നിലയിലുള്ള തന്റെ അധികാരം “സ്വന്തം ധാർമ്മികത” കൊണ്ട് മാത്രമേ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ തുറന്നടിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനം അദ്ദേഹം സമാധാനം കൊണ്ടല്ല യുദ്ധം കൊണ്ടാണ് ലോകത്തെ കീഴടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതെന്നാണ്. ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിന് നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ, അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളെയും മറ്റ് നിയന്ത്രണങ്ങളെയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ്, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മറ്റ് രാജ്യങ്ങളെ സൈനിക ശക്തിയിലൂടെ ആക്രമിക്കാനോ നിർബന്ധിക്കാനോ ഉള്ള തന്റെ കഴിവിനെ സ്വയം പുകഴ്ത്തുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. അതായത് തനിക്ക് “ബാഹ്യ” നിയന്ത്രണങ്ങളൊന്നുമില്ലെന്ന് ചുരുക്കം.

തന്റെ ആഗോള ശക്തികൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പരിധികളുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി ഇങ്ങനെ….. “അതെ, ഒരു കാര്യമുണ്ട്. എന്റെ സ്വന്തം ധാർമ്മികത. എന്റെ സ്വന്തം മനസ്സ്, അതിനു മാത്രമേ എന്നെ തടയാന്‍ കഴിയൂ. അന്താരാഷ്ട്ര നിയമമൊന്നും എനിക്ക് ബാധകമല്ല, എനിക്കതിന്റെ ആവശ്യവുമില്ല.” താങ്കളുടെ ഭരണകൂടം അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങള്‍ പാലിക്കണ്ടേ എന്ന റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരുടെ ചോദ്യത്തിന് “എന്തിന്? അത്തരം നിയമങ്ങള്‍ അമേരിക്കയ്ക്ക് എപ്പോൾ ബാധകമാകുമെന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിക്കും” എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി.

ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിലെ നാല് പത്രപ്രവർത്തകരുടെ ഒരു സംഘത്തിനാണ് ട്രംപ് ഈ അഭിമുഖം നൽകിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖാമുഖം സംഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് പത്രം എഴുതി, “അമേരിക്കൻ ആധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഏത് സൈനിക, സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയും സ്വതന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ട്രംപിന്റെ വിലയിരുത്തൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലോക വീക്ഷണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ സ്ഥിരീകരണമാണ്. അധികാരങ്ങൾ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ, നിർണായക ഘടകം നിയമങ്ങൾ, ഉടമ്പടികൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്നിവയല്ല, ദേശീയ ശക്തിയായിരിക്കണം എന്ന ആശയമാണ് അതിന്റെ കാതൽ.”

അഭിമുഖത്തില്‍ ട്രംപ് വെനിസ്വേല, ഗ്രീൻലാൻഡ്, പ്രസിഡൻഷ്യൽ പവർ എന്നിവയെക്കുറിച്ചും അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ഇപ്പോള്‍ സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡിലെ ദാവോസിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോക സാമ്പത്തിക ഫോറം (WEF) യോഗത്തിൽ ഫ്രഞ്ച് പ്രസിഡന്റ് ഇമ്മാനുവൽ മാക്രോൺ നടത്തിയ പ്രസംഗം അന്താരാഷ്ട്ര വൃത്തങ്ങളിൽ പുതിയൊരു ചര്‍ച്ചയ്ക്ക് തുടക്കമിട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രസിഡന്റ് ട്രംപിന്റെ പേര് വ്യക്തമായി പരാമർശിക്കാതെ, ലോകം ഒരു നിയമരഹിത ലോകത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണെന്നും, അവിടെ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുകയും ശക്തരുടെ നിയമം മാത്രം നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നുമാണ് മാക്രോണ്‍ പറഞ്ഞത്. ആഗോള വ്യവസ്ഥയിൽ വളർന്നുവരുന്ന അസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ച് ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ച മാക്രോൺ, നിയമങ്ങൾക്കും സഹകരണത്തിനും പകരം സമ്മർദ്ദവും അധികാര രാഷ്ട്രീയവും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയാണ് അമേരിക്കയെന്ന് പരോക്ഷമായി വിമർശിച്ചു.

ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിലെ ലിബറൽ ഡെമോക്രാറ്റ് പാർട്ടി നേതാവ് എഡ് ഡേവി ട്രംപിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ‘അന്താരാഷ്ട്ര കൊള്ളക്കാരന്‍’എന്നാണ്. സമ്മർദ്ദ തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കുന്ന ട്രം‌പ് യു എസ് നയങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളും മാനദണ്ഡങ്ങളും കാറ്റില്‍ പറത്തി ഒരു ഏകാധിപതിയെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്നും, യുഎസും അതിന്റെ പരമ്പരാഗത സഖ്യകക്ഷികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ട്രം‌പ് ദുർബലപ്പെടുത്തുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു. സഖ്യകക്ഷിയുടെ പരമാധികാരം ചവിട്ടിമെതിക്കുകയും, നേറ്റോ പോലുള്ള സൈനിക സഖ്യങ്ങളുടെ ഭാവി അപകടത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നും അദ്ദേഹം ആരോപിച്ചു.

ട്രംപിന്റെ കീഴിൽ, അമേരിക്ക അതിന്റെ ശക്തിയുടെ തത്വം പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനർത്ഥം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക ശക്തി അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തെയും ബഹുമുഖ സഹകരണത്തിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായും നിരസിക്കുന്നു എന്നാണ്. 66 അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയെ പിൻവലിക്കാനുള്ള തീരുമാനം തന്റെ ഭരണകൂടം പ്രഖ്യാപിച്ച ആഴ്ചയിൽ തന്നെയാണ് ട്രംപ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ അഭിമുഖം നൽകിയത്, അവയിൽ പലതും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സ്ഥാപനങ്ങളാണ്. അതിനു മുമ്പുതന്നെ, ട്രംപ് ഭരണകൂടം നിരവധി പ്രധാനപ്പെട്ട അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടികളിൽ നിന്നും കരാറുകളിൽ നിന്നും സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നും അമേരിക്കയെ പിൻവലിച്ചിരുന്നു. അതിനർത്ഥം അമേരിക്ക അതിന്റെ എല്ലാ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രതിബദ്ധതകളിൽ നിന്നും സ്വയം വേർപെടുത്തിയെന്ന് പറയാൻ ഇപ്പോൾ അടിസ്ഥാനമുണ്ട് എന്നാണ്.

കൂടാതെ, പുതുവത്സര നാളുകളില്‍, വെനിസ്വേല ആക്രമിച്ച് അതിന്റെ പ്രസിഡന്റിനെയും പ്രഥമ വനിതയെയും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ശേഷം, ഗ്രീൻലാൻഡ് പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനായി ക്യൂബ, കൊളംബിയ, മെക്സിക്കോ, ഇറാൻ, ഡെൻമാർക്ക് എന്നിവിടങ്ങളെ ആക്രമിക്കുമെന്നാണ് ട്രം‌പിന്റെ ഭീഷണി. ഗ്രീൻലാൻഡിനെ പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമിതമായ ആഗ്രഹം യൂറോപ്പിനെ മുഴുവൻ അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്കും അസ്ഥിരതയിലേക്കും തള്ളിവിട്ടു.

ചൈനയിൽ നിന്നോ റഷ്യയിൽ നിന്നോ ഉള്ള ഭീഷണി ഉയർത്തിക്കാട്ടിയാണ് ട്രം‌പിന്റെ നടപടികളില്‍ പലതും. തന്റെ സൈനിക ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, കഴിഞ്ഞ ദശകങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ചൈനയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തുന്ന അമേരിക്കൻ മേധാവിത്വത്തിനെതിരായ വെല്ലുവിളികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഒരു സാഹചര്യം അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിക്കുമെന്നതാണ് സന്ദേശം.

ട്രംപ് ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ പുതിയ ദേശീയ സുരക്ഷാ തന്ത്രത്തിലും ഇതേ ലക്ഷ്യമാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതനുസരിച്ച്, പടിഞ്ഞാറൻ അർദ്ധഗോളത്തിൽ, അതായത് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ, ആദ്യം അമേരിക്കൻ ആധിപത്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക, തുടർന്ന് മറ്റ് വെല്ലുവിളികളിലേക്ക് നീങ്ങുക എന്നതാണ് ആശയം. വെനിസ്വേലയ്‌ക്കെതിരായ ആക്രമണം ഈ തന്ത്രത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ഇത് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള ചൈനയുടെ വ്യാപനം തടയാനുള്ള ഒരു നീക്കത്തിന്റെ തുടക്കമായി അടയാളപ്പെടുത്തി.

എന്നാൽ, ഈ ആക്രമണം ട്രംപിന്റെ “അമേരിക്കയെ വീണ്ടും മഹത്തരമാക്കുക” എന്ന ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുമോ – അതായത്, തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ആഗോള ആധിപത്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കാന്‍ കഴിയുമോ?

ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയെ “തിരിച്ചുപിടിക്കുക”, മൺറോ സിദ്ധാന്തം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക, വെനിസ്വേല, പനാമ, ബ്രസീൽ, മുഴുവൻ ഭൂഖണ്ഡത്തെയും അമേരിക്കയുടെ പ്രത്യേക അധികാരപരിധിയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരിക എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ട്രംപ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, പലരും അതിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘ശക്തിയായി’ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ അത് ശക്തിയല്ല. അത് ബലഹീനതയുടെ പ്രകടനമാണ്. കളിക്കാൻ കാർഡുകളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരാൾ മാത്രമേ കളിയുടെ മധ്യത്തിൽ ‘കള്ളക്കളി’ കളിക്കൂ. പാപ്പരത്തത്തിന്റെ വക്കിലുള്ള ഒരു ചൂതാട്ടക്കാരൻ മാത്രമേ കൊള്ളയടിക്കുന്നതിൽ ഏർപ്പെടൂ.

യുഎസ് ഉപരോധങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഡോളർ ഇപ്പോഴും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ, രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം, സാമ്പത്തിക യുദ്ധം, നയതന്ത്ര ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നിവ ഇപ്പോഴും ഫലം കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ, അമേരിക്കയ്ക്ക് ഈ ചെളിയിൽ മുങ്ങേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു, മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് അധിനിവേശം നടത്തി അതിന്റെ നേതാക്കളെ പരസ്യമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു, സർക്കാരുകളെ മാറ്റുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവരുടെ അദ്ധ്വാന വിഭവങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. ഇത് ശക്തിപ്രകടനമല്ല, മറിച്ച് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതന ജ്വാലകളാണ്.

ഈ സംഘർഷത്തിന്റെ ഫലം നിക്കോളാസ് മഡുറോ അതിജീവിക്കുമോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല – അതോ ഒരു സർക്കാർ വീഴുമോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല. അത് കൂടുതൽ ലൗകികവും ഭൗതികവുമായ കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അമേരിക്ക ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയെ നിസ്സാരമായി കാണുകയും അതിനെ തങ്ങളുടെ “മുറ്റം” എന്ന് വിളിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ അമേരിക്കൻ ഭൂമി ഇനി കാണില്ല എന്ന സത്യം കാണാതെ പോയി. വയലുകളിൽ വളരുന്ന ചൈനീസ് സോയാബീനുകൾ അവർ കാണുന്നു, തുറമുഖങ്ങളിൽ കണ്ടെയ്നറുകൾ കയറ്റുന്ന ചൈനീസ് ക്രെയിനുകൾ, ചൈനീസ് പവർ ഗ്രിഡുകൾ, ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ, റോഡുകൾ, റെയിൽവേകൾ എന്നിവ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു… അതെല്ലാം മറ്റുള്ളവരുടേതാണ്… അതായത് ചൈനയുടെ. ഏതൊരു പ്രത്യയ ശാസ്ത്രത്തേക്കാളും ശക്തമാണ് ഈ പ്രതിഭാസം. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ലായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യമാണിത്. ഉത്തരവുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ല. ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് ചൈനയെ നീക്കം ചെയ്യുന്നതിന് ആ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുകയും ദുർബലമായ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകൾ തകരുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

ട്രംപിന്റെ വെനിസ്വേലൻ അഭിനിവേശം ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചോ, മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, പരമ്പരാഗത അർത്ഥത്തിൽ എണ്ണയെക്കുറിച്ചോ അല്ല. അത് ഈടിനെക്കുറിച്ചാണ്. അമേരിക്ക സ്വന്തം ബാലൻസ് ഷീറ്റിന്റെ വലയത്തിലാണ്. വരുന്ന വർഷം മാത്രം കടം വീട്ടാൻ, ഏകദേശം 5 ട്രില്യൺ ഡോളർ പുതിയ ട്രഷറി കടം പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ, കുറച്ച് രാജ്യങ്ങൾ മാത്രമേ വലിയ തോതിലുള്ള കടം അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് വാങ്ങാൻ തയ്യാറാകൂ. കാരണം, അവരുടെ തല അമേരിക്കയുടെ കക്ഷത്തില്‍ വെച്ചു കൊടുക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറാകുകയില്ല. ആഗോള ചരക്ക് വ്യാപാരം ക്രമേണ ഡീഡോളറൈസ് ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്. പണം അച്ചടിക്കാനും സ്വന്തം ട്രഷറി ബോണ്ടുകൾ തിരികെ വാങ്ങാനും യുഎസ് നിർബന്ധിതനായാൽ, പണപ്പെരുപ്പം നിയന്ത്രണാതീതമാകും.

വാഷിംഗ്ടണിൽ ഒരു പുതിയ സിദ്ധാന്തം ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട് – എണ്ണ, വാതകം, അപൂർവ ഭൂമി ധാതുക്കൾ തുടങ്ങിയ വലിയ യഥാർത്ഥ ആസ്തികളുടെ ശേഖരം പിടിച്ചെടുക്കുക, അവയെ ഡോളറുമായി വീണ്ടും ബന്ധിപ്പിക്കുക, അത് ഒരു അടിത്തറയായി ഉപയോഗിച്ച് യു എസ് കറൻസിയിൽ ആത്മവിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക.

വെനിസ്വേലയുടെ എണ്ണ ശേഖരം പതിനായിരക്കണക്കിന് ട്രില്യൺ ഡോളര്‍ മൂല്യമുള്ളതാണ്. എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ, വെനിസ്വേലൻ എണ്ണ അത്ര എളുപ്പത്തിൽ വിപണനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതല്ല. അതിനാൽ, വെനിസ്വേലൻ എണ്ണ ഒരു കെണിയാണ്. വെനിസ്വേലൻ അസംസ്കൃത എണ്ണ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒന്നാണ്. ഇത് വളരെ ഭാരമുള്ളതും ഭൂമിക്കടിയിൽ ആഴത്തിൽ കുഴിച്ചിട്ടതുമാണ്. ഇത് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നതിനും, ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനും, കൊണ്ടുപോകുന്നതിനും വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. അത്തരം സംവിധാനങ്ങൾ വലിയ തോതിൽ നിർമ്മിക്കാനും പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനും ലോകത്തെ രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ സാങ്കേതികവും വ്യാവസായികവുമായ ശേഷിയുള്ളൂ: ചൈനയും അമേരിക്കയും.

ചൈന ഇതിനകം അത് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. വെനിസ്വേലയുടെ എണ്ണയുടെ 70 ശതമാനവും ചൈനയാണ് വാങ്ങുന്നത്. എണ്ണ ഉപയോഗയോഗ്യവും കയറ്റുമതി യോഗ്യവുമാക്കുന്ന മിക്ക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെയും നിർമ്മാണത്തിനും പ്രവർത്തനത്തിനും ചൈന ധനസഹായം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ചൈനയെ പുറത്താക്കിയാൽ, അത് ആര് മാറ്റിസ്ഥാപിക്കും?

അമേരിക്കൻ എണ്ണക്കമ്പനികൾ – ഷെവ്‌റോൺ, എക്സോൺ മൊബിൽ, കൊണോകോഫിലിപ്‌സ് (സിഒപി) – അഞ്ച് വർഷത്തിനുള്ളിൽ നൂറ് ബില്യൺ ഡോളർ അവിടെ ചെലവഴിക്കുന്നതിൽ ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്നില്ല. വാഷിംഗ്ടണില്‍ രാഷ്ട്രീയ കാറ്റ് മാറി വീശിയാല്‍ എണ്ണ വ്യവസായം വീണ്ടും ദേശസാൽക്കരിക്കപ്പെടാമെന്നതിനാലാണിത്. ഇനി അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾ വന്നാല്‍ തന്നെ അവർ അവരുടെ എണ്ണ ആർക്കാണ് വിൽക്കുക?

ഈ എണ്ണ ഉപയോഗിക്കാൻ തക്ക വലിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും അത് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള സാങ്കേതിക ശേഷിയും അത് ഉപയോഗയോഗ്യമാക്കാനുള്ള ക്ഷമയും ഉള്ള ഒരേയൊരു വാങ്ങുന്നയാൾ ചൈനയാണ്. വെനിസ്വേലയിലെ ചൈനയുടെ ആസ്തികൾ പിടിച്ചെടുക്കുകയും ഉപരോധങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്താൽ, ചൈന തീർച്ചയായും തിരിച്ചടിക്കും. അത് വിതരണ ശൃംഖലകളെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും വിപണികളെ ബാധിക്കുകയും ചെയ്യും. ആത്യന്തികമായി, ഉപരോധങ്ങൾ രണ്ട് വഴികളിലും പ്രയോഗിക്കപ്പെടും. അമേരിക്കയുടെ വെനിസ്വേലൻ സ്വപ്നങ്ങളെ തകർക്കുന്ന വാദങ്ങളാണിവ.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കണമെന്ന ട്രംപിന്റെ നിർബന്ധബുദ്ധി അന്ധന്‍ ആനയെക്കണ്ടതു പോലെയാണ്. എല്ലാത്തിനുമുപരി, വെനിസ്വേലയിലെ സ്ഥിതി ഗ്രീൻലാൻഡിലെയോ മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലെയോ സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അവിടത്തെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും യുഎസിന് അനുകൂലമല്ല. ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ നോക്കുമ്പോൾ തീർച്ചയായും യുഎസ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നേതാക്കള്‍ക്ക് ഭീകരത അനുഭവപ്പെടും. ഓരോ വർഷം കഴിയുന്തോറും ആ മുള്ളുകൾ കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളതായി മാറി അവര്‍ക്ക് മുള്‍ക്കിരീടമൊരുക്കും.

അമേരിക്കയുടെ ആഗോള ആധിപത്യം കെട്ടിപ്പടുത്ത ശക്തികളിൽ സൈനിക ശക്തി മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നതാണ് പ്രധാന കാര്യം. ഉൽ‌പാദനപരമായ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലൂടെ അതിന്റെ പ്രതിച്ഛായയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമൃദ്ധിയും ക്ഷേമവും എന്ന സ്വപ്നം തകർന്നു.

ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന് അതിന്റെ കാലിനു താഴെ നിന്ന് നിലം വഴുതി പോകുന്നത് അംഗീകരിക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. അമേരിക്കൻ ഭരണവർഗം ഇന്ന് ഈ മാനസികാവസ്ഥയാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. തുസ്സിഡിഡീസ് കെണിയുടെ ഇരയാണ് അവർ എന്ന് പറയാം, അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ ലോകം മുഴുവൻ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. പുരാതന ഗ്രീക്ക് ചിന്തകനായ തുസ്സിഡിഡീസ് വിശദീകരിച്ച ഒരു സിദ്ധാന്തമാണ് തുസ്സിഡിഡീസ് കെണി. അതനുസരിച്ച്, ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു ശക്തി അതിവേഗം വളരുകയും ഒരു സ്ഥാപിത ശക്തിയെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, രണ്ടും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിനോ യുദ്ധത്തിനോ ഉള്ള സാധ്യത വർദ്ധിക്കുന്നു. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ, സ്ഥാപിത ശക്തിയായ അമേരിക്കയെ ഇന്നത്തെ ഉയർന്നുവരുന്ന ശക്തിയായ ചൈന വെല്ലുവിളിക്കുകയാണ്.

അമേരിക്ക ഇപ്പോഴും അധികാരം കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന അതേ മണ്ണിൽ ചൈന മത്സരിക്കുന്നില്ല. നേരിട്ടുള്ള സൈനിക സംഘർഷം ഒഴിവാക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ തന്ത്രം. പകരം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യ നിർമ്മാണം, വ്യാപാരം, സാമ്പത്തിക, സാങ്കേതിക സഹകരണം എന്നിവയിലൂടെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മത്സര മേഖലയാണ് അവർ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്, അവിടെ അമേരിക്കയുടെ ശക്തി അപര്യാപ്തമാണ്. ആ തന്ത്രത്തിൽ നിന്ന് നേടിയ ശക്തിയിൽ നിന്ന് ചൈന, ഒരിക്കൽ അമേരിക്കൻ പദവിയെ രൂപപ്പെടുത്തിയതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു തരം സ്വന്തം സോഫ്റ്റ് പവർ കെട്ടിപ്പടുക്കുകയാണ്. ജനാധിപത്യം, മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക തുറന്ന മനസ്സ് തുടങ്ങിയവയുടെ ചാമ്പ്യനാകുക എന്ന ആഖ്യാനത്തിലാണ് അമേരിക്കയുടെ സോഫ്റ്റ് പവർ കെട്ടിപ്പടുത്തത്. എന്നാല്‍, സ്വന്തം പെരുമാറ്റം, സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ വ്യാപനം എന്നിവ കാരണം, ആ അമേരിക്കൻ സോഫ്റ്റ് പവർ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മറുവശത്ത്, പങ്കിട്ട അഭിവൃദ്ധി, അവിഭാജ്യ സുരക്ഷ, നാഗരികതകളുടെ പൊതുത എന്നിവയ്ക്കായി വാദിച്ചുകൊണ്ട്, മുമ്പ് അവഗണിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ ചൈന സ്വയം നല്ല മനസ്സ് സൃഷ്ടിച്ചു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, അമേരിക്കൻ ഭരണാധികാരികൾ സൈനിക ശക്തിയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. എന്നാൽ, ആ ശക്തിക്ക് നാശം മാത്രമേ നേടാൻ കഴിയൂ. അമേരിക്കൻ ഭരണാധികാരികൾ ആത്മപരിശോധന നടത്തിയാൽ, വിയറ്റ്നാം മുതൽ അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ വരെയും, സിറിയ മുതൽ ലിബിയ, സൊമാലിയ വരെയും – വെനിസ്വേല പോലും – സൈനിക നടപടികളിലൂടെ അവർ നാശം വിതച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഒരിടത്തും അവർ തങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപിത സൈനിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടിയിട്ടില്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലാകും. വ്യക്തമായും, ഭാവിയിലും അവർക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അവരുടെ അധികാരത്തിൽ ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത് ആഗോള കുഴപ്പത്തിന്റെ ഒരു താൽക്കാലിക അവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ, താമസിയാതെ അല്ലെങ്കിൽ പിന്നീട്, ക്രമം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടും – തുടർന്ന് മുൻകാലങ്ങളിൽ നിരവധി സാമ്രാജ്യങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ചതുപോലെ, ഒരിക്കൽ കിരീടവും ചെങ്കോലും നഷ്ടപ്പെട്ട ചക്രവർത്തി തകരുന്നത് ലോകം കാണും!