നിയമങ്ങളും രാജ്യാന്തര ഉടമ്പടികളും നിർണയിച്ചിരുന്ന ലോകക്രമത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിയും ഇടപാടുകളും മേൽക്കൈ നേടുന്ന പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കാണോ ലോകം നീങ്ങുന്നത്? യുഎൻ വേദിയിലെ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ വെനിസ്വേല പരാമർശങ്ങളും ഷി ജിൻപിംഗിന് വാഷിംഗ്ടണ് നൽകിയ അസാധാരണ സ്വീകരണവും ഉയർത്തുന്നത് ഈ ചോദ്യമാണ്.
ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ തുറന്നുപറച്ചിലിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്: മറ്റു ഭരണാധികാരികൾ നയതന്ത്രഭാഷയുടെ മറവിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും മറയില്ലാതെ പറയുന്നു. ഇത്തവണ അതിന് വേദിയായത് ലോകക്രമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ രൂപം കൊണ്ട ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പൊതുസഭ തന്നെയായിരുന്നു.
സെപ്റ്റംബർ 22ന് 81-ാമത് യുഎൻ പൊതുസഭയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യവെ, ജനുവരിയിൽ തന്റെ നിർദേശപ്രകാരം അമേരിക്കൻ സൈന്യം വെനിസ്വേലൻ തലസ്ഥാനമായ കാരക്കാസിലേക്ക് കടന്നുകയറി നിക്കോളാസ് മഡുറോയെ പിടികൂടിയ സൈനിക നടപടിയെ ട്രംപ് എടുത്തുപറഞ്ഞു. തുടർന്ന് വെനിസ്വേലയുമായി 65 ബില്യൺ ബാരൽ എണ്ണ ഉൾപ്പെടുന്ന, തന്റെ വാക്കുകളിൽ “ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ എണ്ണക്കരാർ” അമേരിക്ക ഒപ്പുവച്ചതായും അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു.
നിയമം ശക്തനെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ളതാണോ, അതോ ശക്തൻ തീരുമാനിക്കുന്നതാണോ നിയമം? ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വേദിയിൽ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഉയർത്തിയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്.
ലോക നേതാക്കൾ പലപ്പോഴും പറയാൻ മടിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് മറയില്ലാതെ പറയും. അതിനെ തുറന്നു പറച്ചിലെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ, ആ തുറന്നു പറച്ചിൽ ലോകക്രമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അതിനെ കേവലം ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ശൈലിയായി തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പൊതുസഭയിൽ വെനിസ്വേലയിലെ അമേരിക്കൻ സൈനിക നടപടിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കവെ ട്രംപ് ഉപയോഗിച്ച ഭാഷ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. “അത് ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു; വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ” എന്ന ആശയം ഒരു അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് യുഎൻ വേദിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി കാരക്കാസിലോ വാഷിംഗ്ടണിലോ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നില്ല.
കാരണം, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ രൂപം കൊണ്ടതു തന്നെ മറ്റൊരു തത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് — ശക്തിയുള്ളവന്റെ ഇഷ്ടമല്ല അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം; ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സൈനിക ശേഷി മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തിനുള്ള ലൈസൻസുമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ട്രംപിന്റെ വാക്കുകൾ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്നത്.
വെനിസ്വേലയിലെ സൈനിക നടപടിയെ എണ്ണക്കരാറുമായി ചേർത്തു വായിക്കാൻ ഇടവരുന്ന തരത്തിലാണ് ട്രംപിന്റെ പ്രസംഗം മുന്നോട്ടുപോയത്. സൈനിക വിജയം, രാഷ്ട്രീയ മാറ്റം, സാമ്പത്തിക നേട്ടം — ഇവയെല്ലാം ഒരേ വിജയകഥയുടെ ഭാഗങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരും: "ഒരു രാജ്യം സൈനികമായി പരാജയപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളിലും വിജയിക്ക് അവകാശമുണ്ടോ?"
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാജ്യാന്തര വ്യവസ്ഥയുടെ ഉത്തരം അങ്ങനെയല്ല. എന്നാൽ “വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ” എന്ന ഭാഷ നമ്മെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് സാമ്രാജ്യങ്ങൾ യുദ്ധ വിജയത്തിന്റെ പേരിൽ ഭൂമിയും സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളും പങ്കിട്ടെടുത്ത കാലത്തേക്കാണ്. അതാണ് ഇവിടെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ സന്ദേശം.
ഒരു അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഇത്തരമൊരു ആശയം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വേദിയിൽ സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ചോദ്യം വെനിസ്വേലയെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല. നാളെ മറ്റൊരു ശക്തരാജ്യം അയൽ രാജ്യത്തേക്ക് കടന്നു കയറി അതേ ന്യായം പറഞ്ഞാൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് അതിനെ ഏത് ധാർമിക അടിത്തറയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യാനാകും?
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത ശക്തരായ രാജ്യങ്ങൾ അത് എതിരാളികൾക്ക് ബാധകമാക്കുമ്പോഴല്ല; സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾക്ക് എതിരായിരിക്കുമ്പോഴും പാലിക്കുമ്പോഴാണ്. ട്രംപിന്റെ പ്രസംഗത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസവും അതുതന്നെയാണ്. രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരവും അതിർത്തികളുടെ അഖണ്ഡതയും ശക്തിപ്രയോഗത്തിനെതിരായ നിയന്ത്രണവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ രൂപീകരിച്ച സംഘടനയുടെ വേദിയിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് വിജയിയുടെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷ ഉയരുന്നത്.
ഇറാനെയും ക്യൂബയെയും കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത പരാമർശങ്ങൾ കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ട്രംപിന്റെ വിദേശ നയത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി: ചർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ സമ്മർദ്ദം, സമ്മർദത്തിന് പിന്നിൽ സാമ്പത്തിക ഉപരോധം, അതിനു പിന്നിൽ സൈനിക ശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം.
അമേരിക്കയ്ക്ക് സ്വന്തം സുരക്ഷയും ദേശീയ താൽപര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്. മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങൾക്കും അതേ അവകാശമുണ്ട്. പക്ഷേ, ദേശീയ താൽപര്യം എന്ന വാക്ക് മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരം മറികടക്കാനുള്ള സർവകാല അനുമതി പത്രമാകുമ്പോഴാണ് ലോക ക്രമം അപകടത്തിലാകുന്നത്.
ഇവിടെയാണ് ഷി ജിൻപിംഗിന് ട്രംപ് നൽകിയ അസാധാരണ സ്വീകരണം രാഷ്ട്രീയമായി കൂടുതൽ കൗതുകകരമാകുന്നത്.
വെനിസ്വേലയോട് വിജയിയുടെ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന അതേ അമേരിക്ക, ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു മഹാശക്തിയായ ചൈനയുടെ പ്രസിഡന്റിന് വാഷിംഗ്ടണില് വിപുലമായ ആദരവും ഔപചാരിക സ്വീകരണവും നൽകുന്നു.
ചൈന അമേരിക്കയുടെ സാധാരണ എതിരാളിയല്ല. വ്യാപാരം മുതൽ സാങ്കേതിക വിദ്യ വരെ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് മുതൽ സെമികണ്ടക്ടറുകൾ വരെ, തായ്വാൻ മുതൽ ഇൻഡോ-പസഫിക് വരെ ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള മത്സരം ഇന്നത്തെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലാണ്.
എന്നിട്ടും ഷിയോടുള്ള സമീപനം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം ട്രംപിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് നോക്കി നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാനാവില്ല. നയതന്ത്രത്തിന്റെയും വ്യാപാരത്തിന്റെയും തന്ത്രപരമായ സ്ഥിരതയുടെയും കണക്കു കൂട്ടലുകൾ അതിലുണ്ടാകാം.
എന്നാൽ, ദൃശ്യമായ വൈരുധ്യം അവഗണിക്കാനാവില്ല: പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള മഹാശക്തിയോട് ചുവന്ന പരവതാനി; അത്ര ശക്തിയില്ലാത്ത രാജ്യത്തോട് വിജയിയുടെ ഭാഷ. ഇതാണ് ട്രംപ് കാലത്തെ ലോകക്രമത്തെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ഏറ്റവും കടുത്ത വിമർശനങ്ങളിലൊന്ന്.
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ശക്തി പുതിയ കാര്യമല്ല. ചരിത്രത്തിലുടനീളം ശക്തിയാണ് രാജ്യങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ നിർണയിച്ച പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന്. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളും ആ യാഥാർഥ്യം ഇല്ലാതാക്കിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ അവയുടെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു ...... ശക്തിക്ക് അതിരിടുക. വലിയ രാജ്യത്തിനും ചെറിയ രാജ്യത്തിനും കുറഞ്ഞത് നിയമത്തിന്റെ മുന്നിലെങ്കിലും ഒരേ പരമാധികാരമുണ്ടെന്ന തത്വം സ്ഥാപിക്കുക. ആ തത്വം തകർന്നാൽ ആദ്യം വില കൊടുക്കേണ്ടിവരിക മഹാശക്തികൾക്കല്ല. ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾക്കായിരിക്കും.
ഇന്ന് വെനിസ്വേല. നാളെ മറ്റൊരു രാജ്യം. മറ്റന്നാൾ മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡം.
“എനിക്ക് ശക്തിയുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അവകാശമുണ്ട്” എന്നതാണ് രാജ്യാന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഭാഷയാകുന്നതെങ്കിൽ, യുഎൻ ചാർട്ടർ പുസ്തകത്തിലെ വാക്കുകളായി മാത്രം അവശേഷിക്കും.
അമേരിക്കൻ ശക്തിയുടെ ചരിത്രം സൈനിക ശേഷിയുടെ മാത്രം ചരിത്രമല്ല. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം അമേരിക്ക നിർമ്മിക്കാൻ സഹായിച്ച സ്ഥാപനങ്ങളും സഖ്യങ്ങളും നിയമങ്ങളും അതിന്റെ ആഗോള സ്വാധീനത്തിന്റെ പ്രധാന അടിത്തറയായിരുന്നു. അതിനാൽ നിയമാധിഷ്ഠിത ലോകക്രമം ദുർബലമാകുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അമേരിക്കയുടെ എതിരാളികൾക്കു മാത്രമായിരിക്കില്ല.
ഇന്ന് അമേരിക്ക ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു മാതൃക നാളെ ചൈനയോ റഷ്യയോ മറ്റൊരു ശക്തിയോ സ്വന്തം താൽപര്യത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചാൽ എന്താകും അമേരിക്കയുടെ മറുപടി? അതാണ് ട്രംപിന്റെ “വിജയിക്കാണ് കൊള്ളമുതൽ” എന്ന വാചകം ഉയർത്തുന്ന യഥാർഥ ചോദ്യം.
ട്രംപിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയോ എതിർക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല ഇവിടെ വിഷയം. വിഷയം അതിലും വലുതാണ്. ലോകത്ത് നിയമമാണോ ശക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്, അതോ ശക്തിയാണോ നിയമം നിർണയിക്കേണ്ടത്? ആദ്യത്തേതാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ആശയം. രണ്ടാമത്തേത് ചരിത്രത്തിലെ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ ആശയമായിരുന്നു.
മഹാശക്തികൾ രണ്ടാമത്തെ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചുനടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയ്ക്ക് ശേഷിക്കുക സമ്മേളനങ്ങളും പ്രമേയങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളും മാത്രമായിരിക്കും; അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടും. ഐക്യ രാഷ്ട്ര സഭ ഒരു കൂട്ടം ആള്ക്കാര്ക്ക് ഒത്തുകൂടാനും സൊറ പറയാനുമുള്ള സ്ഥലമാണെന്ന് ട്രംപ് തന്നെ ഒരിക്കല് പരിഹസിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യം ഇവിടെ സ്മരിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ട്രംപിന്റെ വാക്കുകളെ ഒരു വിവാദ പ്രസംഗത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാത്രം വായിക്കരുത്. അവ ലോകക്രമത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയാണോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. കാരണം, വിജയിയുടെ ഇഷ്ടം തന്നെയാണ് നീതിയെന്ന് ലോകം അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ തോൽക്കുന്നത് വെനിസ്വേല പോലുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു രാജ്യമല്ല.....
തോൽക്കുന്നത് നിയമമായിരിക്കും.... തോൽക്കുന്നത് പരമാധികാരമായിരിക്കും..... ഒടുവിൽ തോൽക്കുന്നത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ മുന്നോട്ടുവച്ച ലോകക്രമം തന്നെയായിരിക്കും.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ