"കുരങ്ങ് അപ്പം പങ്കുവെച്ചതുപോലെ" എന്ന് മലയാളത്തിലൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. രണ്ട് പൂച്ചകള്‍ക്ക് ഒരു അപ്പം കിട്ടിയതും അത് തുല്യമായി വീതിക്കാന്‍ അവ തര്‍ക്കിക്കുന്നതും തര്‍ക്കം പരിഹരിക്കാന്‍ ഒരു കുരങ്ങന്റെ അടുത്തു ചെല്ലുന്നതുമാണ് കഥ. കുരങ്ങന്‍ സന്തോഷപൂര്‍‌വ്വം ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്ത് അപ്പം രണ്ടായി മുറിച്ച് ഒരു ത്രാസില്‍ വെച്ച് തൂക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നിന് തൂക്കം കൂടി. അതിന്റെ തൂക്കം ശരിയാക്കാനാണെന്ന വ്യാജേന അതില്‍ നിന്ന് അല്പം കുരങ്ങന്‍ കടിച്ചെടുത്തു. അപ്പോള്‍ മറ്റേ കഷണത്തിന് തൂക്കം കൂടി. അതില്‍ നിന്നും കുരങ്ങന്‍ ഒരു കഷണം കടിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ മാറി മാറി കടിച്ചെടുത്ത് അപ്പം മുഴുവന്‍ കുരങ്ങന്‍ അകത്താക്കുകയും ചെയ്തു. പൂച്ചകളാകട്ടേ വിഢികളാകുകയും ചെയ്തു.
ഈ കഥ ഇവിടെ പറയാനുണ്ടായ കാരണം കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ പുതുതായി ഭരണമേറ്റെടുത്ത വി ഡി സതീശന്‍ നയിക്കുന്ന കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയാണ്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരെ ഐക്യം, അധികാരം കിട്ടിയാലോ അവകാശത്തർക്കവും. എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിനെ വീണ്ടും വേട്ടയാടുന്നത് പഴയ ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയമാണോ?
കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പലപ്പോഴും പുറത്തുനിന്നുള്ള എതിരാളികളല്ല; പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അധികാരത്തെയും സ്ഥാനങ്ങളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന തർക്കങ്ങളാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന നേതാക്കൾ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ പരസ്പരം സംശയിക്കുകയും അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന വിമർശനം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുകയാണ്.
2026ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എൽഡിഎഫിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി യു.ഡി.എഫ് അധികാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ജനവിധി വ്യക്തമായിരുന്നു. 102 സീറ്റുകളുമായാണ് മുന്നണി അധികാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയത്. എന്നാൽ, വിജയാഘോഷത്തിനൊപ്പം തന്നെ മുഖ്യമന്ത്രി ആരാകണമെന്ന ചോദ്യം കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ സങ്കീർണമായി. വി.ഡി. സതീശനൊപ്പം കെ.സി. വേണുഗോപാലിന്റെയും രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെയും പേരുകൾ ചർച്ചയിൽ നിറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഏകദേശം പത്ത് ദിവസത്തെ ചർച്ചകൾക്കും കൂടിയാലോചനകൾക്കും ശേഷമാണ് ഹൈക്കമാൻഡ് സതീശനെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തെരഞ്ഞെടുത്തത്.
ഇവിടെയാണ് കോൺഗ്രസിന്റെ പഴയ രാഷ്ട്രീയ ദൗർബല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് ‘ടീം യു.ഡി.എഫ്’ എന്ന പ്രതിച്ഛായയിൽ ഒരുമിച്ചുനിന്ന നേതൃത്വം, അധികാരം കൈവന്നപ്പോൾ അതേ ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നതിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്?
മുഖ്യമന്ത്രി തിരഞ്ഞെടുപ്പോടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയവർക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ മറ്റൊരു ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്. സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തി നാലുമാസം പിന്നിടുമ്പോൾ യു.ഡി.എഫ് കൺവീനർ അടൂർ പ്രകാശ് തന്നെ പരസ്യമായി അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
പ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ അറിയിക്കുന്നില്ലെന്നും പല കാര്യങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയാണ് അറിയുന്നതെന്നുമാണ് അടൂർ പ്രകാശിന്റെ ആരോപണം. എം.കെ. മുനീറിനെയും ജി. ദേവരാജനെയും കാബിനറ്റ് പദവിക്ക് തുല്യമായ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നിയമിച്ചതടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രിയോട് അടുത്ത വൃത്തങ്ങൾ ഈ വിഷയങ്ങൾ നേരത്തേ ചർച്ചചെയ്ത് ധാരണയായവയാണെന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിനാൽ ഇവിടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങളാണ് മുന്നിലുള്ളത്.
പ്രശ്നം ഏതാനും പദവികളുടെയോ നിയമനങ്ങളുടെയോ മാത്രം കാര്യമല്ല. ഒരു മുന്നണി സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ സംവിധാനം എത്രത്തോളം കൂട്ടായിരിക്കണം എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന ചോദ്യം.
ജൂലൈയിൽ തന്നെ യു.ഡി.എഫ് ഏകോപനയോഗങ്ങൾ യഥാസമയം ചേരാത്തതിനെക്കുറിച്ചും ഘടകകക്ഷികൾക്കിടയിൽ അതൃപ്തിയുണ്ടെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ബോർഡ്-കോർപ്പറേഷൻ സ്ഥാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഔപചാരിക വേദി ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന പരാതിയും അന്ന് ഉയർന്നിരുന്നു.
കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസിന് ഗ്രൂപ്പ് രാഷ്ട്രീയം പുതിയ അനുഭവമല്ല. ഒരുകാലത്ത് സംഘടനയുടെ അകത്തെ അധികാര സമവാക്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. നേതാക്കൾ മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം; പഴയ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ പേരുകളും രൂപങ്ങളും മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ നേതൃസ്ഥാനങ്ങളും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വടംവലി പൂർണമായി അവസാനിച്ചോയെന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നു.
എന്നാൽ, നിലവിലെ എല്ലാ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയും ‘സതീശനെ താഴെയിറക്കാനുള്ള നീക്കം’ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ ഇപ്പോഴുള്ള തെളിവുകൾ മതിയാകില്ല. ലഭ്യമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് അടൂർ പ്രകാശ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ തീരുമാനമെടുക്കൽ രീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും കൂടിയാലോചനയുടെ അഭാവമെന്ന ആരോപണവുമാണ്. അതിനപ്പുറമുള്ള അധികാരമാറ്റ നീക്കങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലായോ ആരോപണമായോ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കാണാനാകൂ.
അതേസമയം, ഇത്തരം അതൃപ്തികൾ പരിഹരിക്കാതെ നീണ്ടാൽ അവ ഗ്രൂപ്പ് പോരിലേക്കും അധികാരത്തർക്കത്തിലേക്കും വളരാനുള്ള സാധ്യത കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥർ നേതാക്കളോ ഗ്രൂപ്പുകളോ അല്ല; വോട്ടർമാരാണ്. അവർ നൽകുന്ന അധികാരം അഞ്ചുവർഷത്തേക്ക് പരസ്പരം പോരടിക്കാനുള്ള ലൈസൻസല്ല. ഭരണത്തിനും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ഒരു മുന്നണിയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് അസാധാരണമല്ല. ജനാധിപത്യ പാർട്ടികളിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നേതൃത്വമത്സരങ്ങളും സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അവ ഭരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ബാധിക്കുകയും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിരന്തരമായ അധികാരപ്പോരായി മാറുകയും ചെയ്താൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവില ഒടുവിൽ പാർട്ടിക്കുതന്നെ നൽകേണ്ടിവരും.
കോൺഗ്രസിന് മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം അതുകൊണ്ട് വളരെ ലളിതമാണ്: അധികാരം ലഭിച്ച ശേഷം ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തൻ എന്ന് തെളിയിക്കണോ, അതോ ജനങ്ങൾ നൽകിയ അധികാരം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കണോ?
പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അധികാരത്തിലെത്തിയാൽ ഉൾപ്പോരിലേക്ക് വഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന പൊതുധാരണ ശക്തിപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ ഗുണം രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾക്കായിരിക്കും. അതിനെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിന്റേതാണ്.
മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശനും അദ്ദേഹത്തെ വിമർശിക്കുന്ന നേതാക്കളും തമ്മിലുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ തർക്കത്തിന്റെ അന്തിമഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം ഒരു പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര വൈരങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ജനകീയ അംഗീകാരമല്ല.
ജനവിധി അധികാരം നൽകും; ആ അധികാരം നിലനിർത്താനുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത നൽകേണ്ടത് ഭരണവും ഐക്യവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് മറന്നാൽ എതിരാളികൾ തോൽപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു പാർട്ടി സ്വയം ദുർബലമാകും.
